توفان الکترونیکی

مقالات توفان الکترونیکی

نشریه الکترونیکی حزب کار ایران

 شماره ۱۲۹ فروردین ماه ۱۳۹۶

در این شماره می‌خوانید

شادباش نوروزی حزب کار ایران (توفان) 2

تعیین دستمزد یکچهارم خط فقر سیاستی آگاهانه ضدکارگری است... 4

تجمع سراسری معلمان  در چندین شهر ایران. 7

در حاشیه ترور در لندن. 9

نامه چهل تن از پژوهشگران اقتصادی.. 11

سخنی پیرامون اسکار برای فیلم «فروشنده» اصغرفرهادی.. 14

خانه از پای‌بست ویران است... 17

خاطرهای درمورد رفیق بابا پورسعادت.. 19

به استقبال جشن ۱۰۰ سالگی انقلاب اکتبر برویم. 20

روسیه سرمایه داری است یا امپریالیستی؟ (۲) 22

آسیای وحشی غرب متمدن (بخش سوم) پایان. 25

بازتاب فراخوان بینالمللی در همبستگی با رضا شهابی و همه فعالین کارگری.. 27

گشت و گذاری در فیسبوک پاسخ به چند پرسش... 30

پرسش و پاسخ در کانال تلگرام. 33

 


 

شادباش نوروزی حزب کار ایران (توفان)

نوروزتان پیروز، هر روزتان نوروز

عید نوروز را که نوید دهنده تحول و دگرگونی طبیعت است و خبر از شور و نشاط و زیبائی بهار می‌دهد، به همه هموطنان صمیمانه تبریک می‌گوییم، نوروزی که همیشه با خود امید تحول در جامعه انسانی و پشت سرگذاشتن زمستان سرد و تاریک و رنج‌آور نظم طبقاتی و دستیابی به صلح و دوستی و همبستگی و همیاری و خوشبختی و سعادت جامعه انسانی را به همراه می‌آورد، امیدی که سرچشمه تلاش و مبارزه همه آزادی‌خواهان بر علیه جهل و نادانی و ارتجاع و امپریالیسم است، بر یکایک عزیزان مبارک باد.

هموطنان عزیز، کارگر‌ان و زحمتکشان تحت ستم ایران!

در عید نوروز، عیدی که طبیعت جامه نو برتن می‌کند و شما نیز خود را با آن هماهنگ می‌سازید، متاسفانه در شرایط بس اسفناک و دردناکی بسرمیبرید. امسال نیز مانند سال‌های پیش، سفره‌تان از برکت وجود رژیم منفور سرمایه‌داری جمهوری اسلامی خالی‌تر از گذشته است و نوروزتان همانند هر روزتان شده است. فقر و گرانی و ناامنی اقتصادی بیداد می‌کند و حلقوم شما را می‌فشارد.

سالی که گذشت بازهم متاسفانه سال پیشروی در فقر و عمیق‌تر شدن شکاف طبقاتی بود و این روند با توجه به سیاست‌های ارتجاعی و سرمایه‌دارانه و نئولیبرالی حسن روحانی ادامه خواهد داشت. جمهوری اسلامی که به دلیل همین سیاست‌های اقتصادی و نابودکردن تولید صنعتی و کشاورزی به نفع تجار و دلالان و مافیا و سلطه‌گران جهانی، توان ایستادگی در برابر تحریم‌های اقتصادی و بانکی را نداشته، برای حفظ قدرت سیاسی‌اش مجبور به تسلیم در مقابل اجانب شده است. وعده سرمایه‌گذاری خارجی در ایران و امتیاز دادن به کلان سرمایه‌داران بین‌المللی در قالب نئولیبرالیسم جز وخیم‌تر کردن وضعیت معیشتی مردم به ویژه کارگران و مزدبگیران زحمتکش ثمری تاکنون نداشته است. ملایان بی‌کفایت حاکم برای حفظ قدرت خویش هر خیانت و زدوبند بیشرمانه با جهان‌خواران بین‌المللی را با یک آیه و در پوشش مصلحت الهی توجیه می‌کنند تا چند صباحی برعمر نکبتبارشان بیافزایند.

تعیین حداقل دستمزد مزد کارگران برای سال ۹۶ که توسط شورای عالی کار رژیم جمهوری اسلامی اعلام شد ،یک سند بردگی برای اردوی کار و زحمت است که بیشرمانه رسمیت یافته است. تصویب حداقل دستمزد برای سال ۹۶با ۱۴ درصد افزایش از ۸۱۵ هزار تومان به ۹۳۰هزار تومان در حالی صورت گرفت که شماری از کارشناسان اقتصادی داخل کشور خط فقر را در حال حاضر حدود ۴ میلیون تومان برآورد کرده‌اند. حتا به اعتراف یکی از نمایندگان مجلس اسلامی و دبیر کل"خانه کارگر"، ۹۰ درصد کارگران زیر خط فقر بسرمیبرند".

شک نیست که چنین سیاست اقتصادی خانمان‌براندازی به معنی تداوم و تعمیق فقر و فلاکت و اعتیاد و کارتون‌خوابی و گورخوابی، کلیه‌فروشی و تن‌فروشی است و جز این نیز نیست. سیاست‌های نئولیبرالی حسن روحانی و سرکوب اعتراضات کارگری و تشکل‌های نوپای سندیکایی در خدمت کلان سرمایه‌داران داخلی و بین‌المللی است و باید درهم شکسته شود.

مردم شریف ایران!

سال ۱۳۹۵ را باید سال دزدی‌های کلان، سال حقوق‌های نجومی، سال سراسیمه‌گی سران رژیم و تشدید بحران اقتصادی و رشد روزافزون اعتراضات کارگری نامید. اختلاس‌های چند هزار میلیاردی و برملاشدن دزدی‌های امثال بابک زنجانی‌ها فقط گوشه‌ای از پرونده‌های فساد و دزدی دستگاه حاکمه است و این امر یک بار دیگر نشان می‌دهد که رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی مظهر دزدی و فساد و ارتشاء است و مردم ما هیچ امید به بهبودی وضعیت خود در چهارچوب سیاست‌های نئولیبرالی و باندهای مافیائی حاکم ندارد و راهی جز تشدید مبارزه علیه مستبدان ضدکارگر و ضدبشر حاکم و هوشیاری و پیکار متحد علیه امپریالیست‌ها و نوکران استعمار پیش‌روی خود نمی‌بیند. راه نجات مردم ایران، راه برانداختن رژیم جمهوری اسلامی به دست توانای خویش است. این سی و نهمین نوروزی است که ملاهای مفت‌خور بر مردم ایران تباه می‌گردانند.

به امید سالی مملو از یگانگی و پیکاری سراسری و متحد علیه تاریک‌اندیشان حاکم.

برایتان در سال جدید پیروزی و شادی و سربلندی آرزو میکنیم. به امید فرازآمدن نوروز مردم ایران

نوروزتان پیروز!

حزب کار ایران (توفان) ۲۹ اسفند ماه ۱۳۹۵

 

سرنگون باد رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی بدست مردم ایران!

زنده باد سوسیالیسم این پرچم نجات بشریت!

دست امپریالیست‌ها از ایران و منطقه کوتاه باد!



 

 

تعیین دستمزد یک‌چهارم خط فقر سیاستی آگاهانه ضدکارگری است!

روز ۲۵ اسفند ماه ۱۳۹۵ شورای عالی کار با حضور علی ربیعی، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی، نمایندگان کارفرمایان و نمایندگان تشکلهای زرد و حکومتی ضدکارگری، میزان حداقل دستمزد تصویب شده برای سال ۱۳۹۶ را ۹۳۰ هزار تومان اعلام کردند .تعیین چنین دستمزدی در حال صورت می‌گیرد که گروه تخصصی مزد حداقل هزینه معیشت یک خانواده ۳،۵ نفره را ۲ میلیون و ۴۸۹ هزار تومان در ماه اعلام نمود.

براساس ماده ۴۱ قانون کار، شورای عالی کار موظف است میزان حداقل دستمزد کارگران را با توجه به درصد تورم به گونه‌ای تعیین کند که معیشت زندگی کارگران قابل تامین باشد. تصمیم شورای عالی کار نه تنها افزایش قانونی حداقل مزد محسوب نمیگردد، بلکه حتی با ادعای ترمیم فاصله مزد و معیشت که پیش از آن تشکلهای زرد حکومتی و وزارت کار آن را تبلیغ میکردند، در مغایرت و تضاد آشکار است. تعیین حداقل دستمزد، بدون درنظرگرفتن حداقل هزینه سبد معیشت یک خانوار کارگری، در راستای اجرای سیاست‌های نئولیبرالیستی فاز سوم هدفمندی یارانه‌ها و فراهم‌سازی نیروی کار ارزان و در راستای افزایش نرخ سود سرمایه است.

اقتصاددانان نئولیبرال حکومت ضدکارگری جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند واقعی‌شدن دستمزدها (از بین رفتن فاصله دستمزد و سبد هزینه) باعث افزایش تورم می‌شود و این افزایش تورم به ضرر همه جامعه و از جمله خود کارگران است و بنابر این کارگران باید دستمزدهای زیر فقر را به‌پذیرند و به وعده‌های کذب ترمیم فاصله مزد و معیشت طی یک دوره چند ساله دل خوش کنند.

پرداخت دستمزدی متناسب با هزینه‌های معیشتی انسانی و شرافتمندانه به کارگران، عامل رشد تورم نیست، بلکه سیاست‌های اقتصادی غیرتولیدی و دلالی و انگلی و قمارخانه‌ای و مافیائی و تلاش برای افزایش نرخ بهره‌کشی است که باعث رشد تورم در جامعه است.

اقتصاد ایران طی دوران پس از انقلاب با رشد بالای نقدینگی مواجه بوده است که عامل اصلی رشد تورم است .رشد نقدینگی در اقتصاد متعارف سرمایه‌داری نباید از رشد تولید بیشتر باشد؛ ولی در ایران استفاده از این نقدینگی در واردات و خدمات و دلالی و بورس‌بازی و زمین‌خواری و مستغلات استفاده می‌شود . امسال حجم نقدینگی به بیش از هزارهزار میلیارد تومان رسید.۵۰ درصد این نقدینگی به صورت وام در دست زمین‌خواران و انبوه‌سازان ساختمان و مستغلات و بدهی‌های پرداخت نشده در عرصه دلالی است؛ ۱۵۰ هزار میلیارد تومان وام باز پرداخت نشده برای تولید کالابوده است که به دلیل سیاست‌های ضد ملی در انبارها خاک می‌خورد که از آن جمله ۳ میلیون تن فولاد و ۴۰ هزار متر مربع کاشی و سرامیک است.

در نمودارهای زیر میزان تورم در سال های پس از انقلاب و رابطه آن با میزان نقدینگی و عدم هماهنگی رشد تولید با رشد نقدینگی آورده شده است.

طی سالهای ۵۸ تا ۶۸ یعنی طی ۱۰ سال میزان حداقل دستمزد ثابت ماند ولی نرخ تورم طبق جدول فوق ۱۱،۴، ۲۳،۵ ، ۲۲،۸ ، ۱۹،۲ ، ۱۴،۸ ، ۱۰،۴ ، ۶،۹ ، ۲۳،۷ ، ۲۷،۷ ، ۲۸،۹، ۱۷،۴بوده است، بنابراین اثبات می‌شود عامل افزایش دستمزد مطابق رشد هزینه زندگی ربطی به رشد تورم ندارد .

در اردیبهشت سال ۱۳۵۷ حداقل دستمزد ۱۵۰۰ تومان تصویب شد و در همان موقع قیمت یک سکه تمام ۴۲۰ تومان بود به عبارت دیگر حداقل دستمزد برابر بود با ۳،۵ سکه طلا و امروز قیمت سکه طلا برابر است با ۱۲۰۰۰۰۰ تومان و حداقل دستمزد ۹۳۰ هزار تومان که با آن میتوان کمتر از ۰،۸ سکه طلا خرید . این محاسبه نشان میدهد قدرت خرید کارگران نسبت به ماه‌های اول انقلاب بیش از چهار برابر کاهش یافته است.

تمام این واقعیات نشان‌دهنده ماهیت به غایت ضدکارگری این رژیم دزد و دروغگو و فریبکار است که با ادعای طرفداری از کو‌خ‌نشینان و مستضعفین توده‌های مذهبی را فریب داده و انقلاب را ملاخور کرده و به شکست کشاندند و شرایطی را ایجاد کردند که مردم دعا به جان آن کفن دزد قبلی کنند

هدف انقلاب ۵۷ همان اهداف به ثمر نرسیده انقلاب مشروطیت و جنبش ملی‌شدن صنعت نفت بود؛ یعنی کسب استقلال و آزادی و عدالت اجتماعی که بر اثر مداخلات دشمنان خارجی مردم و آلترناتیوسازی امپریالیست‌ها برای رژیم شاه، روحانیت شیعه را، سوار بر موج انقلاب مردم کرده و آن را به انحراف و شکست کشاندند. طبقه کارگر و زحمتکشان شهر و روستا از تجارب صد و دهساله اخیر و به خصوص تجارب تلخ حیات ننگین جمهوری اسلامی باید درس گیرند و بدانند تنها با همبستگی و ایجاد تشکل‌های مستقل و اتکاء به نیروی خود و تحت رهبری حزب کار ایران ( توفان ) خواهند توانست با انقلابی سوسیالیستی نقطه پایانی به این جرثومه فساد بگذارند.

خودکشی و خودسوزی کارگران بدلیل فقر و نداری، فروپاشی هزاران خانواده کارگری در نتیجه مشکلات اقتصادی، کارتن‌خوابی و گورخوابی، کلیه‌فروشی، تن‌فروشی زنان، زباله‌گردی انسان‌ها، اعتیاد، حذف اساسی‌ترین اقلام غذایی از قبیل گوشت و میوه از سفره‌های کارگران، عدم دسترسی به درمان مناسب، باز ماندن صدها هزار کودک از ادامه تحصیل و گسیل آنها به بازار کار و ده‌ها مصیبت لاعلاج دیگر به سیمای یک جامعه هشتاد میلیونی که دارای رتبه اول ثروت‌های طبیعی در جهان است، تبدیل شده است

با این حال دولت روحانی به شکل بسیار گستاخانه‌ای همچنان در تلاش برای ارزان‌سازی نیروی کار و تحمیل فقر و گرسنگی روزافزون بر میلیون‌ها خانواده کارگری از طریق تصویب و اجرای لایحه اصلاحیه قانون کار و انجماد حداقل مزد بوده است و اینک که با اعتراضات گسترده ما کارگران تا بدین‌جای کار نتوانسته‌اند این لایحه را به سرانجام مطلوب خود برسانند.

تن‌فروشی زنان بیداد می‌کند، کلیه‌فروشی به امری عادی تبدیل شده است، عدم وجود افقی برای اشتغال میلیون‌ها کارگر بیکار و اخراج شده و جوانان آماده‌ی به کار، آنان را در معرض نومیدی مطلق برای زیستن و افسردگی و روی‌آوری به هزار و یک ضد هنجار انسانی قرار داده است، بازماندن کودکان از تحصیل بدلیل فقر خانواده‌ها ابعادی میلیونی پیدا کرده است، پدیده کار کودکان در ابعادی وسیع بخشی از سیمای یک جامعه هشتاد میلیونی شده است، آمار خودکشی کارگران بدلیل درماندگی و استیصال برای گذران زندگی سر به فلک کشیده، گوشت و میوه از سفره بسیاری از خانواده‌های کارگری برچیده شده و در ابعادی وسیع بسیاری از کارگرانی که تا دیروز می‌توانستند شغلی و درآمدی داشته باشند، با فروپاشی زندگی‌شان، به اعتیاد و کارتن‌خوابی، گور‌خوابی، زباله‌گردی و مرگ از سرما و گرسنگی کشیده شده‌اند و در حال حاضر زندگی اکثریت قریب به اتفاق میلیون‌ها خانواده کارگری به نحو بی‌سابقه‌ای در حال فرورفتن در چنین جهنمی است. آنوقت اینان همچون سال‌های گذشته مشغول خیمه‌شب‌بازی و اجرای شوهای تلویزیونی و اظهارات فریبکارانه نماینده‌های دست‌سازشان با نام نمایندگان کارگری در شورایعالی کار هستند.

اینان با ممنوعیت ایجاد تشکل‌های مستقل کارگری در دهه‌های گذشته و محروم‌کردن کارگران از قدرت جمعی و چانه‌زنی، سرکوب اعتراضات کارگری، محکوم‌کردن فعالین آگاه و سرشناس جنبش کارگری به زندان‌های طویل‌المدت و ایجاد محدودیت‌های شدید بر معدود تشکل‌های مستقل کارگری همچون اتحادیه آزاد کارگران ایران و دیگر تشکل‌های مستقل صنفی کارگران و معلمان، شرایطی را پدید آورده‌اند که طبقه کارگر ایران فی‌الحال و همین فردا صبح قادر به سازماندهی اعتراضات بزرگ و سراسری نیست. اما اینان باید بدانند طبقه‌ای که قادر به چانه‌زنی بر سر زندگی و بقاء‌اش نباشد، اجتماعا و بی‌هیچ نقشه از پیشی به سرعت به تغییرات زیر و رو کننده روی خواهد آورد و دگردیسی برای برهم‌زدن تمامی بنیادهای نظم غارت‌گرانه موجود را مشترکا به پیش خواهد برد

زنده باد همبستگی کارگران و زحمتکشان ایران علیه حاکمیت جمهوری اسلامی و امپریالیست‌ها و صهیونیست‌ها و مزدوران منطقه‌ای و داخلی آنها

 

 


 

تجمع سراسری معلمان
 در چندین شهر ایران

«جای معلم کلاس درس است، نه زندان»

 

صدها معلم شریف شاغل و بازنشسته ایران روز پنج‌شنبه، ۱۹ اسفند، در مقابل مجلس شورای اسلامی در تهران تجمع کرده و خواستار رسیدگی به مطالبات صنفی خود شدند. همزمان تجمع‌های دیگری از سوی معلمان شاغل و بازنشسته در سراسر ایران برگزار شد.

تجمع‌کنندگان خواستار ترمیم و اصلاح دستمزدها به صورت هماهنگ با سایر کارکنان دولت، اصلاح ساختار بیمه معلمان، پرداخت به موقع پاداش پایان خدمت فرهنگیان و نقض احکام قضایی فعالان صنفی معلمان شدند. از دیگر خواسته‌های تجمع‌کنندگان یکی تضمین تحصیل رایگان برای کودکان و نوجوانان و دیگری آزادی اسماعیل عبدی، ‌دبیر کل کانون صنفی معلمان ایران از زندان بود.

«بیمه کارآمد حق مسلم ماست»،‌ «همسان‌سازی حقوق بازنشستگان خواسته ماست»،‌ «تعیین وضعیت نیروهایی خدماتی در نظام رتبه‌بندی»،‌ «جای معلم کلاس درس است، نه زندان»،‌ «پول‌های اختلاس شده صندوق ذخیره را برگردانید» و «پرداخت پاداش پایان خدمت بلافاصله پس از بازنشستگی» از جمله شعارهای این تجمع بود.

به گزارش کانال تلگرامی کانون صنفی معلمان، تجمع‌کنندگان در مقابل اداره آموزش و پرورش استان فارس در شیراز با پهن‌کردن سفره خالی اعتراض خود را به شرایط معیشتی فرهنگیان نشان دادند. این چندمین تجمع اعتراضی و صنفی معلمان ایران در سالیان اخیر به شمار می‌رود. پیشتر یک نامه در اعتراض به بودجه سال آینده وزارت آموزش و پرورش با ۱۴۰ هزار امضا در روز نهم اسفند به نمایندگان کمیسیون آموزش، کمیسیون تلفیق و هیئت رئیسه مجلس تحویل داده شده بود. این امضاها را «کمپین بودجه عادلانه برای افزایش دستمزد معلمان و بهبود کیفیت آموزش در مدارس» جمع آوری کرده بود.

در قطعنامه پایانی تجمع‌کنندگان در تهران و سایر شهرهای ایران همچنین گفته شد که :«خیل عظیم ترک تحصیل دانش آموزان و رانده شدن آن‌ها به سمت خیابان و قربانی نمودن کودکی آنان، نتیجه سیاست‌گذاری نادرستی است که مبنایش پولی‌کردن آموزش است، سیاست‌هایی که برخلاف اصل سی قانون اساسی است.زندگی و زیست شرافتمندانه و منزلت اجتماعی معلمان دچار چالش‌های جدی شده است و وضعیت کنونی موجب شده است که معلمان برای «امرار معاش به شغل‌های دوم و سوم روی‌آورند.فرهنگیان بازنشسته نیز «با مشقت و رنج روزگار خود را سپری می‌کنند.مشارکت عمومی در نظام آموزشی امروز به معنای پرداخت پول به اشکال مختلف به دولت است و این رویکرد نامیمون ناشی از نگاهی در بین مدیران است که آموزش‌وپرورش را فاقد خروجی می‌داند.» در این قطعنامه همچنین آمده است: «نگاه غالب در سازمان برنامه‌ و بودجه بر اساس سود شکل‌‌گرفته است. غافل از این که پایه و اساس یک تحول و توسعه پویا و درون‌زا، خروجی مناسب نیروی انسانی از طریق آموزش‌وپرورش است.» در بخش دیگری از قطعنامه از برخورد با تشکل‌ها و فعالان حقوق معلمان انتقاد شده و گفته شده است که تلاش می‌شود صدای منتقد «خاموش» شود و از شکل‌گیری نهادهای مدنی «جلوگیری» کند. این قطعنامه چنین برخوردهایی، یعنی «ایجاد موانع متعدد بر سر تشکل‌یابی مستقل و سراسری و امنیتی‌کردن فضای کار صنفی»‌ را ناشی از «نگاه و رویکرد اقتدارگرا»‌ دانسته و نوشته است: «تشکل‌یابی مستقل و سراسری را یک حق قانونی و پایه‌ای برای احقاق حقوق معلمان می‌دانیم و از کانون‌های صنفی موجود که بر اساس اصل استقلال و صنفی بودن حول مطالبات صنفی و آموزشی حرکت می‌کنند حمایت می‌کنیم.»

نویسندگان قطعنامه همچنین خواسته‌هایی را مطرح کرده اند؛‌ از جمله اینکه خواستار «ترمیم و اصلاح حقوق و دستمزد تمامی معلمان و نیروهای خدماتی و اداری (هماهنگ با سایر کارکنان دولت از ابتدای سال ۱۳۹۶) شده‌اند و تاکید کرده‌اند که دستمزدها نباید زیر خط فقر باشد. «نظارت بیشتر و حسابرسی دقیق‌تر بر صندوق ذخیره فرهنگیان و بازگرداندن پول‌های اختلاس شده و تجدیدنظر در میزان بازدهی سرمایه‌گذاری فرهنگیان در این صندوق همراه با گزارش شفافیت به ‌صورت عمومی و علنی به‌گونه‌ای که امکان نظارت نمایندگانی از معلمان بر عملکرد صندوق ذخیره وجود داشته باشد»‌ دیگر خواسته تجمع‌کنندگان بوده است. اختصاص بودجه لازم برای تأمین و استانداردسازی محیط‌های آموزشی مطابق با استانداردهای بین‌المللی، تبدیل وضعیت نیروهای قراردادی، حق‌التدریسی و پیمانی به رسمی و تأمین امنیت شغلی آنان، تأمین امنیت شغلی مربیان پیش‌دبستانی و نیروهای آموزشی شاغل در بخش خصوصی، ‌لغو هر نوع محکومیت فعالان صنفی فرهنگیان،‌ جبران خسارت وارد شده به آنان و کنار گذاشتن نگاه امنیتی به تلاش‌های صنفی از دیگر خواسته های مطرح شده در قطعنامه روز پنجشنبه بوده است.

حزب کار ایران (توفان) به معلمان شریف و زحمتکش ایران درود می‌فرستد و از مبارزات بر حق آنها قاطعانه حمایت می‌کند. مبارزات معلمان ایران نوید‌بخش است و در صورتی که این مبارزات در پیوند با مبارزه سایر اقشار ولایه‌های زحمتکش اجتماعی بویژه طبقه کارگر ایران قرار گیرد رژیم ضدکارگری جمهوری اسلامی را مجبور به عقب‌نشینی خواهد کرد و بخشی از حقوق خود را از حلقوم این کوسه‌های آدم‌خوار بیرون خواهد کشید.

چاره رنجبران تشکیلات است!

زنده باد مبارزه معلمان در پیوند با کارگران ایران!
سرنگون باد رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی بدست مردم ایران!
حزب کار ایران (توفان) جمعه ۲۰ اسفند ۱۳۹۵


 

در حاشیه ترور در لندن

 

سخنی در مورد ریاکاری «حقوق بشری» رسانه‌های "غیر ایدئولوژی"  تروریسم دولتی غرب

طبق گزارش تلویزیون بی‌بی‌سی "روز چهارشنبه ۲۲ مارس یک نفر که گویا هنوز هویتش برای رسانهها فاش نشده است، روی پلی در نزدیکی پارلمان بریتانیا در لندن با خودرو خود به عابران پیاده کوبید و سپس در حین فرار به یک پلیس با چاقو حمله کرد. این حادثه که مقامات مسئول بریتانیایی از همان ساعات اول اعلام کردند آن را «تروریستی» تلقی میکنند، مگر آن که دلایل دیگری برای آن بیابند، به مرگ مأمور پلیس و سه نفر دیگر انجامید. در همین زمینه خبرگزاریها روز پنجشنبه، سوم فروردین ماه، گزارش دادند که هفت نفر در ارتباط با این حمله خیابانی در بریتانیا بازداشت شده و نیروهای پلیس آدرسهایی را در چند منطقه از جمله در لندن و بیرمنگام جستوجو و وارسی کردهاند. با این حال خبرگزاری رویترز روز پنجشنبه به نقل از مارک رالی، مقام ضدتروریستی ارشد بریتانیا، گفت که «....فرد مهاجم تنها دست به حمله زده و تحت تاثیر تروریسم بینالمللی بوده است».

اروپا در یک سال گذشته شاهد چند رخداد مشابه بود که تروریستی بودهاند، از جمله انحراف یک کامیون به داخل بازارچهای در شهر برلین که ۱۲ کشته بر جای گذاشت و در نهایت داعش مسئولیت آن را برعهده گرفت. در همین حال روز چهارشنبه گذشته، ۲۲ مارس، نیز سالروز حملات تروریستی در مترو و فرودگاه بروکسل بود که بیش از سی قربانی گرفت. مسئولیت آن حملات را هم داعش پذیرفت." شایان توجه است که خبر ترور در لندن و قتل چندتن از شهروندان این کشور بطور گسترده‌ای در رسانه‌های غربی انعکاس یافته است و چه اشک‌ها که ریخته نمی‌شود. روشن است این عمل تروریستی محکوم است و این عملیات کور تنها به نفع نئونازیست‌ها و احزاب مهاجرستیز افراطی تمام خواهد شد .لیکن بمباران مدرسه «البادیه الداخلیه» در ۳۰ کیلومتری رقه در سوریه دوشنبه شب اول فروردین توسط جنگنده‌های آمریکایی که در اثر آن حدود ۵۰ دانش‌آموز جان باختند، با سکوت مرگبار رسانه‌های «دمکراتیک و بیغرض» مواجه گردیده است. دریغ از یک گزارش در مورد این فاجعه و همه فجایعی که هر روز توسط بمباران «بشردوستانه»امپریالیستی و صهیونیستی در ممالک خاورمیانه رخ می‌دهد .این فجایع هدفمند و ضد انسانی با سکوت این رسانه‌های دروغگو و بی‌وجدان روبرو می‌شوند.

باید تاکید کرد که ترور در لندن همانند ترور در بلژیک و فرانسه.که منجر به کشته‌شدن چند تن و مجروح‌گشتن شماری از انسان‌های بیگناه گشته است، محصول طبیعی سیاست‌های امپریالیستی انگلیس و اربابش آمریکا و متحدین جنایتکارش است. به واقع نه کسی تروریست زاده می‌شود و نه تروریسم امری اتفاقی است و نه به دین خاصی تعلق دارد. تروریسم در جهان کنونی محصول زورگوئی و چپاول ممالک امپریالیستی بویژه غرب در جهان است. این ممالک با نقض مستمر و طلبکارانه همه ضوابط و قوانین جهانی که باید برای کشورها و مردم جهان محترم بوده و توازنی از مصونیت و امنیت ایجاد کند، امنیت جهان را لجام‌گسیخته و هدفمند از بین می‌برند و با عملیات خودسرانه و جنایتکارانه همراه با تبلیغات زهرآگینِ دروغین، به کشتار میلیون‌ها مردم جهان اقدام می‌کنند و کسی قادر نیست گریبان آنها را برای بازخواست به‌گیرد و به حسابرسی به‌طلبد. هیچ مرجع دادرسی در جهان نیست که حق مردم محروم را تضمین کند. حتی دادگاه کیفری جهانی نیز ابزار ستم‌گری و اعمال مقاصد شوم آنهاست. فریاد کسی به جائی نمی‌رسد و پژواکی نمی‌یابد. زبان زور و طپانچه به زبان محاوره جهانی بدل شده است. امپریالیست‌ها و بویژه امپریالیسم آمریکا در جهان، رفتاری دارد که گویا همه ممالک و مردم آن، نوکران دست به سینه وی هستند و یا باید باشند و باید درخواست‌های آنها را اجابت کنند و اوامر آنها را بجاآورند. تجاوز امپریالیستی و صهیونیستی به افغانستان، عراق، سوریه، لبنان، فلسطین، یوگسلاوی، لیبی، یمن، مالی، سودان، گرانادا و سراسر دنیا و... چپاول و غارت جهان و ایجاد شکافی عظیم و عمیق میان قطب فقر و ثروت، به بیکاری، بی‌خانمانی، بی‌دورنمائی، یآس و آوارگی میدان می‌دهد. تروریسم دشمن مارکسیسم است و جنبش مردم و طبقه کارگر را به بیراه می‌کشاند. مبارزه با تروریسم تنها از گذرگاه مبارزه برای تحقق برابری و استقرار عدالت اجتماعی و پایان دادن به بهره‌کشی انسان از انسان عبور می‌کند. کسی که مدعی مبارزه با ترویسم و مبارزه با عدم امنیت در جهان است، نمی‌تواند نسبت به سرمنشاء این تروریسم که امپریالیسم است، به مبارزه بر‌نخیزد .مبارزه با تروریسم کور جدا از مبارزه با بزرگترین تروریسم دولتی جهان، یعنی امپریالیسم آمریکا ,انگلیس و همپالگی‌هایش نیست. تنها با چنین موضع‌گیری است که می‌توان ترورهای بربرمنشانه در لندن، فرانسه و بلژیک و آلمان، دانمارک و ترکیه و همه جای جهان را محکوم کرد، بدون اینکه به آلت دست تبلیغات رسانه‌های امپریالیستی دروغگو بدل گشت.  تروريست‌های دولتی غرب مسبب اصلی تمام ترورهای جنایتكارانه ریز و درشت در جهان هستند و مبارزه علیه تروریسم جدا از مبارزه با امپریالیسم نیست .این جانیان فوكل كراواتی و سكولار دستشان به خون میلیون‌ها عراقی، لیبیایی، فلسطینی، سوریایی، افغانستانی، یمنی الجزائری و ویتنامی .......آغشته است و تا زمانی كه امپریالیسم نابود نشده است ،با تروریسم سر و كار خواهیم داشت و سركرده امپریالیست‌ها، امپریالیسم آمریكاست و باید نوك حمله به سوی او به عنوان خطرناكترین و بزرگترین تروریسم دولتی جهان و دشمن شماره یک بشریت نشانه رود.

سرنگون باد رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی به دست مردم ایران


 

نامه چهل تن از پژوهشگران اقتصادی

پیرامون اوضاع وخیم اقتصادی و سیاست‌های نئولیبرالی تیم حسن روحانی

رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی که قریب به چهار دهه با دشنه و ساطور حکومت کرده است، در اثر ضعف و درماندگی و پذیرش خفت‌بار توافقنامه هسته‌ای، اقداماتی را برای تسهیل هجوم سرمایه‌های امپریالیستی به ایران و سیاست تعدیل اقتصادی در قالب نئولیبرالیسم، در پیش گرفته است. حسن روحانی به نمایندگی از کل نظام جابرانه و ضد کارگری جمهوری اسلامی باید شرایط را به نفع سوددهی حداکثر سرمایه‌های خارجی تغییر دهد. یعنی یارانه‌ها به کلی حذف شوند، بهای مواد سوخت در بازار آزاد، به طور سرسام‌آور افزایش یابد.؛ باید نیروی کار به اسارت در‌آید و فقر و فلاکت برای تشدید درجه استثمار و تن دادن به هر درجه از فشار افزایش یابد، باید قوانین کار به نفع سرمایه‌داران و برده‌کردن کارگران، بدست مجلس شورای اسلامی تغییر کرده تا شرایط برده‌داری سودآور بر شالوده فقر و بدبختی ملت فراهم گردد، باید سیاست خصوصی سازی‌های بی‌حد و حصر، خصوصی سازی منابع اولیه و نفت و گاز، فاضلاب و برق و آب، شرکت‌های هوائی و دریائی، با خصوصی‌سازی بنای صنایع زیربنائی، با تلفیق پاره‌ای سرمایه‌های سرمایه‌داران ایرانی با ابرشرکتهای امپریالیستی برای غارت بی‌دروپیکر ایران، کامل شود؛ باید ملاحظات زیست‌محیطی بدور افکنده شوند و دولت کارگزار سیاست‌های جهانی نئولیبرالی بر نظم درون کارخانه‌ها حراست کند؛ باید تحصیل، پولی و خصوصی شود و فقط فرزندان آقازاده‌ها حق استفاده از ثروت‌های طبیعی ایران را داشته باشند و... تا ایران به دامن "جامعه جهانی"!!؟؟ باز‌گردد. به زبان غیر‌دیپلماتیک تا ایران در‌آغوش امپریالیسم جای‌گیرد و توسط آنها بلعیده شود. امپریالیست‌های اروپایی ازهم‌اکنون با متن قراردادهای استعماری که تجارب آن را از غارت‌اندونزی، کره جنوبی، بنگالدش، هندوستان، میانمار، عربستان سعودی و امارات متحده عربی، عراق و... بدست آورده‌اند، در پای دروازه‌های ایران به صف ایستاده‌اند تا آنها را به ایران نیز تحمیل کنند و سیاست لیبرالیسم نئوکانی را در متن جهانی‌کردن سرمایه در ایران متحقق گردانند. این امر با رژیمی که فاقد برنامه و دوراندیشی سیاسی، هراسان و بی نظم و کوربینانه، ضدکارگر و جلاد ملت است؛ با رژیمی که از مردم ایران بیشتر هراس دارد تا دسیسه‌های امپریالیسم، به راحتی بیشتری مقدور است، عاقبت رژیمی که به مردمش متکی نیست، همین است که امروز شاهدیم و چاره‌ای جز پذیرش قراردادهای اسارت‌بار و ضدمردمی برای حفظ نظام گندیده‌اش ندارد

نامه زیر به حسن روحانی که در اسفند ماه ۱۳۹۵ توسط چهل پژوهشگر حوزه اقتصاد منتشر شده است، حامل نکاتی است که سالهاست حزب ما در (توفان) ارگان مرکزی و سایر نشریات و کنگره های حزبی خود بیان داشته و پیش‌گویی کرده است که اجرای سیاست‌های نئولیبرالی که تحت نام تعدیل اقتصادی از دوره ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی آغاز گردیده و همچنان ادامه دارد، چیزی نیست جز اجرای اوامر بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول و به عضویت‌درآمدن بازار تجارت جهانی، گشودن درب‌های کشور برای غارت منابع طبیعی، غارت دست رنج کارگران و نابودی آخرین قطره‌های باقی مانده از دست‌آوردهای طبقه کارگر پس از سرنگونی رژیم خائن پهلوی. اوضاع وخیم و مصیبت‌بار اقتصادی کنونی تبلوری از این سیاست نئولیبرالی است که در نامه زیر به روشنی بدان اشاره شده است. در زیر بخش‌هایی از این نامه را منتشر می‌کنیم تا خوانندگان گرامی خود به قضاوت به‌نشینند:

"جناب آقای رئیس جمهور! ای کاش از ابتدای کار دولت، به توصیه‌های مکرر و خیرخواهانه عمل می‌کردید و سیاست‌های اقتصادی دولت را به نتایج مذاکرات گره نمی‌زدید. وقتی علنا و صریحا به جامعه وعده فتح‌الفتوح و حل همه مشکلات بعد از توافق هسته‌ای دادید، طبیعی بود که فعالان اقتصادی از هر سرمایه‌گذاری و کاری دست کشیدند و تصمیم‌های کاری را به تعویق انداختند تا نتایج برجام را ببینند و متاسفانه شد آنچه نباید میشد:  رکود فراگیر وهم‌افزا، کسب و کارها را فلج کرده و بسیاری از واحدهای تولیدی را در معرض ورشکستگی و تعطیلی کشانده است.

جناب آقای رئیس جمهور!  متاسفانه تیم اقتصادی شما مرید و مروج لیبرال سرمایه‌داری است.  این تیم، به بهانه استقلال بانک مرکزی، دولت را در بازار پول منفعل کرده و بانک‌های غیردولتی را برای مسابقه در افزایش کاذب نرخ سود از یکسو و از سوی دیگر خلق پول، آزاد گذاشته‌اند که در نتیجه، نقدینگی در دولت شما به رقم بی‌سابقه ۱۳هزار میلیارد ریال رسیده که به تولید هم راه ندارد و منشاء بخش بزرگی از مشکلات امروز اقتصاد ایران شده است.

جناب آقای رئیس جمهور! شیفتگان لیبرال سرمایه‌داری گفته‌اند عصر برنامه‌ریزی گذشته است و امروز نباید با برنامه‌ریزی کشور را اداره کرد. بر اساس این تفکر اشتباه، دولت شما حتی برای اولین بار طی دهه‌های اخیر، لایحه برنامه را هم تهیه نکرد. لازم است به تیم‌تان یادآوری کنید شاید اقتصادهای توسعه‌یافته امروز نیازی به برنامه‌ریزی نداشته باشند اما برای کشوری که هنوز تولیدات قابل رقابت در عرصه جهانی ندارد، داشتن راهبرد و برنامه توسعه برای تخصیص منابع محدود و تعیین و حمایت از بخش‌های پیشرو آن، ضروری است.

جناب آقای رئیس جمهور!  مروجان مکتب لیبرال سرمایه‌داری که در دولت شما مصادر اصلی تصمیم‌گیری را به عهده دارند، چنین تصور و تلقین می‌کنند که مبارزه با فساد، باعث فرار سرمایه‌ها می‌شود. این اشتباه است . مدتهاست ثابت شده فساد مالی با سرمایه‌گذاری نسبت معکوس دارد و در کشورهای فاسدتر، سرمایه‌گذاری و رفاه هم کمتر است.

جناب آقای رئیس جمهور! طرفداران لیبرال سرمایه‌داری تصور می‌کنند دولت نباید از تولیدکنندگان حمایت کند و تولیدکننده داخلی باید در بازار بین‌المللی به حال خود رها شود. این تصور کاملا اشتباه است. دولت‌ها در همه کشورهای پیشرفته، هم در دوران شروع رشد اقتصادی و هم در دوران رسیدن به توسعه، به بهانه‌های مختلف از تولیدکنندگان حمایت کرده و میکنند.

جناب آقای رئیس جمهور!  دولت شما در محدود‌ساختن نقش دولت در اقتصاد، حتی از دولت‌های بانی و پیشتاز جهانی سرمایه‌داری هم جلوتر رفته است تا جایی که به شما القا کرده‌اند دولت نباید در حساب‌های بانکی شهروندان سرک بکشد، این اشتباه محض است. دولت باید جابجایی کلان وجوه را رصد و پیگیری کند و جلوی پولشویی و قاچاق را بگیرد. تیم اقتصادی شما به همان بهانه موهوم، ابزارهای شفافیت را یکی یکی ساقط کرده‌اند و حتی قراردادهای خارجی را هم محرمانه کرده‌اند.  به تیم اقتصادی خود تفهیم کنید شفافیت به نفع کشور است و مخفی کردن اطلاعات و قراردادها، زمینه‌ساز فساد خواهد بود.

جناب آقای رئیس جمهور!  شیفتگان لیبرال سرمایه‌داری، معتقدند دولت باید بجای تاکید بر عدالت و تقسیم عادلانه کیک اقتصاد و فرصت‌ها و منافع اقتصادی، تلاش کند کیک اقتصاد بزرگتر شود تا به هرکس نسبت به وضع قبلی خود، کیک بیشتری برسد. این اشتباه است بخصوص در جامعه‌ای که حرص در مصرف رواج دارد و مردم دایم وضع اقتصادی خود را با دیگران مقایسه می کنند. بی‌عدالتی نه تنها با ارزش‌های دینی ناسازگار است، بلکه همراه شدن آن با حرص و تفاخر عمومی، باعث ایجاد احساس حرمان، فقر احساسی و در نهایت، کینه طبقاتی و سقوط سرمایه اجتماعی می‌شود و در نتیجه هیچ‌کس، حتی ثروتمندان از داشته‌ها و زندگی خود لذت نمی‌برند.

جناب آقای رئیس جمهور!  تفکر اقتصادی مسلط بر دولت شما، تنها راه نجات اقتصاد ایران را سرمایه‌گذاری خارجی می‌داند.  این اشتباه است. در کشوری که در تصمیم‌های ناگهانی و غافلگیرکننده مسئولان و بی‌تعهدی ادارات دولتی به عمل به قراردادها و پرداخت مطالبات پیمانکاران، امنیت اقتصادی را به شدت پایین‌آورده؛ در کشوری که مقررات اقتصادی مبهم و بدون ضمانت اجراست؛ اطلاعات اقتصادی شفاف نیست و رانت و رانت‌جویی به شدت رواج دارد؛ کسی داوطلب سرمایه گذاری نمی‌شود چه داخلی و چه خارجی.  به تیم اقتصادی‌تان بگویید بجای اینکه به سرمایه‌گذاران خارجی بیهوده التماس کنند، محیط کسب و کار را سهل و با اصلاح مقررات و رفتارهایشان، امنیت اقتصادی را برقرار‌سازند. به تیم اقتصادی‌تان یادآوری کنید، امروزه منشاء خلق ثروت، فناوری دست اول است و فناوری گران‌قیمت دست اول را با تلاش و زحمت در آزمایشگاه و پ‍ژوهشگاه می‌توان خلق کرد و بدست آورد و نه با درخواست از شرکت‌های خارجی.

جناب آقای روحانی!  طرفداران و مروجان مکتب لیبرال سرمایه‌داری که در دولت و اطرافیان شما حضور پر رنگ دارند، طی ۳۰ سال گذشته همواره نظرات و توصیه‌های خود را به اقتصاد ایران تحمیل کرده‌اند و تقریبا هیچگاه، مسئولیت نتایج توصیه‌های خود را نپذیرفته‌اند. بن‌بست فعلی اقتصاد ایران، به روشنی، نتیجه توصیه‌ها و اقدامات این گروه است. از شما انتظار داریم با پذیرش مسئولیت وضع فعلی اقتصاد کشور، مسببان آن را مرخص و دولت را از مسیر اشتباه فعلی که روز به روز اقتصادایران را بیشتر در باتلاق رکود و ضعف فرومی‌برد، بازگردانید. اصلاح مسیر اشتباه پیموده شده، مشکل اما ممکن است.  در گام اول باید به اشتباه و ناکارآمدی سیاست‌های موجود اعتراف و بسته نجات را برای اقتصاد ایران را با همفکری و وفاق عموم نخبگان کشور تدوین و با قاطعیت و دقت اجرا کرد. این بسته باید شامل ۵ محور اساسی باشد:

۱- مبارزه صریح و دقیق و قاطع با مفاسد اقتصادی، از طریق ایجاد شفافیت حداکثری، محو رانت‌های ضدتولیدی و غیر‌مولد و معرفی صاحبان اموال غیرقانونی.

۲- خروج بانک مرکزی از انفعال موجود، منع بانک‌ها از مسابقه بالا‌نگه‌داشتن نرخ سود، هدایت نقدینگی به سمت بنگاه‌های تولیدی.

۳- تدوین راهبرد توسعه صنعتی شامل شناسایی و معرفی حوزه‌های کسب و کار مورد حمایت دولت به ویژه کسب و کارهای دانش‌بنیان و صادراتی که محصولات با فناوری بالا تولید و صادر می‌کنند.

۴- شناسایی فعالیت‌های غیرمولد موازی و مزاحم تولید با استفاده از تقاطع سامانه‌های اطلاعاتی و اخذ مالیات از آنها بدون هیچ ملاحظه‌ای.

۵ـ- تسهیل صدور مجوزهای کسب و کار و حذف کاغذبازی مزاحم تولید و سرمایه‌گذاری.

اینجانبان به عنوان معلمان و پژوهشگران اقتصادی، امید و انتظار داریم رئیس جمهور کشورمان سخنان مختلف و متفاوت را استماع کند و راه درست‌تر را برگزیند."

زنده باد اتحاد و همبستگی همه کارگران و زحمتکشان سراسر ایران
علیه رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی!


 

سخنی پیرامون اسکار برای فیلم «فروشنده» اصغرفرهادی

فیلم «فروشنده» ساخته اصغر فرهادی موفق به کسب جایزه بخش بهترین فیلم خارجی در هشتاد و نهمین مراسم اهدای جوایز آکادمی علوم و هنرهای سینما (اسکار) شد.  این دومین اسکار فرهادی و سینمای ایران است. آقای اصغر فرهادی در سال ۲۰۱۲ هم برای فیلم «جدایی نادر از سیمین» موفق به کسب این جایزه شده بود.

اصغر فرهادی در اعتراض به فرمان ضدمهاجرتی «دونالد ترامپ» رئیس جمهوری جدید آمریکا در این مراسم که بامداد دوشنبه به وقت تهران برگزار شد، شرکت نکرد و «انوشه انصاری» نخستین فضانورد زن ایرانی و «فیروز نادری» از مدیران پیشین ناسا به نمایندگی از آنها در اسکار حضور بهم رساندند

در قسمتی از بیانیه اصغر فرهادی که در این مراسم قرائت شد، چنین آمده است : «غیبت من برای احترام به مردم کشورم و شش کشور دیگری است که با این قانون غیرانسانی که مهاجران را از ورود به آمریکا منع می‌کنند، مورد بی‌احترامی قرار‌گرفته‌اند ».

این اظهارات فرهادی با تشویق گسترده حضار همراه شد.

حزب ما هر پیروزی و موفقیت ورزشی، علمی و هنری در عرصه ملی و بین‌المللی را که موجب سربلندی و دست‌آورد مردم ایران است، ارج می‌نهد و این موفقیت‌ها را روحیه‌بخش و در خدمت پیکار علیه کوراندیشان ضد هنر و فرهنگ جمهوری اسلامی ارزیابی می‌کند.

متن کامل بیانیه اصغر فرهادی را در زیر می‌خوانید

«افتخار بزرگیاست که برای دومین‌بار این جایزه با ارزش را دریافت میکنم. از اعضای آکادمی، گروهم در ایران، تهیهکنندهام الکساندر مالهگی و پخشکنندگانم کوهن مدیا و آمازون تشکر میکنم. همچنین سپاسگزارم از همبستگی دیگر کاندیداهای بهترین فیلم خارجی.

متاسفم که امشب در کنار شما نیستم. من به احترام مردم کشورم و شش کشور دیگر که با قانون غیر‌انسانی منع ورود مهاجران مورد بیاحترامی واقع شدند به آمریکا نیامدم.

تقسیمبندی جهان به ما و دشمنان ما توسط سیاستمداران افراطی باعث ترس میشود؛ ترسی که توجیهیاست دروغین برای خشونتها و جنگها؛ جنگهایی که مانع بزرگی بودهاند برای رسیدن به دموکراسی و رعایت حقوق بشر در کشورهایی که مورد تهاجم واقع شدهاند.

سینماگران میتوانند با چرخش دوربینهایشان به مشترکات انسانی، کلیشههایی که از ملیتها و ادیان مختلف ساخته شده است را بشکنند و زمینههمدلی و به دنبال آن همبستگی مردمان جهان را فراهم کنند. همدلی چیزیاست که ما امروز بیشتر از هر زمان به آن نیازمندیم.»

اهداف حمله به جایزه اسکار و شخص اصغر فرهادی کدامند!

حزب ما بارها  تاکید کرده است که هر پیروزی و موفقیت ورزشی، علمی و هنری دست‌آورد مردم ایران است و نگاه منفی و تحقیر‌آمیز به آن به نفع رژیم جمهوری اسلامی است.کسانی که به غرور ملی و افتخارات ملی اعتقادی ندارند، عرق ملی و میهن‌دوستی هم ندارند و با فرهنگ و تاریخ و روحیات مردمشان بیگانه‌اند.

در گذشته شرکت تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی و یا شرکت ورزشکاران ایران در المپیک لندن و دست‌آوردهای آن بویژه در عرصه کشتی و وزنه‌برداری و بدست‌آوردن  ۱۲ مدال پیروزی از یکسو موجب شعف و شادی مردم ایران در داخل و خارج از کشور شد و این پیروزی‌ها را جشن گرفته و در دفتر قهرمانی‌ها و افتخارات ملت ایران ثبت کردند.از سوی دیگر این پیروزی‌ها موجب خشم و برافروختگی عده‌ای روشنفکرنما گردید که این موفقیت‌های ورزشی را باعث تقویت رژیم تحلیل کرده  و نقش ورزشکاران و شرکت آنها در المپیک را نه تنها مثبت، بلکه منفی ارزیابی نمودند. این عده که بخش کوچکی از ایرانیان خارج را تشکیل میدهند، شامل عناصر چپ‌اندرقیچی که با شعار «کارگران وطن ندارند» و ورزشکاران برای وطن بورژوازی و زیر پرچم و سرود بورژوازی اسلامی «نباید سینه بزنند و مدال تقدیم رژیم جمهوری اسلامی دهند» به میدان آمدند.... و بخش دیگر عناصر فریب‌خورده سازمان خودفروخته مجاهدین که همه ورزشکاران ایران را رژیمی و کسب مدالهای طلا و نقره و برنز را بسود رژیم و تحکیم آن ارزیابی نموده و تمام توش و توان خود را برای منفی جلوه‌دادن این پیروزی‌ها و توهین به ورزشکاران ایران بکارگرفتند. این نیروها به رغم تطورات ایدئولوژیکی و سیاسی اما در یک چیز متحد عمل نمودند.  دعوت ورزشکاران به  عدم شرکت در میادین ورزشی و هنری و علمی و تحریم تام و تمام ایران در این عرصه‌ها بوده است. فلسفه مبارزاتی این جماعت چنین است: «هرچه بدتر بهتر»

در عرصه هنری نیز ما با این نوع استدلالات نهیلیستی روبرو هستیم که همه هنرمندان ابتدا باید سرنگونی جمهوری اسلامی را در پیشانیشان بنویسند، تف به رژیم و رهبر و دستگاهش بریزند، آنوقت دست به تولید فیلم و شعر و هنر و کتاب بزنند...... در غیر اینصورت همه تلاششان ارتجاعی و در خدمت ارتجاع است!!!!  این عده گویا با تاریخ ایران بیگانه‌اند و بر این تصور کودکانه‌اند که تمام هنرمندان، نویسندگان و شعرای ایران در طول تاریخ در چهارچوب «رژیم‌های مترقی و انقلابی و سوسیالیستی» و نه مذهبی و استبدای و سلطنتی هنرشان را عرضه کرده‌اند. این فرقه مذهبی هنوز نفهمیده است که هنرمندان نه با اسلحه در دست بلکه با سلاح هنر و روشنگری به جنگ جهل و تاریکی رفته و اثرات فنا ناپذیری را در دفتر ادبیات و شعر و هنر ایران ثبت کرده و مایه افتخار و مباهات همه مردم ایران بوده است.

در برخوردهای اخیر به اصغر فرهادی روشن نیست که منظور چیست . آیا فیلم و سوژه‌اش ارتجاعی است، آیا چون پاسپورتش مهر جمهوری اسلامی دارد، ارتجاعی است، آیا چون در چهارچوب جمهوری اسلامی این فیلم تهیه شده اس، ارتجاعی است، آیا چون با وزیر فرهنگ و یا رئیس جمهور اسلامی دست داده است، ارتجاعی است، آیا چون هالیود این جایزه را به او اهدا کرده است، ارتجاعی است، آیا چون آقای فرهادی در همبستگی با ایرانیان مقیم آمریکا و اتباع آن شش کشوری که توسط دونالد ترامپ مورد تعرض راسیستی قرار گرفته و از سفر به آمریکا امتناع کرده است، مخالفند.....و غیر ... روشن نیست این «انقلابیون» ناب که در پیله خود فرورفته و نکاه نهیلیستی به همه چیز دارند، چه رهنمودی برای  مردم ایران در عرصه هنری و فرهنگی و ورزشی دارند. هیچ !زیرا اگر پراتیک معیار حقیقت است، چنین تفکری جز پذیرش تحریم امپریالیستی علیه مردم ایران در تمام عرصه‌ها از جمله در عرصه هنری و ورزشی ندارد و این عده چه بخواهند یا نخواهند و هر شعار ضدرژیمی که صلادهند بازیچه دست اجانبند و در کادر فلسفه «هرچه بدتر بهتر» عمل‌شان به نفع جمهوری اسلامی است !


 

خانه از پای‌بست ویران است

سخنی در مورد زمین‌خواری، اختلاس و حقوق‌های نجومی در نظام جمهوری اسلامی

 

معروف است که بشقابی بزرگ را پر از برنج تازه دم اعلاء کرده و بر روی آن خورش بادنجان ریخته، در حالی که دیگر جایی برای حتی یک دانه برنج باقی نمانده بود، آن را به دست آخوندی دادند که به خورد تا از گرسنگی نمیرد. ولی از آنجایی که آخوند، بی‌چشم و رو است و به پررویی شهرت دارد، به جای سپاس‌گزاری، از کم‌بودن غذا شکایت کرد و بعد، شست مبارک را در وسط بشقاب فرو برد و چهار انگشت خود را دور بشقاب گرداند به شکلی که تمامی غذا در کف دست مبارک جاگرفت و به نیم نگاهی غذای خود را نجویده، بلعید.  حاظران که شگفت زده شده بودند، در حالی که باقی‌مانده غذای خود را به آخوند گرسنه می‌دادند از چگونگی بلعیدن بادنجان درسته پرسیدن و آخوند سیری‌ناپذیر جواب آن‌ها را بسیار کوتاه داد:  «ملاخور» و به خوردن غذای دیگران ادامه داد.

روحانیون که در تعامل با امپریالیست‌ها رهبری انقلاب بهمن ۵۷ را ملا‌خور کرده‌اند، در طول عمر ننگین رژیم سرمایه‌داری اسلامی به ملا‌خور‌کردن تمامی ایران نیز، بدون فوت وقت مشغول‌اند. قرائتی که مسئولیت با سواد‌کردن بی‌سودان را بعد از انقلاب برعهده گرفته بود، در برنامه تلویزیونی خود در اوائل انقلاب، گفت که «آخوند دست بده ندارد و چیزی را که گرفت دیگر پس نمی‌دهد» ناگفته نماند که نتیجه کار قرائتی در جمهوری اسلامی ضد علم و دانش، بی‌سوادی بسیاری از مردم و حتی کودکان است و از پارو بالا رفتن ثروت قرائتی. آخوندها نیز همانند صهیونیست‌ها خود را برتر از دیگران می‌دانند و مالکیت بر جهان را هدیه خداوند به خود می‌دانند و به همین دلیل نه تنها برای کسی حق اعتراض به «مال مردم خوری» از طرف خودشان قائل نیستند، بلکه معترضین و رسوا‌کنندگانشان را به مجازات «عادلانه و خدا پسندانه» می‌رسانند و مجازات آن‌ها را به آن دنیا حواله نمی‌دهند تا کار خدا در روز قیامت زیاده از حد گردد تا خدای ناکرده وقت فرستادن سریع مؤمنین به بهشت را از دست بدهد.

اختلاس‌ها، رشوه‌گیری‌ها، دزدی‌ها و باند‌بازی در جمهوری مقدس اسلامی چنان نهادینه شده است که دیگر به امری عادی و روزمره بدل گردیده است. دیگر کسی تعجب نخواهد کرد اگر حتی خبر دزدی چند صد هزار میلیارد تومانی! را به شنود و یا به خواند و البته همه منتظر هستند تا بعد از انتشار اسناد غیر‌قابل‌انکار در رابطه با آن، خبر دستگیری مفتریان!  نابکار و خدا‌ناشناس مفسدی را که چنین اتهامات ناروایی! را به مؤمنین و مسئولین می‌زنند را نیز به شنوند و یا به خوانند.  زهی بی شرمی!

در حالی که حد‌اقل حقوق در سال ۹۶ فقط ۹۳۰۰۰۰ تومان و خط فقر بیش از ۴ میلیون تومان است و بیش از ۴۰٪ مردم ایران زیر خط فقر قراردارند، در رژیم مستضعف‌پرور جمهوری اسلامی، مدیران علاوه بر رشوه‌خواری و دزدی و اختلاس، حقوق‌های چند ده میلیونی و بعضاَ چند صدمیلیونی نیز دریافت می‌کنند و هر جا که دستشان برسد، برای تکمیل باند مافیایی خود از جیب ملت ایران بذل و بخشش می‌کنند و زمین و خانه و کارخانه و به قیمت‌های بسیار نازلی، که برای پرداخت پول آن، از وام‌هایی که لازم به باز‌پرداخت نیست! در‌اختیار اطرافیان خود قرار می‌دهند و یکدیگر را فربه‌تر و مردم ایران را فقیرتر می‌کنند. یکی از آخرین شاهکار‌ها مربوط می‌شود به زمین‌خواری‌های شهرداری و شورای شهر تهران که بعد از افشاء اسناد «بخشش حاکم از جیب ملت»، شخص افشاء کننده به حبس کشیده شد و رئیس دزدان، آقای قالیباف برای ریاست جمهوری خیز برداشته‌اند تا بلکه در آینده در مقام ریاست جمهوری، املاک بیشتری را به دار و دسته خود ببخشند و سهم بیشتری را از «سفره انقلاب» !  نصیب خود کنند.  البته نا‌گفته نماند که دستگاه قضایی خلافت اسلامی فقط به دستگیری روزنامه‌نگار خاطی که آبروی مؤمنان را برده است، بسنده نکرده و پرونده‌ای نیز برای زمین‌خواری مذکور باز‌کرده‌اند که اگر روزی افشاء‌کنندگان بی‌ایمان وقتی برایشان باقی بگذارند، به این پرونده هم رسیدگی خواهند کرد و به همگان نشان خواهند داد که مسئولین محترم در نظام مقدس اسلامی بری از هرگونه خطا هستند و زمین‌خواری در کار نبوده است! و فقط حقی!  به حق‌دار رسیده است! طشت رسوایی از بام افتاد و تمامی مسئولین و ارگان‌های ریز و درشت در جمهوری اسلامی به دست و پا افتادند تا هر آنچه بوده است را انکار کنند، ولی هنگامی که متوجه شدند آبروی ریخته شده را نمی‌شود با انکار جمع و جور کنند، شروع کردند به محکوم کردن و در عین حال کوچک جلوه دادن موضوع و در مرحله بعد، دستگاه قضایی نمایش رسیدگی به پرونده زمین‌خواری را آغاز کرد و در همان زمان دستگاه قانون‌گذاری نیز با داد و قال فراوان و سخنرانی‌های غرَا نمایندگانش وارد گود شد. ولی این پهلوان پنبه‌ها فقط برای سرکوب کارگران اعتصابی، برای سرکوب معلمان و فرهنگیان، برای سرکوب ملت بزرگوار و رزمنده ایران دژخیمانه ادای پهلوان را در می‌آورند، ولی هرگز تیغشان برای خودی برنده نخواهد بود. حال که مدتی از این دزدی اموال عمومی گذشته است، به گمان آنکه آب‌ها از آسیاب افتاده است، مجلس نمایندگان انتصابی بررسی موضوع را به کناری گذاشته و اعلام می‌کند که وقتی دستگاه قضایی در حال رسیدگی به پرونده است، دلیلی ندارد تا مجلس نیز به آن به پردازد.

مجلس با این نتیجه‌گیری نشان داد که چاقو دسته خود را نمی‌برد و جناح‌های مختلف جمهوری اسلامی اگر گوشت یکدیگر را به خورند استخوان هم را دور نمی‌اندازند. فاطمه سعیدی، نماینده تهران در مجلس، از «فشار سنگین» و «لابی‌های عجیب» شهرداری تهران، برای کنار‌گذاشتن طرح تحقیق و تفحص خبر داده و از شهروندانی که به او رأی داده‌اند «پوزش» خواست و افزود که «تلاش ما در برابر ابزارهای پیدا و پنهان برخی صاحبان قدرت کافی نبود. و محمود صادقی، نماینده تهران در مجلس و رحمت‌الله حافظی، عضو شورای شهر، نیز شهرداری را به «لابی‌گری» و دادن «ده میلیارد تومان تراکم» به برادر یکی از اعضای کمیسیون عمران مجلس متهم کرد، اتهامی که متوجه تمامی مسئولین در جمهوری اسلامی است.  واقعیتی که دیگر اظهر‌من‌الشمس است و نیازی به اثبات ندارد، زیرا هر روز هزاران بار رخ می دهد. حتی عده‌ای از نمایندگان مجلس نیز علی لاریجانی را به جانبداری از شهردار تهران متهم کرده‌اند و مصطفی کواکبیان، نماینده تهران، اعلام کرد که آقای لاریجانی به او اجازه نداده است تا در موافقت با این طرح صحبت کند. تمامی رخدادها و شواهد در جمهوری اسلامی نشان می‌دهد که نباید به عملکرد این و یا آن جناح مافیایی در جمهوری اسلامی دل خوش کرد. نه دستگاه قضایی بر علیه خودی‌ها عملی انجام می‌دهد و نه دستگاه قانون‌گذاری دست به کاری خواهد زد و اساساً امکان رفرم و اصلاح وجود ندارد زیرا این خانه از پای‌بست ویران است و می بایست برایش طرحی نو درانداخت. طرحی که با دست توانای کارگران و دیگر زحمتکشان به اجرا گذاشته خواهد شد. هیچ راهی غیر از این متصور نیست!


 

خاطره‌ای درمورد رفیق بابا پورسعادت

 از سوی یکی از زندانیان سیاسی دربند سال‌های شصت

در پی انتشار سی و سومین سالگرد اعدام جنایتکارانه رفیق بابا پورسعادت در نشریه توفان الکترونیکی شماره ۱۲۷ دی ماه ۱۳۹۵ نشریه الکترونیکی حزب کار ایران یادداشت کوتاهی از طرف یکی از زندانیان مبارز سیاسی سابق به دستمان رسیده که در زیر عین نامه را می خوانید.

« ............از روزی که این متن را خوندم مرتب خاطراتم با این انسان شریف و آزاده در ذهنم مرور میشه.

از ترانه های شاد و ریتمیک و پر‌محتوا که همراه با ترنم دست و سر و گردن و شانه میخوند تا تمرین و مربیگری کشتی با آن اندام ورزیده. وقتی که پتوها را وسط اتاق کوچک با اون همه جمعیت پهن میکردیم و همه به دیوار اتاق می چسبیدیم تا خوب تمرین ها را یکی یکی ببینیم. البته که این کارها تنبیه هم بدنبال داشت .

چندین بار به بازجویی بردنش و بعد از ساعاتی طولانی برمیگشت. وقتی می پرسیدیم چی شد با لبخند می‌گفت هیچی !میگن مصاحبه کنی اعدامت نمی‌کنیم. بعد جدی ادامه میداد من اصرار به اعدام شدن ندارم و به همه هم توصیه میکنم اصرار بر آن نداشته باشید اما در وضعیت و شرایط من راه شرافتمندانه دیگری نیست.  بعد ادامه داد: این مزدوران وحشی از مرده انقلابی هم می ترسند. میخوان اول خورد و درهم شکسته بشی تا وقتی اعدامت کردن راحت خیال باشن و آسوده که دیگه انقلابی نبود.

روزی که ازش خداحافظی کردم( به قزل حصار میبردنم) بلوزی که اگر خوب یادم باشه سبز رنگ بود به تن داشت که جای سوراخ گلوله موقع دستگیری هنوز هم پیدا بود.

یادش همیشه گرامی است»


 

به استقبال جشن ۱۰۰ سالگی انقلاب اکتبر برویم

رفقا، دوستان و یاران!

 

امسال صدمین سالگی انقلاب اکتبر سوسیالیستی شوروی است. یادآوری این انقلاب عظیم سوسیالیستی، درس‌آموزی و بیان تأثیرات آن بر نبرد طبقاتی پرولتاریا و خلق‌های جهان بسیار حائز اهمیت است. انقلاب اکتبر شوروی نخستین دیکتاتوری پرولتاریا، نخستین دمکراسی واقعی را برای اکثریت اهالی کارگر و زحمتکش مستقر ساخت و شاهراه نوینی بر روی کاروان بشری گشود. انقلاب در زیر پرچم سرخ لنین کبیر انجام یافت. حزب بلشویک شوروی تحت رهبری او و سپس تحت رهبری ادامه‌دهنده کار او رفیق استالین دیکتاتوری پرولتاریا را در شرایط مداخله سهمگین سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، خونین و غیرخونین از گزند دشمنان داخلی و خارجی مصون داشت و استوار گردانید، پاسداری از خلوص مارکسیسم - لنینیسم را نخستین وظیفه والای خود بشمارآورد، منحرفان و اپورتونیست‌های رنگارنگ و تسلیم‌طلبان و ندبه‌گران را از صفوف حود زدود و وحدت اصولی حزب را مانند مردمک چشم گرامی داشت. تاثیرات این انقلاب پیروزمند سوسیالیستی بر جنبش کمونیستی ایران، عظیم بود و کمونیست‌های ایران نیز با الهام از این انقلاب به سازماندهی کارگران و زحمتکشان دست‌زدند و در مقابل ارتجاع داخلی و امپریالیسم پرچم رهایی از ستم طبقاتی و ملی را برافراشتند و در عین حال به وظیفه انترناسیونالیستی خود و دفاع از پایگاه انقلاب جهانی و نخستین کشور سوسیالیستی جامه عمل پوشیدند. بدین‌روی امسال به مناسبت صدمین سالگرد انقلاب اکتبر از میراث انقلابی جنبش کمونیستی ایران از دوران حزب کمونیست ایران تا به امروز برای استقرار سوسیالیسم علیه ارتجاع، سرمایه‌داری، امپریالیسم و رویزیونیسم نیز تجلیل به عمل می‌آوریم و با برگزاری جشن و سخنرانی و انتشار مقالات تحلیلی از این انقلاب عظیم تاریخی به استقبال اکتبر میرویم. از همه رفقا و دوستان و عاشقان رهایی از ستم و استثمار دعوت به عمل می‌آوریم تا همراه با ما در این جشن شرکت نمایند تا هرچه باشکوه‌تر از این انقلاب، انقلابی که جهان را تکان داد، تجلیل به عمل آوریم.

 


 

 

 

 

صد سالگی انقلاب کبیر اکتبر و تاثیرات عظیم اجتماعی آن در جهان و ایران

تجلیل از میراث انقلابی جنبش کمونیستی ایران
از دوران حزب کمونیست ایران تا به امروز

برای استقرار سوسیالیسم علیه ارتجاع، سرمایه داری، امپریالیسم و رویزیونیسم
سخنرانی، نمایش فیلم، برنامه های هنری شامل رقص محلی، موسیقی، شعرخوانی، نمایشگاه عکس، شام
شنبه ۲۷ ماه مه ۲۰۱۷ ساعت ۱۸ در شهر ماینز آلمان

 

 

 

 

 

در عرصه جهانی

100 Jahre Oktoberrevolution und ihre Bedeutung für heute
Seminar und Veranstaltung: 9-11 Juni in der Jugendherberge Tübingen

Hermann-Kurz-Straße 4, 72074 Tübingen

Teilnehmerbeitrag 60 € bzw. 80 € Vollpension + Übernachtung

 

تماس برای رزرو کردن مکان خواب و پیش پرداخت مخارج ضروری است.
FON: +49 (0) 7159 42 00 174

webmaster@arbeit-zukunft.de

www.arbeit-zukunft.de

برگزار کننده: احزاب برادر آلمان، ترکیه، دانمارک و فرانسه با پشتیبانی حزب کار ایران (توفان)
der Arbeit (Toufan)
Partei

 

 

 


 

روسیه سرمایه داری است
یا امپریالیستی؟ (۲)

در پاسخ به پرسشی در فیسبوک

امپریالیسم ضعیف شده روسیه

بی‌شک، روسیه سوسیال امپریالیستی پس از فروپاشی رسمی و تحول به سرمایه‌داری خصوصی بخشی از مناطق نفوذ خود را از دست داد. اتحادیه اروپا و ناتو، گام به گام تمام کشورهای اروپای شرقی را از زیر نفوذ شوروی درآوردند. آلمان با سرعتی فوق‌العاده بر نفوذش در روسیه و کشورهای جدا شده از شوروی افزود. در شرایطی که تصاحب مناطق نفوذ به شکل آرام و داوطلبانه میسر نمی‌گردید، آمریکا، اتحادیه اروپا، ناتو با تمام امکانات و وسایلِ اقتصادی، سیاسی و حتی نظامی دخالت کرده تا بر تمام مناطق نفوذ و ثروت و بازار روسیه چنگ اندازند. جنگ‌هایی مانند یوگسلاوی سابق، افغانستان، عراق، لیبی، یمن و سوریه و اوکراین... بخش‌هایی از این تجدید تقسیم مناطق نفوذ می‌باشد. روسیه در این مرحله به شدت ضعیف گشت و اما اکنون تحت رهبری پوتین به عنوان یک امپریالیسم ضعیف برای حفظ منافع و موجودیت خود در مقابل امپریالیسم آمریکا قد علم کرده است.

واقعیت این بود که طبقه حاکمه در روسیه ابتدا مشغول تصاحب هر چه بیشتر ثروت و قدرت برای خود بود. هر جناحی با جناحی دیگر مبارزه می‌کرد. تضادهای درونی حاکمیت بر سر غارت منابع طبیعی و ثروت‌های ملی کشور به شدت رشد کرده بود. ثروت‌مندان جدیدی در هیبت محافل مافیایی پدیدآمدند و حاضر به خرید و فروش هر چیزی بودند. فساد، رشوه‌خواری، فحشا، مواد مخدر همه آشکار شد. این کشور برای یک دوره در هرج و مرج کامل بسربرد. دولت کاملا فاسد گردید و ارتش به شدت تضعیف گشت. ارتشیان مرتشی که می‌خواستند در این تقسیم غنایم عمومی شریک باشند، اسلحه و تجهیزات ارتش را می‌فروختند. در این دوره غارت تقسیم غنایم، طبقه حاکمه اکثراً به خود مشغول بود و در مقابل رقبای خارج، از موضع ضعف برخورد می‌کرد و به شدت به عنوان یک ابر قدرت امپریالیستی افول کرد و قهقهه دلقک‌گونه یلتسین که در حالت مستی در کنفرانس مطبوعاتی در کنار بیل کلینتون رئیس جمهور آمریکا ظاهرگشت تظاهری از پایان رسمی و قطعی ابر قدرت شوروی بود. نفوذ امپریالیسم آمریکا، ناتو، اتحادیه اروپا و آلمان برای چپاول ثروت عظیم طبیعی در روسیه در این برهه از زمان به شدت افزایش یافت.

در اینجا قصد اثباتِ تفاوت‌های یلتسین با پوتین را نداریم، اما این تفاوت‌ها هرچه باشد تفاوتهای ماهوی نیستند. این هر دو نماینده سرمایه‌داری امپریالیستی روسیه هستند. با عزل یلتسین توسط پوتین این فاز اول به پایان رسید.

اکنون مدتهاست روسیه در تلاش است با حفظ مناطق تحت نفوذش و فرمان ایست به غرب و ممانعت از پیش‌روی آنها بویژه پس از کودتای ننگین در اوکراین به عنوان یک قطب امپریالیستی که صاحب بمب اتمی و سابقه تاریخی است به رسمیت شناخته شود. ایستادن روسیه در مقابل کودتای غرب در اوکراین و شرکت فعال روسیه در جنگ علیه داعش و فعالیت‌های گسترده دیپلماتیک و پیشنهاد طرح آتش‌بس و استقرار صلح در سوریه و منطقه از جمله اقداماتی است که روسیه را به عنوان یک قدرت امپریالیستی و متحد امپریالیسم چین مطرح کرده و شرایط مناسبی را برای جهان چند قطبی فراهم آورده است. روی‌کارآمدن ترامپ و طرح دوستی با پوتین بعنوان یک کشور تاثیرگذار در منطقه که علیه داعش می‌جنگد و کاهش احتمالی تنش بین آمریکا و روسیه حکایت از شکست آمریکا در منطقه و بویژه در سوریه دارد و این سرآغاز یک جهان چندقطبی است. برای امپریالیسم آمریکا همان‌طور که از زبان و ادبیات دونالد ترامپ بیرون خزید "سیاست جلوگیری از پیش‌روی چین عمده‌ترین مشغله اوست و باید این خطر بزرگ را جدی گرفت". به بیان دیگر آمریکا باید با طرح دوستی و همکاری بیشتر با روسیه به مهار چین بپردازد.

از نظر حزب ما شکست امپریالیسم آمریکا در سوریه و منطقه و سرآغاز جهان چند قطبی تا زمانی که درپی رقابت هستند و نه تبانی، امر مثبتی است و باید این رویداد مهم در تمام تحلیل‌های مشخص از شرایط مشخص مدنظر قرارگیرد، همه کسانی که بر علیه جنگ، علیه اشغال و توطئه و تحریم و تجاوز به دیگر کشورها هستند و از استقلال و تمامیت ارضی و حق تعیین سرنوشت خلق‌ها به دست خودشان دفاع می‌کنند، خواهان خلع سلاح اتمی همه کشورها هستند و زورگوئی‌های انحصاری امپریالیسم آمریکا در زمینه داشتن حق ویژه سلاح اتمی را بر نمی‌تابند، می‌توانند در جبهه وسیع ضد جنگ امپریالیستی و برای حفظ صلح مبارزه کنند. می‌توان با اقدامات مشترک و متنوعی مردمان صلح‌دوست و ضد جنگ را به حرکت در آورد و کارزار وسیعی را در افشای جنگ افروزان امپریالیسم آمریکا و ناتو و اتحادیه اروپا که سردمدار آن هستند سازماندهی نمایند.

راه علاج نهایی از عفریت جنگ، نابودی امپریالیسم و استقرار سوسیالیسم است و جز این نیست.

یک نکته مهم و آخر که نباید ناگفته بماند:

بحث ما در مورد تحول رویزیونیسم به عنوان یک جریان ضدکمونیستی و دشمن طبقه کارگر به نفی سوسیالیسم و تحولش در کشور سوسیالیستی به امپریالیسم یک بحث دانشگاهی نیست. از این تجربه تلخ کمونیست‌ها باید آموزش به گیرند و هشیار باشند که در کشور سوسیالیستی حتی کشوری مانند اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی می‌تواند دشمن طبقاتی در رأس حزب و دولت قرار گرفته و ماهیت کشور را تغییر دهد. به این جهت باید بعداز کسب قدرت سیاسی و از بین بردن طبقات از نظر اقتصادی به مبارزه طبقاتی از جنبه فرهنگ و ایدئولوژیک توجه کرد و هرگز از مبارزه طبقاتی دست نکشید. در دوران سوسیالیسم هرگز مبارزه طبقاتی قطع نمی‌شود. اگر ما این مسئله را نفهمیم همواره با مشکل در مبارزه طبقاتی روبرو خواهیم بود و همواره باید به دنبال توجیهات بگردیم و به طبقه کارگر خیانت کنیم. هم اکنون پدیده کشور "سوسیالیستی" چین در مقابل ماست. آیا می توان چین را کشور سوسیالیستی اعلام کرد که طبقه کارگر در آنجا بر رأس قدرت است و آزاد شده است؟ آنوقت ماهم باید به راه چین برویم و از سوسیالیسم تعریف جدید بدهیم. که با سوسیالیسم مارکس و انگلس و لنین تفاوت فاحش دارد. اگر ما از بروز رویزیونیسم در شوروی و تبعات آن درس نگیریم و در دریای تعصبات کور و یا گذشته از دست رفته غرق شویم، هرگز آینده‌ای در مقابل ما نخواهد بود. پیروزی طبقه کارگر یکشبه به دست نمی‌آید و هنوز باید در نبردهای بیرحمانه‌ای پیروز شود تا جنگ را سرانجام ببرد. کسی که این اصل را درک نکند، هرگز از سوسیالیسم و مبارزه طبقاتی درک درستی نداشته و نتوانسته است دشمن طبقاتی را به شناسد. مشکل رویزوینیست‌های هوادار شوروی اتفاقا در همین نکته است. آنها برای توجیه مواضع گذشته خود ناچارند از شوروی امپریالیستی روسیه نیمه مستعمره‌ای به سازند که گویا برای منافع ملی خویش بر ضد امپریالیسم مبارزه می‌کند. اگر چنین نکنند آنوقت مجبورند توضیح دهند که کشوری که سوسیال امپریالیستی نبوده و صد در صد سوسیالیستی بوده، چگونه در عرض مدت کوتاهی امپریالیستی شده است. این جهش بزرگ براساس چه تحلیل و فاکت‌هائی به وجود آمده است و چگونه از نظر تئوریک قابل توضیح است؟ اگر رویزیونیسم منجر به تغییر ماهیت حزب و دولت شوروی و ماهیت سوسیالیسم نشده است، چگونه شده که چند تا آدم فاسد و عیاش و معتاد در رأس حزب قرار گرفته و با زد و بند و افسانه خانه دیوان ماهیت کشور را تغییر داده اند؟ آیا از این پدیده‌های افسانه‌ای می شود در آینده ممانعت کرد و یا اینکه این سرنوشت محتوم سوسیالیسم است؟ این عده برای توجیه رویزیونیسم و گمراهی خودشان ناچارند در مورد چین هم کوتاه بیایند و چین را کشوری سوسیالیستی جا بزنند که هرگز سرمایه‌داری و امپریالیستی نخواهد شد. وای به روزی که معلوم شود چین کشور سوسیال امپریالیستی شده است. آنوقت روز عزای تئوریک رویزیونیست‌های ما هست که از گمراهی خویش متنبه نشده‌اند. این عده به یک نکته باید توجه کنند. چین با چنان سرعتی به پیش می‌تازاند که انکار ماهیت سوسیال امپریالیستی آن در آینده نزدیک وجود ندارد. آیا بهتر نیست از گذشته بیاموزیم و خود را برای مبارزه آینده که مملو از این شکست‌ها، انحرافات، تله‌ها، فرورفتگی‌ها و سرشکستگی‌هاست آماده کنیم تا بتوانیم بر دشمن مکار طبقاتی با هشیاری بیشتر غلبه کنیم؟ به نظر حزب ما باید از این تجارب که تجربه جنبش کمونیستی است آموخت. با روحیه یأس و ناامیدی مبارزه کرد زیرا این مبارزه طبقاتی تمامی ندارد. یا ما موفق خواهیم شد بشریت را نجات دهیم و یا کره زمین به گورستان بشریت بدل می‌شود. پایان

 


 

آسیای وحشی غرب متمدن (بخش سوم) پایان

امروز نقش علمای اروپائی را که به فرهنگ شرق کینه می‌ورزند و بوی نفت مشامشان را «می آزارد» جرج بوش آمریکائی به عهده گرفته است در بوق نفرت ضد ایرانی می دمد. 

فریدریش هگل فیلسوف بزرگ ایده‌آلیست آلمان را هر کس که با فلسفه آشناست می‌شناسد. وی یکی از کسانی است که در قرن نوزدهم همراه با رشد صنعتی اروپا به مدافع بزرگ استعمار بدل شد. این هگل بود که با استادی کلام و مهارت در بند‌بازی واژه‌ها به نماینده سیاه سیاست یورش استعماری به آفریقا، شرق و آمریکا ارتقاء یافت. در آثار وی شما با تحقیر مردمان آفریقا که از نظر وی تاریخ‌شان محکوم به بی‌اهمیتی است و تمدن‌های مکزیک و پرو روبرو می‌شوید که همه آنها را در پای «حقانیت تمدن» اروپائی که «تمدن برتر» است قربانی می‌کند. وی معتقد است که سیاست استعماری چون به مردمان عقب‌مانده از قافله تمدن و خارج از تاریخ، نعمت تمدن را اهداء می‌کند، سیاست استعماری را توجیه‌پذیر می‌سازد. وی که در عین حال به اخلاق اروپائی و به فرهنگ برتر آن که متکی بر آزادی فرد است، مباهات می‌کند از فعل زشت برده‌داری و کشتار وحشیانه آنها و تاراج آفریقا و برده‌کردن انسان‌ها برای کار رایگان در خدمت صنایع در حال رشد اروپا در ضمیر خود شرمسار است، به این توجیه متوسل می‌شود که: «برده‌داری در نفس خود و برای خود عادلانه نیست زیرا ماهیت انسان آزادی است، ولی انسان باید نخست برای آزادی بالغ شود. بنابراین زایل سازی تدریجی بردگی مطلوب‌تر و درست‌تر است از الغاء ناگهانی آن است» (هگل سال ۱۸۴۰/۴۸ص۱۶۳). همان‌گونه که روح آزادی در مسیر تاریخ انکشاف یافته، فزاینده شکوفا گشته و از منطقه شرق در آغاز خود به غرب مهاجرت کرده است، حال این روح به زمانی چند محتاج است تا به سایر نقاط مانند آمریکا، شرق و آفریقا پا بگذارد. این روحِ آزادی، بیشتر از زمان، به توسعه اروپا نیاز دارد که آنرا به سراسر جهان منتقل کند. این است روحِ آزادی اروپائی که نخست با توجیه استعمار و تحقیر سایر ملل آغاز می‌شود و امروز به جنگ فرهنگ‌ها و افسانه نزاع دو قطب «اسلام سیاسی» و «تمدن اروپائی آمریکائی» می‌رسد. وقتی بمب‌های آمریکائی و اروپائی بدن فلسطینی‌ها، لبنانی‌ها، عراقی‌ها، افغانی‌ها، ایرانی‌ها را پاره می‌کند، باید به آنها گفت که ارزش آنها هنوز به پای ارزش یک اروپائی و آمریکائی نرسیده است. باید اعتماد به نفس را از این ملت‌ها گرفت. باید به آنها گفت که لایق آزادی نیستند، زیرا هنوز به مراحل رشد نفسانی برای احراز این حق نرسیده‌اند.

هگل طبیعتا نمی‌تواند با قلب حقایق مبنای تاریخ را از مرکز اروپا شروع کند. این است که به شرق روی می‌آورد و در شرق دولت هخامنشیان و پارسی‌ها را کشف می‌کند. وی با این گفته مونتسکیو در «روح القوانین» آشناست که می نویسد: «در تمام تاریخ کشورهای (شرق) یک نشانه هم که نمودار فکر آزاد باشد نیست». ولی افکار هگل تنها تحت تأثیر مطالعه آثار منتسکیو و سفرنامه های میسیونرهای مذهبی به شرق نیست. نوع برخورد وی به تضاد پارسها (ایرانی‌ها) و یونانی‌ها و یا آنطور که وی می‌گوید: منطقه تحت نفوذ فرهنگ پارس‌ها که مصر را هم جز آن به حساب می‌آورد یکی از منابع مورد استناد دانشمندان اروپا و کلی‌تر غرب در تحقیر شرق است. علی‌رغم اینکه هگل در سال ۱۸۴۰ تصویر مثبتی از ایران ترسیم می‌کند و اصول تکامل را که بزعم وی «توجه عام روح برای نیل به درخودگرائی ذهنیات» است در آن کشور می‌یابد، برخورد یونان با ایران را آغاز تاریخ جهان به حساب می‌آورد. وی می‌گوید قبل از آن ما با سکون روبرو بودیم، رویدادها تکرار می‌شدند و در خود بودند. «گذار تاریخ در نقطه تماس دنیای پارس‌ها (ایرانی‌ها) با یونانی‌ها آغاز می‌شود. از ایران اصل آزادی روح در مقابل طبیعیات، اصل جدائی روح از طبیعت منشاء می‌گیرد. با روشنائی پارسها (اشاره به افکار زرتشت) بینش غیرمادی آغاز می‌شود و در آن وداع روح با طبیعت است».

هگل از ایرانیان تمجید می‌کند و می‌گوید که آنها نخستین دولت جهان را خلق کردند که دولتی متحد و متمرکز و مستبد بود. طبیعتا باید نتیجه گرفت در عصری که دولتی در جهان وجود نداشت، شکل سیاسی استبدادی دولت، خود گامی تاریخی به پیش بوده و نمی‌توانست مترقی نباشد. ولی ستایش هگل در آغاز کارش از سازمان سیاسی ایرانیان در امپراتوری آنها و سازماندهی متحد مللی آزاد به یکباره در جنگ‌های ایران و یونان به نقطه ضعف ایرانی‌ها و آغاز تمدن غرب بدل می‌شود. ایران به مظهر استبداد و یونان به مظهر دموکراسی بدل می‌شود. هگل تاریخ جهان را از شرق به غرب ارزیابی کرده و اروپا را پایان و آسیا را آغاز آن می‌داند. از این درک، هگل نظریات سیاسی استنتاج می‌کند و از مراحل گوناگون استبداد شرقی، دموکراسی یونانی، اشرافیت روم و سلطنت ژرمنی به فرهنگ ایده‌آل و برتر اروپائی می‌رسد. رمز موفقیت اروپا در این بود که دموکراسی یونان بر استبداد شرق که نماینده آن ایرانی‌ها بودند، غلبه کرد و آزادی اندیشه و فرد را که در یونان ارزش والائی داشت، نجات داد. جنگ ایران و یونان آغاز تاریخ و تمدن بشری است زیرا شکست یونان مسیر تحول اروپا را تغییر می‌داد. این جنگ جنگ سرنوشت بود. هگل می‌گفت: «بدون تردید نبردهای بزرگی انجام شده، آنها در خاطره تاریخ جاودانه باقی می‌مانند زیرا آنها پیروزی‌های تاریخی جهانی‌اند.»

«آنها آموزش و تربیت و قدرت روحی را نجات دادند و نیروی اصول آسیائی را از وی سلب نمودند. افتخار جاودانی یونانی‌ها، بخاطر این امر والا که رهائی یافته است، موجه است. علائق تاریخ جهان در اینجا مورد سنجش قرار گرفت. در یک سو استبداد شرقی، یعنی دنیای متحدی تحت سلطه یک ارباب و در مقابلش دولت‌های مجزا در ابعاد و امکانات ناچیز که سرشار از آزادی فردیت بودند، قرار داشت. هیچگاه در طول تاریخ برتری نیروی روحی بر توده‌ها... به این جلال ظاهر نشده بود.

هگل از تقابل ایران و یونان، از تقابل شرق مستبد و غرب آزاد از همان عهد باستان، از آزادی روح در اروپا و به بندکشیدن روح و روان مردمان در شرق به تفوق روان اروپائی می‌رسد که مستحق آزادیند و باید با ابزار استعمار حکومت کنند. آزادی و دموکراسی دو نعمتی است که آنها همواره از آن در مقابل «وحشی ها» و «بربرها» دفاع کرده‌اند.

تاریخ با این «دفاع» در دو جنگ جهانی و یهودی سوزی، تجاوز به ویتنام و کامبوج و لائوس، تجاوز به کره، به فلسطین و لبنان و عراق ... آشنا شده است.

حال جرج بوش پرچم «محور شرارت» را در مقابل حامیان «آزادی و دموکراسی» برافراشته است. این تبلیغات بازتاب همان مبارزه ایران و یونان، همان «شرق وحشی مستبد» و «غرب متمدن» و همان سیصد سرباز اسپارتی ترموپیل است که امروز وسیله‌ای واقعی برای تدارک جنگی تجاوزکارانه علیه میهن ما شده است. ریاکاری امپریالیست‌ها و صهیونیست‌ها از همه سرهم بندی تاریخ آنها می‌بارد. هرگاه علم و واقعیت با نظریات آنها در تضاد قرارگیرد، بدا به حال واقعیت.

مقاله ما رو به اتمام بود که لحن جنگ‌طلبانه جرج بوش و اطرافیانش در حالی که فیلم سیصد در مورد ایران بر اکران بود و موجی از نفرت در میان مردم میهن ما که به نسخه‌های این فیلم بطور قاچاق در ایران دست یافته بودند، پدید آورده بود، عوض شد. حال به یکباره از فرهنگ غنی ایران و نقش میهن ما در تمدن جهانی سخن می‌گوید. دیگر خبری از محور شرارت نیست، همه جا سخن از بشارت است. به نظر می‌رسد مماشات با جمهوری اسلامی آغاز می‌شود و امتیازات فراوانی رد و بدل شده است. امروز «لحن ها» تاریخ را رقم می‌زنند. حقیقتا به چه راحتی محور شَرّ به محور خیر بدل می شود.

بر گرفته از توفان شماره ۸۷ خرداد ۱۳۸۶ ارگان مرکزی حزب کار ایران (توفان)


 

بازتاب فراخوان بین‌المللی در همبستگی با رضا شهابی و همه فعالین کارگری

روابط بین‌المللی حزب کار ایران (توفان) مورخ ۱۱ فوریه ۲۰۱۷ طی فراخوانی از همه احزاب کمونیستی و کارگری جهان طلب نمود تا با انتشار بیانیه و یا شیوه مبارزاتی که خود صلاح میدانند، به اعمال ضد‌کارگری و ضد‌بشری رژیم جمهوری اسلامی علیه رضا شهابی عضو هئیت مدیره سندیکای شرکت واحد و همه فعالین کارگری اعتراض کنند و با کارگران ایران ابراز همبستگی نمایند. در بخشی از بیانیه بین‌المللی حزب کار ایران (توفان) چنین آمده است :

"رژی