مقالات توفان الکترونیکی شماره ۱۶۶نشریه الکترونیکی حزب کارایران اردیبهشت ماه ۱۳۹۹

www.toufan.org

https://t.me/totoufan
كانال رسمی تلگرام، وابسته به حزب كار ایران - توفان

دراین شماره می خوانید:

* بیانیه حزب کار ایران (توفان) به مناسبت اول ماه مه

به بهانه صد و پنجاهمین سالگرد تولد لنین

*«رهائی طبقه کارگر و نقش حزب طبقه کارگر»

* به مناسبت سی وهفتمین سالگرد اعدام جنایتکارانه مسئول «شورای موسس اتحادیه‌های سراسری کارگران ایران». چرا باید   

 کارگران روز اول ماه مه را جشن بگیرند

* به مناسبت فرارسیدن اول ماه مه روز جهانی کارگر.یادی از ابوالقاسم لاهوتی

* اخراج در اوج بحران (۱)

* اخبار و گزارشات و اعتراضات کارگری فروردین ماه ۱۳۹۹

* پیامدهای بحران «کرونا» برای زنان شاغل ایران

* تحمیل افزایش ۲۱ درصدی نرخ دستمزد، سند فقر و گرسنگی کارگران

* سخنی پیرامون گزارش دیوان محاسبات کشور از نتیجه اجرایی بودجه ۱۳۹۷ و اختلاس ۴،۸ میلیارد دلاری

* آیا نظام ضدبشری سرمایه‌داری از «ویروس کرونا» درس انسانیت را خواهد آموخت؟!

* اطلاعیه درمورددرگذشت رفیق مهربان فلاحت

* درسوگ رفیق «مهدی صدودی»

* تقلب نئولیبرالیستی با پرچم عدالت‌خواهی سوسیال دموکراسی

* آمریکا به تحریم، جنگ اقتصادی و تهدیدات نظامی علیه کشورهای دیگر پایان دهد

* با لغو تحریم اقتصادی، جان مردم را نجات دهید!

* بازهم جعل و تحریف در مورد «دادگاه‌های مسکو»

* کمک‌های مالی به سیل‌زدگان سیستان و بلوچستان، زلزله‌زدگان خوی و خانواده زندانیان سیاسی

*گشت و گذاري در فيسبوک، پاسخ به چند پرسش

*پاسخ به يک پرسش در شبکه تلگرام

 

***

بیانیه حزب کار ایران (توفان) به مناسبت اول ماه مه

 

فرخنده باد اول ماه مه روز نمایش پرقدرت اتحاد کارگران سراسر جهان

 

طبقه کارگر در سراسر جهان قریب به ۱۳۱ سال است که این روز را به مناسبت تظاهرات عظیمی که کارگران شیکاگو در روز اول ماه مه سال ۱۸۸۶ برپا داشتند، گرامی می‌دارد. تظاهرات کارگران شیکاگو آن روز توسط پلیس سرمایه به خاک و خون کشیده شده، ولی یاد این روز از خاطره‌ها محو نگشت و اول ماه مه جلوه‌ای از همبستگی جهانی پرولتاریا در سراسر جهان گردید. در این مدت سرمایه‌داری جهانی کوشش بسیار کرد، تا این روز را از میان بردارد، زیرا هراس سرمایه‌داری از اتحاد و همبستگی و تشکل پرولتاریاست. آنجا که این دسیسه با مقاومت کارگران روبرو شد، بر این روز، روز کار نام نهاد و با این عمل وحشت خود را از نام کارگر عیان ساخت.

در این روز، کارگران همه کشورها، سوای رنگ، ملیت و مذهب، فرارسیدن زندگی آگاهانه خویش را در پیکار علیه بیکاری، گرسنگی، استثمار و بینوائی جشن می‌گیرند و در این پیکار مشترک دو جهان در برابر هم صف‌آرایی می‌کنند. جهان سرمایه و جهان کار، جهان استثمار و بردگی، جهان برابری و برادری. خواست همه کارگران جهان محو و نابودی استثمار و بنا‌نهادن جهانی بَری از جنگ و فاشیسم و راسیسم، جهانی بَری از فقر و فحشا و همه آن مظاهر وجودی نظام انگلی سرمایه‌داری است.

 

رفقای کارگر! امسال در شرایطی اول ماه مه فرا می‌رسد که بحران کرونا به جهانیان ثابت کرد که نظام اقتصادی سرمایه‌داری نئولیبرالیسم حاکم بر جهان نه تنها در غلبه بر این بحران درمانده است، بلکه باعث شیوع روزافزون آن و جانباختن ده‌ها هزار انسان نیز گردیده است. قریب به چهل سال است که نئولیبرالیسم به تدریج خود را بر کلیه عرصههای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی جوامع بشری حاکم گردانیده است. طبیعی است که عرصه بهداشت و درمان نیز از این تهاجم افسارگسیخته در امان نبوده است. خصوصیسازی بیمارستانهای دولتی، تعدیل کادر درمانی‌، کاهش و انجماد دستمزدها، کاهش تخت و وسائل و استانداردهای ذخیره برای بیماران اورژانس، انجام خدمات تمیزکاری توسط شرکتها و مقاطعهکاران خصوصی، واگذاری تهیه غذای بیماران به آشپزخانههای خصوصی، انجام جراحیهای غیرضروری و ... عملاً بیمارستانها و کل نظام درمان را به تجارتخانهای تبدیل کرده است که تنها و تنها افزایش نرخ استثمار و کسب سود حداکثر را مدّ نظر دارد. جان انسان فدای سود حداکثر گردیده است. به همان نسبت که دولت در کشورهای امپریالیستی از اختصاصدادن بودجه کافی برای بهداشت، درمان و آموزش طفره میرود و بیمارستانها را به بخش خصوصی وامیگذارد، دست و دلش برای  تقویت زرادخانههای تسلیحاتی باز است.

مسئولیت مرگ مردمی، که جنازه آنها را کامیونهای ارتشی از گوشه و کنار خیابانهای ایتالیا و اسپانیا و آمریکا ... به علت عدم امکان نجات آنها در بیمارستانها، جمع میکنند، یا در بیمارستانهای آلمان، فرانسه و انگلستان و یا تهران در اثر کمبود وسایل درمانی و تنفسی و پرسنل و ... جان میبازند، به گردن دولتهای در خدمت نئولیبرالیسم این کشورهاست. چهل سال نئولیبرالیسم در سرتاسر جهان مردم را آسیبپذیر کرده و سبب گشته است که آنها در مواجه با چنین بحرانی در سلامت عمومی، امکان مقاومت و مواجه نداشته باشند.

«ویروس کرونا»، آنطور که ترامپ جارمیزند، «چینی» نیست، «سرمایهداری» است که با آلودگی محیطزیست، نابودی جنگلها، از بینبردن محیط زندگی حیوانات و چپاندن آنها در مناطق تنگ و محدود، که امکان رشد و حرکت آنها را میگیرد، خطرات سرایت ویروسهای حیوانی به انسان و جهش خطرناک آنرا افزایش میدهد.

هر چقدر بحران «کرونا» بیشتر طول بکشد، به همان نسبت بر تعداد بیکاران افزوده خواهد گشت. بدون شک کشورهای امپریالیستی بعد از کرونا تضعیف خواهند گشت. گرچه مواضع و عملکرد سران دولتهای امریکا، فرانسه، اسپانیا و آلمان از شکست تئوری نئولیبرالیسم خبر میدهد، ولی در عین حال نشان از گرایش شدید ناسیونالیسم دارد که با فاشیسم فقط یک گام بیشتر فاصله ندارد. این وظیفه کمونیستها و نیروهای مترقی و انقلابی است که با این پدیده شوم به صورت جدی و دامنهدار به مبارزه برخیزند و از حقوق و آزادی‌های دموکراتیک، که در حال مسخ‌شدن هستند، دفاع نمایند و اجازه ندهند مقابله با ویروس کرونا ابزاری گردد، تا نظام خفقان در جامعه مستقر شود. قطعاً پس از «کرونا» نئولیبرالیسم تضعیف و نقش دولتهای سرمایهداری پررنگتر خواهد شد. احتمالاً بخشی از اقتصاد موقتاً به دست «دولتهای نجات» خواهد افتاد، ولی در نهایت «دولت» در خدمت به نظام سرمایهداری و سرمایهدار باقی خواهد ماند. تکاملی که در بهترین حالت به نمونه چین ختم خواهد شد. گرچه عرصههای آموزش و درمان در کشور مذکور رایگان است - که البته از دوران سوسیالیستی این کشور به یادگار ماندهاند-  ولی سرمایهداری دولتی چین در خدمت به نظام سرمایه و سرمایهداران انجام وظیفه میکند. در صورتی که در سوسیالیسم، اقتصاد دولتی در خدمت پرولتاریا و زحمتکشان عمل مینماید. دولت سوسیالیستی با اجتماعیکردن تولید، آنرا بر مبنای رفع نیازمندیهای مادی و معنوی جامعه و رفاه عمومی سازمان میدهد. کار و مسکن حق مسلم اعضای جامعه بشمار میآید. آموزش و بهداشت و درمان برای کلیه اعضای جامعه رایگان است و .... در اینجاست که در صورت بروز فاجعه و بحران، دولت سوسیالیستی برعکس دولت بورژوائی دغدغه سود و زیان سرمایهداران را ندارد، از اینرو میتواند کلیه امکانات خود را صرفاً مصروف خدمت و حمایت و حفاظت از آحاد جامعه بهکاراندازد. سوسیالیسم تنها راه نجات بشریت از چنگال سود و سرمایه است. سوسیالیسم تنها نظامی است که قدرت مبارزه با بیماریهای همهگیر جهانی را دارد، و سرمایهداری مولد این ویروسهای ضدبشری است.

 

رفقای کارگر! اول ماه مه در شرایطی فرا می‌رسد که در ایران علاوه بر وخیم‌ترشدن وضعیت معیشتی و ادامه سیاست‌های نئولیبرالی و سرکوب خونین فرودستان جامعه، سیل و ویرانی در منطقه سیستان و بلوچستان و زلزله «خوی» و از طرفی گسترش شیوع فاجعه ویروس کرونا و ترس و وحشت در سراسر ایران زندگی را بر کام مردم تلخ کرده است. ویروس کرونا در زمانی گسترش می‌یابد که بی‌کفایتی و سستی مسئولان مکتبی با الهام از مصلحت‌جوئی سلطه‌گرانه مافیای حاکم، هر روز بیشتر در شرایط بحرانی آشکار فرو می‌رود و این بی‌مسئولیتی، بی‌کفایتی، بی‌تفاوتی نسبت به سرنوشت مردم ایران، بویژه کارگران و زحمتکشان، میدان را برای اپوزیسیون و جبهه‌های رنگارنگ بورژوایی، که در خدمت امپریالیسم و صهیونیسم جهانی افسارگسیخته فعالیت می‌کنند، فراهم آورده است. در حالی که در سراسر جهان مردم در همبستگی با یکدیگر با حفظ روحیه بالا و مبارزه‌جویانه در پی پیکاری مشترک بر ضد این بیماری نامرئی هستند و خود را برای دفاع از دست‌آوردهای دموکراتیک و بر ضد ترور و خفقان دولتی آماده می‌کنند، اپوزیسیون ارتجاعی و نوکر امپریالیسم در پی ایجاد نفاق، تفرقه، آشوب و شیوع یأس در میان مردم کوشاست، و در تلاش است تا از آب گل آلود ماهی بگیرد. ما ایقان داریم که کارگران امروز ایران، کارگران انقلاب بهمن هستند و از روحیه همبستگی و رفتار انسانی در این انقلاب سرشارند و با وحدت و همبستگی یکپارچه در مقابل دسیسه دشمنان، تحریم‌های ضدبشری و هرگونه مداخله خارجی خواهند ایستاد و توطئه‌های آنها را نقش بر آب خواهند کرد.

حاکمیت در ایران، مردم را به حال خود واگذار کرده و سخنانش بی‌محتوی و بی‌برنامه است و مسئولیت حفاظت از جان مردم را به عهده خود آنها گذاشته است. پیشنهاد سر زبانیِ «درخانه‌ماندن» آنها، عملی نیست، زیرا نیازمندی‌های مردم را برآورده نمی‌کنند و فقط حرف توخالی است. حاکمیت به فکر جان مردم نیست به فکر عوام‌فریبی برای انصراف افکار عمومی از خود سلب مسئولیت می‌کند.

 

رفقای کارگر! در شرایطی به استقبال اول ماه مه می‌رویم که نشست شورای عالی کار برای تعیین حداقل دستمزد کارگران، با اعلام «۲۱ درصد افزایش مزد کارگران» در حالی پایان یافت که حداقل دستمزد کارگران نیز یک میلیون و ۸۳۵ هزار تومان تعیین شد که نسبت به سال گذشته فقط ۳۱۸ هزار تومان افزایش یافت.

با تعیین حداقل حقوق ماهانه یک میلیون و ۸۳۵ هزار تومانی برای کارگران در سال ۱۳۹۹ و بر مبنای قیمت ۱۵ هزار و ۵۰۰ تومانی دلار در بازار ارز ایران، حداقل حقوق یک کارگر در ماه معادل ۱۱۸ دلار تعیین شده که در مجموع دوازده ماه سال حدود یک هزار و ۴۲۰ دلار است.  این سند گرسنگی و بردگی كارگران است؛ سیاستی ارتجاعی و ضدكارگری و نئولیبرالی كه معیشت و سلامت و موجودیت كارگران و فرودستان را تهدید می‌كند؛ ویروسی است خطرناك‌تر از ویروس كرونا!

برای چیره‌شدن بر این ویروس سرمایه‌داری باید به ایدئولوژی طبقه كارگر، یعنی ماركسیسم - لنینیسم مسلح شد، حزبیت و تشكیلات را درسرلوحه كار خود قرار داد و به سازماندهی اردوی كار و زحمت و وسیع‌ترین اقشار فرودست جامعه روی آورد. راه رهایی از ویروس نظام سرمایه‌داری جمهوری اسلامی و راه پیروزی بر ویروس كرونا و بلایای طبیعی استقرار سوسیالیسم است! هرگونه مخالفت با حزبیت و تشكیلات و در عوض تبلیغ فردگرایی و آنارشیسم و اوتوریته‌ستیزی، موجب تداوم این وضعیت مصیبت‌بار، فقر و گرسنگی و مرگ‌و‌میر خواهد گشت و دشمنان كمونیسم و حزبیت در این فجایع شریك‌اند!

حزب کار ایران (توفان) اول ماه مه، روز کارگر را به همه کارگران شادباش می‌گوید و برایشان در پیکار متحدانه برعلیه سرمایه‌داری و امپریالیسم، علیه جنگ و خونریزی و فاشیسم و برای نان، صلح و آزادی  پیروزی آرزو می‌کند. تنها از طریق راهی که لنینیسم نشان می‌دهد قادریم قدرت سیاسی را به کف گیریم و آینده تابناک بشری را رقم زنیم. این راه رهائی بشریت و راه تحقق حقوق بشر برای همه کارگران و زحمتکشان  سراسر جهان است.

 

زنده باد انترناسیونالیسم پرولتری!

سرنگون باد رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی، به دست کارگران و زحمتکشان ایران!

زنده باد سوسیالیسم، این پرچم نجات بشریت!

دست امپریالیسم آمریکا از ایران و منطقه کوتاه باد!

حزب کار ایران (توفان)

اردیبهشت ماه ۱۳۹۹

***

 

به بهانه صد و پنجاهمین سالگرد تولد لنین

 

۲۲ آوریل ١٨٧٠ رهبر انقلاب کبیر اکتبر شوروی و آموزگار کارگران و زحمتکشان جهان متولد شد.

لنين يكي از نوابغ تاريخ بشری است كه تحت فرماندهی او و سرنگوني نظام سرمايه داری امپرياليستی روسيه، نخستين انقلاب پيروزمند سوسياليستی را كه اركان نظام سرمايه‌داری جهانی را به لرزه درآورد، رهبری نمود.

 

لنین براساس تجزیه و تحلیل علمی تکامل اجتماعی روسیه، براساس تجزیه و تحلیل علمی اوضاع بین‌المللی، به این نتیجه رسید که یگانه راه برون‌شدن از اوضاع، پیروزی سوسیالیسم در روسیه است. این استنتاج برای بسیاری از مردان عالم آن زمان کاملاً غیرمنتظره بود.

پلخانف، که یکی از برجستگان علم بود، در آن موقع «لنین» را تحقیر می‌کرد و می‌گفت که «هذیان می‌گوید». دیگر مردان علم، که اشتهارشان کمترنبود، اظهار می‌کردند که «لنین عقل‌اش کم شده است» و باید او را هرچه ممکن است، دور ساخت. آن موقع انواع و اقسام مردان علم علیه «لنین»، که او را یک شخص مخرب علم می‌دانستند، زوزه راه انداخته بودند. ولی «لنینة هراسی نداشت از اینکه برخلاف جریان شنا کند و با کهنه‌پرستی به مبارزه برخیزد. و لنین پیروز شد.

 

اکنون در صد و پنجاهمين سالگرد تولد «لنين»، جهان در اوضاع و احوال دیگری است. غلبه رویزیونیسم بر کشورشوراها و احیای سرمایه‌داری؛ هجوم امپریالیسم به دست‌آوردهای تاریخی پرولتاریا و زحمتکشان؛ تهاجم ایدئولوژیک علیه مارکسیسم - لنینیسم و پراکندن میکروب لیبرالیسم و انفرادمنشی و نفی حزبیت و نفی لنینیسم ... شرایطی بوجود آورده است که بسیاری از روشنفکران متأسفانه مرعوب این تهاجم افسارگسیخته و شکست موقتی جنبش جهانی کمونیستی گشته‌اند و به جای درس‌آموزی از شکست‌ها و به جای اینکه شجاعانه برخلاف جریان شنا کنند، با نفی لنینیسم به لیبرالیسم و اپورتونیسم درغلتیدند.

 

اگر تا دیروز حمله به استالین مد روز بود و عده‌ای خود را منتقد استالین اما «مدافع لنین» جلوه می‌دادند، اکنون پرده‌ها را کنار زده بی‌پروا به لنین و لنینیسم و دیکتاتوری پرولتاریا حمله می‌کنند. این مردان علم، که اشتهارشان کمتر از پلخانف‌ها و کارل کائوتسکیست‌ها نیست، مدافعین لنینیسم را کهنه‌پرست و مخرب علم می‌دانند و همانند پدران «دانشمند‌شان» علیه لنین و لنینیسم زوزه راه انداخته‌اند. اما همانطور که لنین را هراسی نبود که برخلاف جریان آب شنا کند، ما نیز در این اوضاع و احوال آشفته و دوداندود، هراسی نداریم که بی‌پروا از لنینیسم به مثابه مارکسیسم عصر امپریالیسم دفاع کنیم و در مقابل خیل عظیم خورده بورژواهای رنگارنگ، که پرچم ارتداد و سفید را به اهتزاز درآورده‌اند، محکم و استوار بایستیم!

 

افتخار بر لنين و لنينيسم!

نابود باد ارتجاع، سرمايه‌داری و امپرياليسم!

زنده باد سوسیالیسم، این پرچم رهایی بشريت!

***

«رهائی طبقه کارگر و نقش حزب طبقه کارگر»

 

مقاله‌ای که از نظر خوانندگان گرامی می‌گذرد، یکبار به مناسبت اول ماه مه در اردیبهشت ماه ۱۳۸۶ در شماره ۸۶ «توفان، ارگان مرکزی حزب کار ایران» به چاپ رساندیم و مورد استقبال بسیاری از علاقمندان قرار گرفت. امسال نیز این مقاله ارزشمند را که مقابله با شعار بی‌حزبی و آوتوریته‌ستیزی است، به مناسبت اول ماه مه منتشر می‌کنیم به این امید که گامی ولو کوچک در تنویر افکار و تأکید بر حزبیت، که اساس آزادی طبقه کارگراست، برداشته باشیم. مطالعه این مقاله ارزنده را به همه کارگران و رهروان آزادی طبقه کارگر توصیه می‌کنیم:

 

حتماً این سخنان را در سرود انترناسیونال کمونیستی شنیده‌اید و بسیاری کمونیست‌ها نیز از این گفتار به نقل از مقدمه «مانیفست حزب کمونیست» بسیار نقل کرده‌اند و یا اینکه حتماً این جملات مارکس را در «انترناسیونالیسم اول» در ۱۸۷۱ بخاطر می‌آورید که در جمع‌بندی از کمون پاریس می‌گفت: «طبقه کارگر آزادی خود را باید در میدان مبارزه بدست آورد...»  ولی متأسفانه پاره‌ای از کمونیست‌ها، که تحت تأثیر نظریات اکونومیستی هستند، از این گفتار درست درک نادرستی ارائه می‌دهند. این گفتار تا آن حد که بخواهد به طبقه کارگر این اعتماد به نفس را بدهد که باید برای آزادی خویش به‌پاخیزد و قدرت سیاسی را به‌کف‌آورد و این آزادی نمی‌تواند محصول کار سایر طبقات اجتماعی به غیر از خود کارگران باشد و وی نباید منتظر آزادی خویش به دست دیگران و یا قهرمانان و خدایان و نیروهای خارج از طبیعت باشد، سخنان درستی است. طبقه کارگر آن نیروی مادی اجتماعی است که می‌تواند جانمایه تغییرات انقلابی قرار گیرد. ولی وجود طبقه کارگر به عنوان پایه مادی این تحول برای رفتن به سوی جامعه بی‌طبقه و یا برای نیل به سوسیالیسم و گذار به کمونیسم کافی نیست. این نیروی مادی باید با دانش علمی آغشته شود و تئوری سوسیالیسم علمی و در شرایط امروز مارکسیسم - لنینیسم با آن بیامیزد تا جنبش کارگری راه خود را پیدا کند و بداند که به کدام جهت باید حرکت کند. جنبش کارگری نیروی بالقوه انفجار است، ولی هر انفجاری به سود طبقه کارگر نیست و به امر رهائی وی یاری نمی‌رساند. تنها آن انفجاری زنجیرهای طبقه کارگر را به دور می‌افکند که با چاشنی مارکسیسم - لنینیسم همراه باشد. این انفجار است که جهت تخریب نظام کهن را نشان می‌دهد. ولی برای کار این انفجار باید آموزش دید. باید شناخت سیاسی پیدا کرد، باید با دانش علمی مارکسیسم - لنینیسم مسلح شد. بدون دست‌یابی به این دانش امکان رهائی طبقه کارگر به هیچ‌وجه میسر نیست. باید شعور و ماده با هم تلفیق شوند تا تحول مورد نظر بوجود آید.

عده‌ای هستند که عوام‌فریبانه رفتار می‌کنند و کار یک بحث علمی و آموزنده را به شعارهای دهان پُرکنی نظیر اینکه «طبقه کارگر قیم نمی‌خواهد»؛ «طبقه کارگر خودش را خودش آزاد می‌کند و به کس دیگری نیاز ندارد» تنزل می‌دهند و حتی کارگران را علیه روشنفکران به عنوان دشمنان آنها تحریک می‌کنند و البته روشنفکرانی که به جز مارکسیسم - لنینیسم به طبقه کارگر بیاموزند، طبیعتاً دشمنان طبقه کارگر هستند، زیرا مدت اسارت طبقه کارگر را افزایش می‌دهند. ولی این مدعیان دلسوزی برای یک «جنبش ناب کارگری» منظورشان همان دانش مارکسیسم - لنینیسم است که نباید به درون طبقه کارگر نفوذ کند. آنها چه بدانند و چه ندانند کارگران را به کوری، به جهل طبقاتی دعوت میکنند از آنها می‌خواهند که نادانسته دست بکار شوند و به بیراهه روند. نتیجه چنین فراخوانی از همان روز نخست معلوم است و هسته شکست را در دل خویش می‌پروراند. این افراد، که تعداد آنها بویژه پس از شکست در هر جنبشی کم نبوده‌ است، علیه حزب قد علم می‌کنند، دشمن حزب می‌شوند، حزب را سد راه انقلاب جا می‌زنند، کارگران را چون بُت به صِرف کارگربودن تقدیس می‌کنند، خطاناپذیر جامی‌زنند تا تئوری‌های من‌درآوردی و ضدانقلابی خویش را، که میان عامل آگاه و جنبش کارگری جدائی می‌افکند، جابیاندازند. هم اکنون ما در ایران با چهره‌های اکونومیستی، آنارکوسندیکالیستی، تروتسکیستی و ضد لنینی روبرو هستیم. رویزیونیست‌ها نیز از دشمنان حزب طبقه کارگرند و در تلاش‌اند تا ماهیت حزب طبقه کارگر را عوض کنند. آنها به جای مارکسیسم – لنینیسم، که آنرا به بهانه دگماتیسم طرد می‌کنند، تجدیدنظرطلبی، رفرمیسم و اکونومیسم را می‌نشانند. رویزیونیست‌ها نیز مانند اکونومیست‌ها چهره‌های مختلف دارند و نقاب‌های «چپ» و راست حمل می‌کنند. رویزیونیست‌ها و یا اکونومیست‌های «چپ» با قبول تئوری‌های کاستریستی و «کانون شورشی» ضرورت وجود حزب طبقه کارگر در مبارزه سیاسی را که همان عامل مهم ذهنی است با عربده‌کشی «انقلابی» رد می‌کنند و کمونیسم را با انقلابی‌نمائی خرده بورژوائی به انحراف می‌برند و «رژی دبره» و «چه گوارا» را بجای لنین و استالین می‌نشانند و برخی نیز با چنگ‌انداختن در مبارزه اقتصادی و یا قبول سیاست بورژوائی نقش رهبری طبقه کارگر را بدست بورژواها می‌دهند. هر دوی این انحرافات نتیجه واحد در به انحراف‌کشاندن جنبش کارگری دارد که منجر به قربانیان فراوانی خواهد شد. رویزیونیست‌ها و اکونومیست‌ها در فرجام خونین سرنوشت‌شان حاضر نیستند مسئولیت خون‌های ریخته شده را به عهده گیرند و خود را تا پای مرگ نیز انقلابی جامی‌زنند. آنها که تجربه تاریخ را به دور افکنده بودند و می‌خواستند همه چیز را از نو شروع کنند، در کفن تئوری‌های کهنه به گور تاریخ سپرده می‌شوند. حزب ما در آستانه اول ماه مه سال ۲۰۰۷ مطابق ۱۱ اردیبهشت سال ۱۳۸۶ در بزرگداشت این روز تاریخی لازم می‌داند که بار دیگر به یکی از دست‌آوردهای جنبش کمونیستی ایران و جهان تکیه کند و با جریان‌های منحرفی که در جنبش زنده کمونیستی ایران چون علف هرز رستند، مبارزه نماید. صدور اعلامیه در اول ماه مه و یا تکرار حوادث و رویدادهای مبارزاتی کارگری در ایران و جهان کافی نیست آموزش و درک از مارکسیسم - لنینیسم و حزبیت اساس آزادی طبقه کارگر است.

ما در زیر با نقل از اثر «تکامل در وحدت، سرشت مارکسیسم است» به پاره‌ای از این ادعاها از زبان رفیق فروتن پاسخ داده و اهمیت نقش حزب را برجسته می‌کنیم:

 

حزب طبقه کارگر، آیا حزب باید آموزش سوسیالیسم علمی را به میان کارگران ببرد؟

سوسیالیسم علمی چیست؟ سوسیالیسم علمی،  تئوری علمی قانونمندی‌های تحقق رسالت تاریخی پرولتاریا، یعنی قانونمندی‌های مبارزه طبقاتی و استراتژی و تاکتیک نبرد سرنوشت ساز طبقه کارگر در تدارک انقلاب سوسیالیستی و ساختمان سوسیالیسم و کمونیسم است، سوسیالیسم علمی همراه با اقتصاد مارکسیستی و جهان‌بینی مارکسیستی سه جزء مارکسیسم‌اند، سه جزئی تفکیک‌ناپذیر که مجموعه آنها یک سیستم واحد منسجم و هم‌آهنگ از آموزش‌های فلسفی، اقتصادی و سیاسی است. مارکسیسم کاخ بلندی است که برای بنای آن دانشی وسیع، قدرت تفکری عظیم و خلاق و نبوغی فوق االعاده لازم بود. کسانی که با سماجت و اصرار کارگر را بخود طبقه کارگر وامی گذارند، آیا تصور می‌کنند چنین بنای رفیع و جاودانی از درون جنبش «خودروی» طبقه کارگر می‌توانست سربزند؟ «انگلس» برآنست که «بدون فلسفه آلمانی پیش از سوسیالیسم علمی، و بویژه بدون فلسفه هگل هرگز سوسیالیسم علمی آلمان که یگانه سوسیالیسم علمی است و مانند آن هیچگاه پیش از آن نبوده، بوجود نمی آید» (م.آ. به زبان آلمانی جلد ۱ ص ۶۱۵). آیا طبقه کارگر می‌توانست به سراسر فلسفه آلمان و بویژه به فلسفه هگل، که از بغرنج‌ترین و غامض‌ترین سیستم‌های فلسفی کلاسیک است، دست یابد؟ تاریخ تمام کشورها گواهی می‌دهد که طبقه کارگر با قوای خود منحصراً می‌تواند آگاهی تریدیونیستی کسب کند، یعنی اعقاد حاصل کند که باید تشکیل اتحادیه بدهد و ضد کارفرمایان مبارزه کند و دولت را مجبور به صدور قوانینی کند که برای کارگران لازم است، ولی آموزش سوسیالیسم از تئوری‌های فلسفی و تاریخی و اقتصادی نشو و نما یافته که نمایندگان دانشور طبقات دارا و روشنفکران تتبع نموده‌اند، خود مارکس و انگلس موجدین سوسیالیسم علمی معاصر نیز از لحاظ موقعیت اجتماعی خود در زمره روشنفکران بورژوازی بودند. بهمین گونه در روسیه نیز آموزش تئوریک سوسیال - دموکراسی کاملاً مستقل از رشد خود بخودی جنبش کارگری و بمثابه نتیجه طبیعی و ناگزیر تکامل فکری روشنفکران انقلابی سوسیالیست بوجود آمده است». ( لنین: «چه باید کرد»)».

کائوتسکی در آن زمان که به مارکسیسم وفادار بود، چنین می‌نوشت: «بسیاری از ناقدین رویزیونیست ما تصور می‌کنند که گویا مارکس مدعی بوده است که تکامل اقتصادی و مبارزه طبقاتی نه تنها شرایط تولید سوسیالیستی، بلکه مستقیماً معرفت [تکیه از کائوتسکی] به لزوم آنرا هم بوجود می‌آورد... سوسیالیسم و مبارزه طبقاتی یکی زائیده دیگری نیست بلکه در کنار یکدیگر بوجود می‌آیند و پیدایش آنها معلول مقدمات مختلفی است. معرفت سوسیالیستی کنونی فقط بر پایه معلومات عمیق علمی می‌تواند پدیدار گردد... حامل علم هم پرولتاریا نیست، روشنفکران بورژوازی [تکیه-از کائوتسکی است]اند. سوسیالیسم کنونی نیز در مغز افرادی از این قشر پیدا شده و توسط آنها به پرولترهائی که از حیث تکامل فکری برجسته‌اند، منتقل می‌گردد... معرفت سوسیالیستی چیزی است که از خارج، داخل مبارزه طبقاتی پرولتاریا شده و نه یک چیز خود بخودی که از این مبارزه ناشی شده باشد» (نقل از لنین: «چه باید کرد؟») چه فکری می‌توان در سر داشت برای آنکه حقیقتی به این وضوح را انکار کرد؟ آیا جز این است که در مقابل آگاهی سوسیالیستی طبقه کارگر می‌ایستند؟

مارکس و انگلس به همه طبقه کارگر کمک کردند که از صفوف خود شایسته‌ترین و برجسته‌ترین رهبران را بیرون دهند، رهبرانی که ایدئولوژی سوسیالیستی را درک و هضم کردند. مارکس و انگلس با بردن سوسیالیسم علمی در میان کارگران و تربیت رهبران از محیط کارگری راه را برای رشد و تحکیم سوسیالیسم هموار ساختند. مارکس در نامه‌ای به «کوگلمان» با مسرت از یکی از شرکت‌کنندگان در حوزه یاد می‌کند، به نام «لوخنر» [نجار] که می‌تواند کتاب او [یعنی کاپیتال را] تدریس کند، یا اینکه «لیبکنخت» را مدت ۱۵ سال شفاهی آموزش داد و او یکی از برجسته‌ترین رهبران حزب انترناسیونال بود. می‌بینیم که پایه‌گذاران سوسیالیسم علمی خود به اشاعه ایدئولوژِی سوسیالیستی در میان کارگران پرداختند و پیوسته به رهبران توصیه می‌کردند که بیش از پیش به آموزش مارکسیسم بپردازند: وظیفه پیشوایان بویژه عبارت خواهد بود از این که در تمام مسایل تئوریک بیش از پیش ذهن خود را روشن سازند، بیش از پیش از زیر بار نفوذ عبارات سنتی متعلق به جهان‌بینی کهنه آزاد گردند و همیشه در نظر داشته باشند که سوسیالیسم از آن موقعی که به علم تبدیل شده است، ایجاب می‌کند که با آن چون علم رفتار شود، یعنی آنرا مورد مطالعه قرار دهند. این خودآگاهی را که بدین طریق حاصل شده و به طور روزافزونی در حال ضیاء و روشنی است، باید در بین توده‌های کارگر با جدیتی هرچه تمام‌تر پراکنده نمود و سازمان حزب و سازمان اتحادیه‌ها را هر چه بیشتر فشرده و محکم ساخت» (مجموعه آثار به زبان آلمانی جلد ۱ ص ۶۲۶) [تکیه- از ما] این تئوریسین‌های جنبش «چپ» از مارکس و انگلس آنچه را می‌گیرند که در انطباق با افکار ضدکارگری آنهاست و آنچنان تفسیر می‌کنند که خود می‌خواهند. آنها به جنب «خودبخودی» می‌چسبند چون در مقدمه‌ای بر «مانیفست» آمده که آزادی طبقه کارگر کار خود طبقه کارگر است، این عبارت آنچنان به مذاق آنها خوش می‌آید که دیگر همه چیز در برابر آن فراموش می‌شود. آنها از این نوشته مارکس و انگلس نتیجه می‌گیرند که باید طبقه کارگر را به حال خود رها کرد تا هم حزب خود را تشکیل دهد و هم به سوسیالیسم علمی برسد. آنها نمی‌بینند و نمی‌خواهند ببینند که آنچه می‌گویند نه در شخصیت بزرگان مارکسیسم مصداق پیدا می‌کند و نه در تاریخ جنبش کمونیستی حتی در زمان مارکس و انگلس. آنها نمی‌بینند که مارکس و انگلس هرگز خود را از کارگران جدا ندانستند، آنها نمی‌بینند که سراسر زندگی این دو مرد بزرگ (یا دو روشنفکر بزرگ) در ایجاد و رهبری احزاب طبقه کارگر نه تنها در آلمان، بلکه در سراسر اروپا گذشته است، آنها نمی‌بینند که مارکس و انگلس خود به اشاعه سوسیالیسم علمی در میان کارگران پرداختند و توصیه کردند که باید با جدیت ایدئولوژی سوسیالیستی را در میان کارگران پراکند و رهبران حزب را از میان با استعدادترین کارگران و با آموزش ایدئولوژی سوسیالیستی به آنها تدارک دید. آنها این کلام پُر معنی لنین را نمی‌خواهند بفهمند که بدون تئوری انقلابی، جنبش انقلابی بوجود نمی‌آید و تئوری انقلابی از درون جنبش خود بخودی بیرون نمی‌جهد. طبقه کارگر قادر نیست با مبارزه اقتصادی، آگاهی خود را تا سوسیالیسم علمی و درک قوانین تکامل جامعه بالا برد. مبارزه طبقاتی در اشکال سیاسی و تئوریک آن مستلزم درک قوانین مبارزه طبقاتی و تکامل جامعه است. انگلس قدرت و شکست‌ناپذیری نهضت کارگری را در مبارزه هم‌آهنگ اقتصادی، سیاسی و تئوریک می‌داند: «از آن موقعی که نهضت کارگری وجود دارد، این اولین بار است که مبارزه به طور منظم در هر سه مسیر متوافق و مرتبط خود جریان دارد: «در مسیر تئوریک، در مسیر سیاسی و در مسیر اقتصادی عملی (مقاومت در برابر سرمایه‌داران) قدرت و شکست‌ناپذیری نهضت آلمان در همین باصطلاح هجوم متمرکز نهفته است». (م.آ. به زبان آلمانی جلد ۱ ص ۶۱۵). آیا این نهضت آلمان از درون طبقه کارگر بیرون زد؟ آیا جنبش «خودبخودی» به کارگران امکان خواهد داد که مبارزه سیاسی و بویژه مبارزه تئوریک را که نیاز به دانش وسیع و عمیق دارد، از پیش ببرند؟ آن بخشی از نیروی «چپ» که می‌خواهد و می‌کوشد از اندیشه‌های والای مارکس و انگلس جنبش «خودبخودی» را بیرون بکشد و مبارزان راه طبقه کارگر را به انتظار و بی‌عملی بکشاند، به یقین ناکام خواهد ماند، همانگونه که همپالکی‌های آنها در گذشته ناکام ماندند.

اندیشه‌های مارکس و انگلس و عمل آنها بدون هیچگونه شک و تردید در این جهت سیر می‌کنند که:

1)      سوسیالیسم علمی علم است و فقط روشنفکران دانشور می‌توانستند آنرا دراختیار طبقه کارگر قراردهند، چنین علمی از درون جنبش «خودبخودی» نمی تراود،

2)      که از جنبش اقتصادی طبقه کارگر حزب پرولتری حزبی که به سوسیالیسم علمی مجهز باشد و کارگران را به راه انقلاب و پیروزی در انقلاب سوق دهد، زاده نمی‌شود،

3)      که تنها بخش آگاه و مجهز به سلاح تئوریک طبقه کارگر است (و مارکس و انگلس طبیعتاً علی‌رغم منشاء طبقاتی، خود را از زمره طبقه کارگر می‌شمردند و روشنفکران دیگر را نیز که با آموختن سوسیالیسم علمی به یاری طبقه کارگر شتافته‌اند یا می‌شتابند از طبقه کارگر جدا نمی دانند) که به تشکیل حزب طبقه کارگر می‌پردازد،

4)      بالاخره حزب و روشنفکران پرولتری وظیفه دارند جنبش کارگری را با ایدئولوژی سوسیالیستی پیوند دهند و آنرا رهبری کنند. آری این وظیفه حزب است که رهبری مبارزه طبقه کارگر را برعهده گیرد، وظیفه حزب است که سطح آگاهی کارگران را تا سطح آگاهی پیشاهنگ طبقه ارتقاء دهد.

 

و اما بعد، مبارزه اقتصادی طبقه کارگر به انجام رسالت تاریخی او منتهی نخواهد شد، نه تنها به این خاطر که تحقق رسالت تاریخی طبقه کارگر محتاج به شناختن این رسالت تاریخی و پراتیک تحقق آنست و مبارزه اقتصادی به چنین شناختی منجر نمی‌شود، بلکه بورژوازی نیز تمام تلاش خود را بکار می‌برد تا سقوط مرگ خود را تا سرحد ممکن به تعویق اندازد و یکی از شیوه‌های او دورکردن طبقه کارگر از انقلاب با دادن امتیازات اقتصادی به او است.

برای ما نمونه می‌آورند که ببینید که چگونه «نخستین حزب کارگر عصر ما» (انگلس) یعنی جنبش چارتیست از درون مبارزه اقتصادی زاده شد و دائره مبارزه خود را به عرصه سیاسی کشانید. این حزب که در آغاز دهه سوم قرن گذشته پا به عرصه وجود گذاشت و در سال ۱۸۴۲ به اوج اعلاء خود رسید، درست زمانی که سوسیالیسم علمی با انتشار «مانیفست کمونیست» تولد یافت ازهم‌پاشید. طبقه کارگر انگلستان طی نیمه دوم قرن ۱۹ به علت رهبرانی که بورژوازی آنها را خرید یا به آنها «جیره و مواجب» داد، به دنبال بورژوازی روان شد. اتفاقاً انگلستان کشوری است که در آن علی‌رغم پیدایش «نخستین حزب کارگری عصر ما» بورژوازی با حیله‌گری توانست طبقه کارگر را تحت نفوذ خویش نگاه دارد. اندک نیستند رهبرانی از جنبش چارتیست که به رفرمیسم گرویدند، از اتحادیه‌های کارگری انگلستان در ۱۹۰۶ «حزب کار» انگلستان بیرون آمد، که سرشت آن امروز بر همه کس معلوم است. آنچه مورد نظر جنبش «خودبخودی» است، در واقع همین نوع احزاب است.

جنبش چارتیست هرگز به سوسیالیسم علمی دست نیافت و هرگز حزب واقعی طبقه کارگر از آن بیرون نیامد. البته این جنبش که کارگران ستون فقرات آنرا تشکیل می‌دادند، مطالبات اقتصادی را با خواست‌های سیاسی درآمیخته، اما آن خواست‌هائی که از حدود نظام بورژوائی فراتر نمی‌رفت. به خواست‌های جامعه چارتیست‌ها در «منشور» آن توجه کنید: 1) حق انتخاب همگانی (برای مردان از ۲۱ سال به بالا)، 2) انتخابات پارلمانی سالیانه، 3) رأی مخفی، 4) تنظیم حوزه‌های انتخاباتی، 5) حذف شرط دارائی برای نامزدهای پارلمان، 6) پرداخت حقوق ماهیانه به اعضای پارلمان. این طرح در ماه مه ۱۸۳۸ به پارلمان داده شد و بدنبال آن سه نامه نیز به توسط چارتیست‌ها به مجلس ارسال گردید، ولی این طرح در آن موقع در مجلس مورد تصویب قرار نگرفت. طی نیمه دوم قرن ۱۹ به تدریج «منشور چارتیست‌ها در قسمت اعظم خود به تحقق درآمد». در آن زمان بخش اعظم منشور چارتیسم به آنها (بورژواها) تحمیل شد و به صورت قانون کشور درآمد» (انگلس). بدنبال همه اینها نیروی طبقه کارگر در انتخابات چندین برابر شد، به قسمی که در ۱۵۰ تا ۲۰۰ حوزه انتخاباتی اکثریت انتخاب‌کنندگان را کارگران تشکیل می‌دادند. «اما برای احترام به سنت، هیچ مکتبی بهتر از سیستم پارلمانی وجود ندارد». «اگر طبقه متوسط با تقدس و احترام به گروهی می‌نگرد که لُرد ماینرز آنرا به تمسخر «نجبای دیرین ما» می‌نامد» توده کارگران در آن موقع با احترام و تقدیس و به اصطلاح «بهترین طبقه» آن زمان، یعنی بورژوازی می‌نگریستند» (مجموعه آثار بزبان آلمانی جلد ۲ ص ۶۹) بورژواهای انگلیس که «اهل معامله» (انگلس) بودند، به تدریج رهبران جنبش کارگری را در امتیازات انحصار خود شرکت دادند. انگلس می‌نویسد: «حقیقت چنین است، تا زمانی که انحصار صنعتی انگلستان دوام داشت، طبقه کارگر انگلیس تا درجه معینی در امتیازات این انحصار شریک بود. این امتیازات بطور نامساوی به میان کارگران تقسیم می‌شد، اقلیتی ممتاز بخش اعظم را به خود اختصاص می داد، اما توده بزرگ طبقه کارگر نیز حداقل گهگاه در آنها سهیم می‌گردید. به این سبب است که از زمان مرگ اوئونیسم در انگلستان هیچ سوسیالیسمی وجود نداشته است (همانجا ص ۳۸۴)،(مقدمه بر وضع «طبقه کارگر در انگلستان»).

مارکس و انگلس طی چندین دهه وضع طبقه کارگر در انگلستان را دنبال کرده‌اند. استناد به تمام نوشته‌های آنها از حوصله مقاله بیرون است، ولی می‌توان فشرده بخشی از آنها را که در اثر لنین «کارل مارکس» آمده، در اینجا آورد (در این نقل قول هر آنچه در گیومه جای دارد از آن مارکس یا انگلس است) «اشارات فراوان مارکس و انگلس که بر پایه تجربه آنها از جنبش کارگری انگلستان استوار است، نشان می‌دهد که چگونه «شکوفائی» صنعتی موجب کوشش‌هائی برای «خرید کارگران» و منحرف‌ساختن آنها از مبارزه می‌گردد، چگونه این «شکوفائی» «کارگران را از راه بدر می‌برد»، چگونه پرولتاریای انگلستان «بورژوا می‌شود» و «بورژواترین ملت در میان ملت‌ها می‌خواهد بالاخره در کنار بورژوازی یک اشرافیت و یک پرولتاریای بورژوا داشته باشد»، چگونه «انرژی انقلابی پرولتاریا تحلیل می رود» چگونه باید مدتی کم و بیش طولانی در انتظار ماند «تا کارگران انگلیسی خود را از چنگال بیماری بورژاشدن، که به آنها سرایت کرده، رها سازند» چگونه آن «شور وحدت چارتیست‌ها از جنبش کارگری انگلیس رخت بربسته است»، چگونه رهبران کارگران انگلیس به یک نوع واسطه‌ای میان «بورژوازی رادیکال و کارگر» تبدیل شده‌اند، چگونه بر اثر انحصار انگلستان و تا موقعی که انحصار وجود دارد، هیچ کاری با کارگران انگلیس نمی‌توان کرد». تاکتیک مبارزه اقتصادی در ارتباط با حرکت کلی کارگری از دیدگاه بسیار وسیع، دیالکتیکی و واقعا انقلابی مورد بررسی قرار گرفته است».

آیا نمونه انگلستان نشان نمی‌دهد که محدودساختن مبارزه به مبارزه سندیکائی (که از خود طبقه کارگر نشأت می‌گیرد)، طبقه کارگر را تحت نفوذ ایدئولوژی بورژوائی و در نتیجه تحت نفوذ طبقه بورژوازی درمی‌آورد؟ آیا عدم اشاعه ایدئولوژی سوسیالیستی به میان کارگران به معنی خلع سلاح کارگران در برابر ایدئولوژیِ بورژوائی نیست؟ آیا نمونه انگلستان بر این حکم لنینی صحه نمی‌گذارد که «یا ایدئولوژیِ بورژوائی یا ایدئولوژی سوسیالیستی، در اینجا حد وسطی وجود ندارد! هرگونه کوچک شمردن ایدئولوژیِ سوسیالیستی، هرگونه دوری از آن، به خودی خود به معنی تقویت ایدئولوژِی بورژوائی است«؟ («چه باید کرد؟»).

در انگلستان حزب کمونیست وجود نداشت تا «در میان کارگران آگاهی روشن و دقیق در باره آنتاگونیسم شدیدی که در میان بورژوازی و پرولتاریا وجود دارد، بیدار کند تا در فرصت مناسب کارگران بتوانند شرایط سیاسی و اجتماعی ایجاد شده توسط رژیم بورژوائی را به همانقدر سلاح علیه بورژوازی تبدیل کنند تا مبارزه، بتواند علیه بورژوازی درگیر شود» (مانیفست) [تکیه از ماست] مارکسیست‌ها برآنند که حزب طبقه کارگر مجهز به سوسیالیسم علمی از جنبش «خود‌بخودی» طبقه کارگر بیرون نمی‌آید و جنبش چارتیست چنین حزبی نبود.

مبارزه اقتصادی برای آنست که طبقه کارگر نیروی کار خود را به مثابه کالائی که دراختیار اوست، هر چه می‌تواند بیشتر به‌فروشد. هنگامی که این مبارزه تا سطح تمام جامعه گسترش می‌یابد، آنگاه به مبارزه سیاسی می‌انجامد که هدف آن تحمیل یک سلسله قوانین بر دولت بورژوائی است که از طبقه کارگر حمایت می‌کنند و مانع را کم و بیش از سر راه نهضت کارگری برمی‌دارند. اما مبارزه سیاسی در مارکسیسم به آن مبارزه‌ای که از مبارزه اقتصادی برمی‌خیزد، محدود نمی‌شود. هدف مبارزه سیاسی واقعی برانداختن نظام سرمایه‌داری است، برای آنکه اساساً نیروی کار از صورت کالا بیرون آید تا در بازار آنرا نتوان خرید و فروخت. یکی در چارچوب سرمایه‌داری خواهان بهبود وضع طبقه کارگر است و دیگری تیشه به ریشه سرمایه‌داری می‌زند تا طبقه کارگر و دیگر استثمارشوندگان را یکبار برای همیشه از استثمار و ستم طبقاتی برهاند، یکی از حدود رفرم فراتر نمی‌رود و دیگری انقلاب را وجهه همت خود قرار می‌دهد. مبارزه سیاسی واقعی مستلزم شناخت سوسیالیسم علمی و بطور کلی مارکسیسم است و مبارزه سندیکائی موجد چنین شناختی نیست. و بالاخره مارکسیسم با هرگونه حرکت «خودبخودی یا خودروئی» در تضاد است، مارکسیسم دشمن «خودروئی» است. مارکسیست‌ها هیچوقت و در هیچ وضعیتی دست روی دست نمی‌گذارند تا شاهد وضع موجود باشند. مارکسیسم به آنها می‌آموزد که هر آنچه در قوه دارند (از فکر یا عمل) بکار اندازند برای آنکه وضع موجود را در جهت مطلوب تغییر دهند. مارکسیسم تئوری صِرف نیست تئوری در آمیخته با عمل است. لنین به درستی وظیفه کمونیست‌ها را «مبارزه علیه خودروئی» می‌داند. روشن است کسانی که به نام مارکس و انگلس موعظه می‌کنند که باید طبقه کارگر را به حال خود گذارد تا خود حزب خود را بسازد، به انقلاب سوسیالیستی مبادرت ورزد و سوسیالیسم بنا نهد در واقع رسالت تاریخی طبقه کارگر و آرمان‌های او را به خاک می‌سپرند. به نام مارکس و انگلس انقلابی، که فکر و عمل‌شان جز در پیرامون انقلاب نمی‌گشت، انقلابی را دور می‌افکند و بدیهی است چنین نیتی هرگز به واقعیت درنخواهد آمد. امروز مارکسیست – لنینیست‌ها در سراسر جهان و از آنجمله در ایران پراکنده‌اند و این امر نمی‌تواند مایه خرسندی بورژوازی و از آن جمله بورژوازی شوروی نباشد. اما این پراکندگی گذراست، مارکسیست‌ها دیر یا زود در حزب طبقه کارگر گرد خواهند آمد و به هر آنچه که وظیفه آنهاست، عمل خواهند کرد. مارکسیست‌ها مانند آموزگاران خود انقلابی‌اند و انقلاب، وحدت و تشکیلات طبقه کارگر را می‌طلبد. از اینها گذشته فرض کنیم – و می گویند فرض محال محال نیست که طبقه کارگر خود در آینده- آینده‌ای که معلوم نیست کی خواهد بود- از ادامه مبارزه سندیکائی به لزوم حزب پی‌بَرد و به ایدئولوژی سوسیالیستی دست یابد، خوب چه گناهی است، اگر مارکسیست‌ها آنچه را که طبقه کارگر پس از تحمل دشواری‌ها و سختی‌ها به آن می‌رسد از هم اکنون دراختیار او قرار دهند.

آیا لااقل اینکار به تسریع روند تاریخی کمک نخواهد کرد؟ آیا تسریع پروسه تاریخ هم گناهی نابخشودنی است؟ اگر تشکیل حزب و کسب ایدئولوژی سوسیالیستی خصلتی انقلابی دارد، چرا از هم اکنون طبقه کارگر را به اهمیت نقش تاریخی او و طرقی که برای ایفای این نقش ضروری است، واقف نگردانید؟ آیا طبقه کارگر خواهد بخشود که ما راه آزادی او را می‌شناخته‌ایم ولی آنرا به او ننموده‌ایم؟ اگر دوستی، آشنائی، انسان شریفی در اسارت به‌سرمی‌برد و تحت ستم است و من راه آزادی او را می‌دانم ولی دراختیار او نمی‌گذارم، به این بهانه غیرانسانی که او باید خودش راه آزادی خود را بیابد، آیا من در چنین حالتی خصائل انسانی را زیرپا نگذاشته‌ام و برخلاف انسانیت رفتار نکرده‌ام؟ چرا او باید در زیر ستم بماند، تا خودش را با فکر و عمل خود از مضیقه بیرون بکشد و من از کمکی که می‌توانم به او بکنم، کمکی که او را به آزادی می‌رساند، دریغ ورزم؟ کدام منطق، کدام فضیلت کمونیستی چنین رفتاری را تجویز می‌کند؟ البته سخن بر سر اخلاقیات نیست، بر سر رهانیدن بشریت زحمتکش از قیود فلاکت‌بار و فلاکت‌آور نظام سرمایه‌داری است. سخن بر سر راهی است که مارکس و انگلس، لنین و استالین و مائو برای پیمودن آن نشان داده‌اند«.

 

خطاب به روشنفکران کمونیست می گویند: «طبقه کارگر وکیل و وصی نمی‌خواهد». اگر این سخن درستی است، چرا همین مردمان مدام بعنوان وکیل و قیم از جانب طبقه کارگر حرف می‌زنند؟ کی و کجا طبقه کارگر به آنها مأموریت داده که به کمونیست‌ها بگویند، برای کارگران حزب نسازند؟ کمونیست‌ها از آموزگاران خود آموخته‌اند که در قبال طبقه کارگر چه وظایفی دارند، نیازی هم به «رهنمودهای» جنبش «چپ» نیست. مارکس و انگلس خود نخستین سازمان انقلابی آلمان یعنی «اتحادیه کمونیست‌ها» را ایجاد کردند برای آن برنامه («مانیفست») و اساسنامه نوشتند، خود از اعضای کمیته مرکزی آن بودند، در فعالیت انقلابی آن شرکت داشتند و آنرا رهبری کردند. این سازمان به علت تعقیب شدید پلیس با نظر مارکس منحل اعلام شد. احزاب سوسیال – دمکرات، که در سراسر اروپا بوجود آمدند و در انترناسیونال دوم شرکت داشتند، گویا بدون تأیید مارکس و انگلس بود. «انتقاد بر برنامه‌های گوتا» و «ارفورت» گویا به این علت صورت گرفت که مارکس و انگلس با تشکیل حزب توسط روشنفکران مخالف بودند. مارکس خود از جانب حزب طبقه کارگر آلمان در شورایعالی انترناسیونال نمایندگی داشت. یا شاید احزاب سوسیال دموکرات را خود کارگران ایجاد کردند؟ شاید رهبری آنها منحصراً یا در مجموع در دست کارگران بود؟

نه، اینکه مارکس و انگلس تشکیل حزب طبقه کارگر را وظیفه خود ندانستند، دروغی است که سراسر زندگی انقلابی آنها و ماهیت انقلابی تئوری آنها آنرا به اثبات می‌رساند. مارکس و انگلس به ضرورت تشکیل حزب برای طبقه کارگر وقوف داشتند و این ضرورت را به واقعیت تبدیل کردند، آنها در انتظار نماندند که طبقه کارگر خود به آن اقدام کند. تئوری مارکس و انگلس با هرگونه «خودروئی» مخالف است و بنابراین آنها نمی‌توانستند جز این بیندیشند و عمل کنند و با پراتیک خود اندیشه «خوروئی» را درهم نکوبند. تئوری مارکس و انگلس و پس از آنها لنین در برابر روشنفکران کمونیست است و سرمشق فعالیت فکری و عملی آنهاست.

روشنفکران کمونیست خود را از طبقه کارگر جدا نمی‌دانند همانطور که مارکس و انگلس نمی‌دانستند. کمونیست‌ها تفاوت‌شان با طبقه کارگر در اینست که «آنها بر بقیه پرولتاریا این مزیت را دارند که آگاهی روشنی از شرایط و حرکت جنبش کارگری و هدف‌های کلی آن دارند» (مانیفست). شاید منظور از کمونیست‌ها در نزد مارکس و انگلس کارگران کمونیست است و آنها با بیان این مطلب کمونیست‌بودن خود را نفی کرده‌اند؟».

***

 

به مناسبت سی وهفتمین سالگرد اعدام جنایتکارانه مسئول «شورای موسس اتحادیه‌های سراسری کارگران ایران».

چرا باید کارگران روز اول ماه مه را جشن بگیرند                                                           

 سخنرانی  زنده‌یاد رفیق «محمد حسن حسنی (بابک)»، مسئول «شورای مؤسس اتحادیهﻫﺎﯼ سراسری کارگران ایران»

 

امسال به مناسبت روز تاریخی کارگران جهان، به درج مطالبی از رفیق کارگر، عضو کمیتۀ مرکزی حزب کار ایران (توفان)، رفیق «محمد حسن حسنی» در رابطه با این روز تاریخی اقدام می‌نمائیم . مطالبی که در نظر گرفتهﺍیم سخنرانی رفیق در میتینگ کارگری میدان راه آهن تهران است که به مناسبت اول ماه مه ۱۳۵۹ و به فراخوان «شورای مؤسس اتحادیهﻫﺎﯼ سراسری کارگران ایران» برگزار گردید و همچنین قطعنامۀ پایانی راهپیمائی است که در میدان پاستور تهران در میان هجوم وحشیانۀ چماقداران حزبﺍللهی و ژ3 به‌دستان کمیتهﺍﯼ قرائت شد.

رفیق «محمد حسن حسنی»، مسئول «شورای مؤسس اتحادیهﻫﺎﯼ سراسری کارگران ایران» و از بنیان‌گذاران اولیۀ این تشکیلات کارگری بوده است. کارگران مبارز ایران او را با نام حزبیﺍش «بابک» می‌شناختند. او که خود تجربۀ زیادی در رهبری سندیکای کارگران :گچساران» اندوخته بود، توانست در هدایت «شورای مؤسس اتحادیهﻫﺎﯼ سراسری کارگران ایران» نقش ارزندهﺍﯼ ایفاء نماید و شورای مؤسس را در میان کارگران از نفوذ و اعتبار زیادی برخوردار نماید. نقش رفیق «بابک» در مبارزات این تشکیلات و خصوصاً در رابطه با تظاهرات با شکوه اول ماه مه ۱۳۵۸ که بی‌اغراق می‌توان آن را بزرگ‌ترین تظاهرات تاریخ جنبش چپ ایران نامید، فراموش نشدنی است .

رفیق «بابک» در سال ۱۳۶۲ پس از مبارزات خستگی‌ناپذیرش، عاقبت دستگیر و پس از ماهﻫﺎ شکنجه توسط دژخیمان حکومت ضد کارگری و ضد کمونیستی جمهوری اسلامی ایران وحشیانه به قتل رسید. در این روز تاریخی ما، درود پرشور خود را به خاطرۀ این کارگر مبارز قهرمان نثار می‌کنیم و یاد او را گرامی می‌داریم.

و اینک مطالبی از او:

 

متن سخنرانی

در روز اول ماه مه ۱۸۸۶ هزار تن از کارگران شهر شیکاگو در آمریکا برای قانونی کردن ۸ ساعت کار در روز دست به اعتصاب بزرگی زدند. کارفرمایان برای درهم‌شکستن اعتصاب سعی کردند میان کارگران اختلاف بیاندازند ولی کارگران با توجه به حیلۀ کارفرمایان، صفوف خود را بیشتر متشکل کرده، به طوری که در روز دوم ماه مه تعداد آنها از ۴۰ هزار به ۸۰ هزار نفر رسید. این اعتصاب عظیم با وجود مقاومتی که کارگران از خود نشان دادند، توسط پلیس و کارفرمایان آمریکا به خاک و خون کشیده شد، صدها کارگر به گلوله بسته شدند و چند تن از نمایندگان کارگران اعتصابی دستگیر شده و توسط دادگاه فرمایشی به اعدام محکوم شدند. در دادگاه یکی از نمایندگان کارگران، که به اعدام محکوم شده بود، گفت:

«اگر شما فکر می‌کنید که با دارزدن ما می‌توانید جنبش کارگران را که میلیونﻫﺎ نفر از زحمتکشان فقیر و ستمدیده، نجات خود را در آن می‌بینند، از بین به‌برید، پس مرا دار بزنید، ولی شما باید بدانید که با کشتن ما فقط جرقهﺍﯼ را خاموش می‌کنید».

محکومین مردانه و با افتخار جان دادند. با وجود این که کارفرمایان نمایندگان کارگران را اعدام کردند، ولی نتوانستند جنبش کارگران را متوقف کنند و کارگران توانستند قانون ۸ ساعت کار در روز را به تصویب و اجراء در آورند.

اما دوستان کارگر، با توجه به این که آنها در دادگاه محکوم به اعدام شدند، ولی بعد از چند سال در یک دادگاه جهانی که به دعوت کارگران تشکیل شد، بیگناهی کارگران اعدام شده به جهانیان ثابت شد و از آن به بعد روز اول ماه مه را روز کارگر، روز همبستگی جهانی کارگران اعلام داشتند که این روز مصادف است با ۱۱ اردیبهشت در ایران و این روز را کارگران سراسر جهان با شکوه هرچه تمام‌تر جشن می‌گیرند .

جشن اول ماه مه در دوران قبل از حکومت ننگین پهلوی در ایران به طرز باشکوهی برگزار می‌شد .در سال ۱۲۹۹ شورای مرکزی اتحادیۀ کارگران، که از اتحادیۀ تهران تشکیل شده بود، برای نخستین‌بار در جشن کارگری ایران، اول ماه مه روز بینﺍلمللی کارگران را جشن گرفت. بدین مناسبت تظاهرات وسیعی توسط کارگران تهران و نقاط دیگر برگزار گردید. ولی در دوران ننگین حکومت رضاخان قلدر و محمدرضاشاه جلاد از برگزاری درست این جشن به عناوین مختلف جلوگیری می‌شد و این جشن را به طرز انحرافی و ننگین به نمایش درمی‌آوردند. اما کارگران آگاه ایران هر ساله این جشن را به طور مخفی برگزار می‌کردند و حالا ما کارگران، که به همراهی سایر زحمتکشان و با نیروی پُرتوان خود توانستیم رژیم منفور پهلوی را سرنگون سازیم، حالا می‌توانیم و وظیفه داریم که روز اول ماه مه را هر چه با شکوه‌تر برگزار کنیم و جشن بگیریم تا برادری و همبستگی خود را با کلیۀ کارگران و زحمتکشان جهان اعلام نمائیم. 

شورای مؤسس اتحادیۀ سراسری کارگران ایران وظیفۀ خود می‌داند که مانند سال گذشته روز اول ماه مه را با کمک سایر برادران خود جشن بگیرد و از کلیۀ کارگران و زحمتکشان سراسر ایران می‌خواهد که فعالانه در این جشن بزرگ شرکت کنند.

 

قطعنامه راهپیمایی

اول ماه مه بر تمامی کارگران و زحمتکشان جهان خجسته باد. امروز اول ماه مه، روز جهانی کارگران و مبارزات دلاورانۀ کارگران می‌باشد. طبقۀ کارگر جهان از بدو پیدایش خود همیشه و در همه حال درگیر یک مبارزۀ سخت طبقاتی بوده و هست. این پیروزیﻫﺎ و شکست‌هائی به دنبال داشته است و جریان همین مبارزات بود که ما کارگران، دشمنان واقعی خود را شناخته و راه مبارزه با آنها را نیز فراگرفتهﺍیم. ما می‌دانیم که امپریالیسم و سرمایهﺪاران مزدور، دشمنان عمدۀ ما هستند. آنها همیشه دسترنج ما را غارت نموده و می‌نمایند.

بنابراین ما کارگران اعلام می‌داریم که تا آخرین قطرۀ خون‌مان در برابر امپریالیستﻫﺎ خواهیم ایستاد. تاریخ نیز این را ثابت نموده است که پیگیرترین مبارزان ضدامپریالیست، کارگران می‌باشند و اکنون که امریکا، این جهانخوار پلید که سالﻫﺎ دسترنج ما را به غارت برده است، برای به دست‌آوردن منافغی که با انقلاب خونین خلق‌مان از دست داده است، تلاش می‌کند، باید بداند که نیروی پُرتوان ما، هم او و هم سرمایهﺪاران مزدور او را به زباله‌دانی تاریخ خواهد فرستاد، چنان که شاه را هم فرستاد.

ما همبستگی خود را با کارگران سراسر جهان اعلام می‌داریم، امروز خجسته سالروز اول ماه مه را گرامی می‌داریم، ولی باید به خاطر داشته باشیم که هنوز مبارزۀ طبقاتی ما ادامه دارد و راه پُر پیچ و خمی داریم. باید آگاهانه در این مبارزات شرکت نمائیم و با اتحاد و یکپارچگی خود، سرمایهﺪاران را درهم شکنیم. شورای اتحادیۀ سراسری کارگران ایران خواستار اجرای مفاد زیر می‌باشد و برای بدست‌آوردن این خواستهﻫﺎﯼ به حق مبارزه می‌نماید:

1 ــ ایجاد بیمۀ بیکاری برای کارگران

2 ــ ایجاد کار برای کارگران

3 ــ برسمیت شناختن شوراهای واقعی کارگران

4 ــ تغییر قانون کار فعلی و تصویب قانون کار جدید که کارگران در نوشتن آن سهیم باشند.

5 ــ افزایش حقوق مطابق با افزایش هزینۀ زندگی

6 ــ  معافیت مالیاتی حقوق و مزایای کارگران

7 ــ لغو پرداخت حق بیمۀ کارگران و برقراری خدمات درمانی مجانی برای کارگران از محل درآمدهای ملی

8 ــ تأمین مسکن برای کارگران در حداقل زمان

9ــ پرداخت حقوق در ایام بستری‌شدن مطابق روزهای عادی کار

10 ــ تعطیل پنجشنبه و ۴۰ ساعت کار در هفته

11 ــ بیرون‌راندن کلیۀ عوامل رژیم سابق از کارخانه

12ـ اخراج سرمایهﺪاران و کارشناسان خارجی و مصادرۀ اموال آنها به نفع کارگران

13 ــ رفع تبعیض تعطیلات کارگران و کارمندان و افزایش مرخصی سالیانه به یکماه در سال

14 ــ بالابردن کیفیت خدمات پزشکی و داروئی و بیمارستانی

15 ــ زمان استراحت کارگران، که به دستور پزشک باشد، جزء ساعت کار او حساب شود

16 ــ لغو آئین‌نامۀ انضباطی، که تمام مواد آن به ضرر کارگر و به نفع کارفرماست (مانند جریمۀ نقدی)

17 ــ عدم مداخلۀ نیروهای انتظامی از قبیل پلیس، ژاندارمری و ارتش در مسائل کارگری

18 ــ شرکت شورای کارگری کارخانه در بررسی سرمایه و وضع مؤسسه و همچنین تصمیمات کارخانه در مورد خرید و فروش در سرمایه‌گذاریﻫﺎﯼ جدید و سود کارخانه و توزیع آن

19 ــ استخدام و اخراج کارگران باید با نظر شورای کارگران باشد.

20 ــ آزادبودن اعتراضات و قانونی‌بودن اعتصابات

21 ــ سرمایۀ تعاونیﻫﺎ به کارگران برگردانده شود

22 ــ تأمین وسایل رفاهی کارگران و تأمین بهداشت و وسایل ایمنی و تهیۀ غذای گرم و مجانی

23ــ تهیۀ وسایل بهداشتی، شامل آمبولانس، پزشک‌یار، حمام، مهد کودک در کارخانه

24 ــ رسمی‌شدن کلیۀ کارگران پیمانی

25 ــ ایجاد شورای پزشکی برای بررسی وضع کارگران ازکارافتاده و بیمار

26 ــ پائین‌آوردن سن بازنشستگی از ۳۰ سال به ۲۰ سال برای کارهای شاق (نظیر معدن، ریخته گری و...

 

ـ جاودان باد خاطرۀ شهدای ماه مه!

ـ پیروز باد مبارزات حق‌طلبانِۀ کارگران!

ـ مرگ بر امپریالیستﻫﺎ، دشمنان زحمتکشان!

ـ مستحکم باد اتحاد کارگران و زحمتکشان جهان!

شورای مؤسس اتحادیۀ سراسری کارگران ایران

۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۹

***

 

 

به مناسبت فرارسیدن اول ماه مه روز جهانی کارگر

یادی از ابوالقاسم لاهوتی

 

ابوالقاسم لاهوتی (۱۲۶۶ – ۱۳۳۶) شاعر انقلابی و کمونیست ایران مانند بسیاری از روشنفکران و شعرای انقلابی از پیروزی انقلاب سوسیالیستی اکتبر شوروی به‌وجد‌ آمده بود و از آن و ساختمان سوسیالیسم با دل و جان دفاع کرد.

لاهوتی سرود تاریخی «انترناسیونال» مهم‌ترین سرود جنبش کمونیستی را به فارسی آهنگین برگرداند. او را می‌توان از سلاله شاعران طراز نوین قرن بیستم دانست، در کنار مایاکوفسکی، ناظم حکمت، برتولت برشت، لویی آراگون، پابلو نرودا، یانیس ریتسوس و ... لاهوتی آگاهی طبقاتی را به زبانی ساده برای کارگران تشریح می‌کرد:

من از عائلۀ رنجبرم
زاده‌ی رنجم و پرورده‌ی دست زحمت
نسلم از کارگران
حرف من اینکه: چرا کوشش و زحمت از ماست
حاصلش از دگران؟
این جهان یکسره از فعله و دهقان برپاست
نه که از مفت‌خوران!

در نگرش طبقاتی لاهوتی، «دین و قانون و وطن آلت اشراف بُوَد». او در شعر خود تاکتیک مبارزه طبقاتی را با مهارتی کم‌نظیر به شعار بدل می‌کند:

چیست قانون کنونی، خبرت هست از آن؟
حکم محکومی ما!
بهر آزاد شدن، در همه‌ی روی زمین
از چنین ظلم و شقا
چاره‌ی رنجبران وحدت و تشکیلات است!

لاهوتی تنها اهل سخنوری نبود، بلکه مرد پیکار و عمل نیز بود. یادش گرامی باد!

***

اخراج در اوج بحران (۱)

اکنون تقریباً دو ماه است که از شیوع جهانی «ویروس کوید-۱۹» می‌گذرد و نه تنها در ایران، بلکه در سرتاسر جهان پیشرفته، اقتصاد کشورها دچار رکود مطلق گشته، چرخه تولید از کار افتاده، تجارت جهانی از حرک بازایستاده است و روزانه میلیون‌ها نفر به خیل بیکاران افزوده می‌شود؛ شرکت‌های کوچک و متوسط با خطر ورشکستگی روبرو هستند؛ بسیاری خانه و کاشانه خود را در اثر بیکاری و عدم حمایت مالی از سوی دولت از دست داده‌اند و در کنار خیابان‌ها شب را سحر می‌کنند. در چنین اوضاع و احوالی این انتظار می‌رفت که دولت و بخش خصوصی هر دو انگشت اتهام را به سوی «ویروس کوید-۱۹» نشانه گیرند و او را مسبب اصلی این فجایع به‌نمایانند، ولی هر آنکس که با واقعیت بیگانه نیست، خوب می‌داند که این وضعیت جهانی ناشی از آزادی عمل سرمایه است، نتیجه منطقی قانونمندی بازار ‌است. در نظام سرمایه‌داری همه چیز تبدیل به «کالا» می‌شود و همه چیز بر مدار «سود» می‌گردد، حتی «سلامت جامعه». ارائه خدمات بهداشتی و درمانی همانند «کالا» خرید و فروش می‌شود و هر آنکس که وسع‌اش می‌رسد، آنرا به بهای گزافی خریداری می‌کند و از خدمات آن بهره می‌برد. اما آن اکثریت عظیمی که از توان مالی برخوردار نیست، نه از خدمات بیمه درمانی بهره‌مند است و نه از امکانات درمانی در خور شأن انسانی می‌تواند استفاده نماید. بدون تردید کشورهائی که فاقد بیمه درمانی همگانی هستند، در آنها نرخ مرگ و میر در اثر ابتلا به بیماری «ویروس کوید-۱۹» بسیار بالاست؛ آمریکا نمونه بارز آن است.

گفته می‌شود که اگر «ویروس کوید-۱۹» نمی‌بود، اقتصاد جهانی اکنون با چنین مشکلاتی مواجه نمی‌شد! این میتواند نیمی از حقیقت را بازتاب دهد، ولی واقعیت این است که تنها گناهی که متوجه «کرونا» است، این است که این بحران آسیب‌پذیری نظام سرمایه‌داری مبتنی بر نئولیبرالیسم را به نمایش درآورد. ضعف‌، سستی‌‌ و نقص‌ این نظم بازار را، که انگیزه‌ای جز کسب سود حداکثر سرمایه در سر نمی‌پروراند، برجسته ساخت. نباید فراموش کرد که پیش از این به اقتصاد ملی کشورها در اثر به اجرا گذاردن «توصیه‌»های «صندوق بین‌المللی پول» و «بانک جهانی» صدمات جدی وارد آمده بود، نظام‌های سرمایه‌داری در همه نقاط جهان با اعتراضات و اعتصابات عمومی روبرو بودند. این وضعیت عمومی تا بروز شیوع «ویروس کوید-۱۹» ادامه داشت و به نظر میرسد که بعد از مهار این بحران، اقتصادی جهانی نتواند به این زودی‌ها روی پای خود بایستد و درگیر بحران‌های اجتماعی درازمدتی خواهد شد.

اما آنچه که مربوط به نظام سلامت کشورها می‌شود، ما شاهد هستیم که ورود بخش خصوصی به حوزه سلامت جامعه در سراسر جهان از جمله در ایران چه تبعات فاجعه‌باری بدنبال آورده است. مسدودماندن بیمارستان‌های خصوصی به روی بیماران مبتلا به کرونا در ایران، که با اخراج فله‌ای پرستاران و کادر خدمات پزشکی توأم شده است، تعجب همه را برانگیخته است که چطور می‌شود بخش خصوصی در بحبوحه یک بحران جدی و فراگیر به ‌طور گسترده‌ به اخراج، تعدیل و خانه‌نشین‌ساختن پرستارانی دست بزند که سال‌ها در خدمت این بیمارستان‌ها بوده‌اند.

باید توجه داشت که پرستاران کشور بعد از کارگران و معلمین سومین گروه اجتماعی هستند که نه فقط به لحاظ کمیت، بلکه به لحاظ مقام و جایگاه این گروه در نظام سلامت کشور از اهمیت قابل توجه‌ای برخوردار است؛ خصوصاً در شرایط کنونی که هنوز درمان بیماران مبتلا به «ویروس کوید-۱۹» ممکن نیست و امر «مراقبت» و تیمار بیماران به یک مسأله بسیار مهم و جدی تبدیل شده است. پرستاران و کادر خدمات پزشکی کشور امروز در سخت‌ترین شرایط، با کم‌ترین حقوق و مزایا، با فداکاری و از جان‌گذشتگی انجام وظیفه می‌کنند و این تلاش و کوشش آنها از دید مردم پنهان نمانده است و آنها مورد تشویق و حمایت مردمی قرار می‌گیرند. این حمایت‌های مردمی، پشتوانه و دلگرمی برای پرستاران کشورمان به حساب می‌آید، تا از جان مایه بگذارند.

این ارج‌گذاری می‌توانست با حمایت‌های دولت و بخش خصوصی تکمیل گردد، ولی متأسفانه ما شاهد هستیم که چگونه بخش خصوصی سلامت کشور در بحبوحه بحران کرونا هزاران نفر از پرستاران و کادر خدمات بهداشتی را به طور فله‌ای اخراج می‌کند. جمعیت پرستاران بخش خصوصی، که طبق قانون کار استخدام شده‌اند، نزدیک به هشت هزار نفر می‌رسد و جمعیت پرستاران شرکتی بدون امنیت شغلی بالغ است بر ۳۰ هزار نفر.

دلیل این تعدیل نیرو، پیش‌گیری از تقلیل سود سرمایه است. «ایرج حریرچی»، سخنگوی وزارت بهداشت در این خصوص اظهار می‌دارد که «بخش خصوصی در تمام دنیا تابع ملاحظات اقتصادی خاص خودش است. همچنین در کل دنیا، بخش‌‌های خصوصی زیادی نیروهای خود را تعدیل کردند، که متولی آن وزارت رفاه است و قانون کار در این رابطه حاکم است. ما در این رابطه کار ویژه‌ای نداریم. تنها می‌توانیم به بیمارستان‌های خصوصی توصیه کنیم در دوره مشکلات با همدیگر مدارا کنید». دولت جمهوری اسلامی یکبار دیگر نشان داد که تحت هیچ شرایطی حاضر نیست در کنار مردم بایستد و از حقوق آنها دفاع نماید. برعکس سیاست‌های دولت در جهت تأیید و تضمین منافع بخش خصوصی بکار می‌آیند. موضع به ظاهر بی‌طرفانه دولت چندان بی‌طرفانه هم نیست، آنطور که به نظر می‌رسد، اتفاقاً اظهارات «حریرچی» کاملاً جهت‌دار است؛ همین که می‌گوید: «ما در این رابطه کار ویژه‌ای نداریم.... با همدیگر مدارا کنید»، یعنی ما نمی‌توانیم بخش خصوصی را مکلف کنیم به اینکه از منافع اقتصادی خود کوتاه بیاید! چرا؟ چون بنابر «شریفی مقدم»، دبیرکل «خانه پرستار» - که در واقع نهادی است وابسته به حاکمیت همانند «خانه کارگر» - «تعداد زیادی از مسئولان و سیاست‌گذاران در حوزه درمان کشور خودشان در هیأت اُمنای بیمارستان‌های خصوصی» حضور دارند. هنگامی که منافع اقتصادی مسئولین بلندپایه در میان باشد، سیاست‌گذاری آنها نمی‌تواند متوجه نقض این منافع گردد. این «تلفیق» منشأ فساد اداری و اختلاس‌های میلیاردی است. شاخص‌ترین چهره در این یادآوری، «حسن قاضی‌زاده هاشمی»، وزیر بهداشت سابق است که کلینیک تخصصی چشم‌پزشکی نور را راه‌اندازی کرده است. 

این اخراج‌های فله‌ای در حالی است که اصل ۴۳ قانون اساسی دولت را به «تأمين شرايط و امكانات كار براي همه به منظور رسيدن به اشتغال كامل» موظف می‌کند و نه اینکه از سیاست‌های تعدیل نیرو پشتیبانی کند. آنقدر که دولت روحانی خود را به نئولیبرالیسم ملتزم می‌بیند، کمتر خود را به رعایت از اصل ۴۳ قانون اساسی مقید می‌سازد. ادامه دارد ....

***

در جبهه نبرد طبقاتی

اخبار و گزارشات و اعتراضات کارگری فروردین ماه ۱۳۹۹

سال نو را در حالی آغاز کردیم که علاوه بر سیل و زلزله و دیگر بلایای طبیعی، ویروس مرگبار و کشنده «کرونا» نیز گریبان مردم ایران را گرفته است. آنچه به طبیعت مربوط می‌شود، تنها با دانش و مدیریت می‌توان و باید به مصافش رفت، تا آن را مهار کرد و جامعه بشری را از آسیب مصون داشت. جز این هر که هر چه بگوید، جز فریب و چپاول مردم سودایی در سر ندارد. ولی متأسفانه حکومت‌های سرمایه‌داری به آنچه نمی‌اندیشند، حفظ جان مردم و سلامت جامعه بشری است و دنیا را فقط از زاویه حفظ منافع طبقات فوقانی جامعه می‌بینند و مهار و مدیریت مشکلات اجتماعی و طبیعی را نیز تا آنجا اهمیت می‌دهند که جیب مسئولان و اربابان سرمایه را پُر سازد. وقایع و رخدادهای سیاسی، اقتصادی و طبیعی سال گذشته درسی را برای طبقه کارگر و دیگر زحمتکشان ایران به همراه داشت و آن این است که بدون تشکلات مستقل صنفی و سیاسی متعلق به کارگران و زحمتکشان، نه تنها نمی‌توان در هیچ مبارزه‌ای پیروز شد و منافع مردم زحمتکش را به دست آورد، بلکه داشته‌ها را نیز نمی‌توان حفظ کرد و کارگران و زحمتکشان هرچه بیشتر در باتلاق فقر، بیکاری و گرسنگی فروخواهند رفت.

رژیم سرمایه‌داری جمهوری اسلامی نیز همانند تمام رژیم‌های سرمایه‌داری در مبارزه با «ویروس کرونا» بر ماشین عظیم دروغ، فریبکاری، خرافات و سود بازار تکیه دارد و نشان می‌دهد که سرمایه‌داری با هر نقابی ظاهر شود، ماهیتاً سرمایه‌داری است و جان مردم برایش بی‌ارزش است و به چیزی جز «سود» نمی‌اندیشد. رژیم اسلامی نیز حتی در دوران مرگبار «ویروس کرونا» نیز به جای حفظ سلامت اجتماع در پی اجرای اوامر نئولیبرال‌های جهانی برای بی‌حقوق‌کردن کارگران و زحمتکشان و چپاول دارایی و ثروت اردوی کار و زحمت جامعه است. تعیین حداقل دستمزد برای سال جدید نیز حکایت از اجرای این سیاست ضد کارگری دارد.

با وجود خطر آلودگی به «ویروس کرونا» کارگران ساکت نه‌نشسته و به مبارزه خود در اشکال مختلف ادامه می‌دهند. در ذَیل نگاهی کوتاه بر وقایع مبارزاتی در فروردین ماه می‌اندازیم:

 

اخبار زندان

۱ فروردین

بیش از ۷۰۰ نفر از فعالان صنفی و مدنی در اعتراض به عدم آزادی و مرخصی زندانیان، از جمله معلمان دربند، بیانیه‌ای صادر کردند که در آن آمده است: «پیرو بخشنامه اخیر قوه قضائیه مبنی بر اعطای مرخصی به زندانیان به دلیل شیوع و گسترش بیماری کرونا تعداد اندکی از زندانیان سیاسی و عقیدتی به مرخصی اعزام شدند چرا که قید و بندهای بخشنامه در مورد زندانیان سیاسی چنان است که امروز اکثریت این زندانیان از جمله «محمد حبیبی» همچنان در زندان تهران بزرگ در یک سالن مخوف و آلوده به ویروس و بدون دسترسی به مواد مناسبِ بهداشتی و ایمنی، محبوس است. … امروز لیست بلند بالایی از زندانیان سیاسی از نحله‌ها و مشرب‌های مختلف از زنان، معلمان، کارگران و دانشجویان و فعالان محیط زیست و زندانیان مدنی و سیاسی از جمله معترضان آبانماه، محروم از مرخصی مانده‌اند، تا شاید «کرونا» کاری را بکند که باعث بروز فاجعه‌ی انسانی گردد. …»

۲ فروردین

احضار «مصطفی هاشم‌زاده» و «امیرمحمد شریفی» از دانشجویان دانشکده فنی دانشگاه تهران به اتهام اقدام علیه امنیت ملی.

۷ فروردین

بنا به اطلاعیه منتشر شده از سوی اتحادیه آزاد کارگران ایران، با وجود افزایش خطر بیماری «کرونا» برای زندانیان و علی‌رغم صدور بخشنامه‌های عفو و مرخصی به زندانیان، هیچ نشانه‌ای از آزادی زندانیان سیاسی نیست. در ادامه این اطلاعیه آمده است: «... بسیاری از زندانیان همانند «جعفر عظیم زاده» به خاطر دوره طولانی مدت حبس، به امکانات درمانی و پزشکی دسترسی نداشته‌اند و با بیماری‌ها و مشکلات جسمی حادی روبرو هستند و این مسئله خود بر خطرات ابتلای بیماری «کرونا» می‌افزاید. اکثر این زندانیان سرپرست خانواده هستند و خانواده‌های این زندانیان نیز در این شرایط بحرانی به حضور آنها در محیط خانواده نیاز دارند.

از اینرو ما خواهان آزادی فوری «جعفر عظیم‌زاده»، تمامی زندانیان سیاسی محبوس در زندان‌های کشور و همچنین دیگر زندانیان هستیم و در این شرایط بحرانی شیوع بیماری کرونا هرگونه تعلل و کارشکنی در روند آزادی زندانیان به معنای به مسلخ فرستادن عامدانه زندانیان است».

 

«سهیل عربی»، زندانی سیاسی محبوس در زندان تهران بزرگ، پس از ۱۰ روز اعتصاب غذا در اعتراض به شرایط نامساعد زندان و عدم رسیدگی‌های پزشکی و تداوم حبس خود، با پذیرفته‌شدن خواسته‌هایش توسط مسئولین زندان به اعتصاب خود با موفقیت پایان داد.

۹ فروردین

نزدیک به ٢٠٠ زندانی زن، محبوس در زندان ارومیه در اعتراض به نبود امکانات و خدمات بهداشتی در بند زنان و همچنین مخالفت مسئولین زندان با آزادی آنها به‌ دلیل خطر «کرونا»، دست به اعتصاب غذا زدند.

 

۱۱ فروردین

درپی انتشار خبر فرار پی‌درپی زندانیان از زندان‌ شهرهای خرم‌آباد، الیگودرز، فشافویه، تبریز، همدان، مهاباد، سقز و شیراز، شورای بازنشستگان ایران در خصوص فرار از زندان این زندانیان، اقدام به انتشار بیانیه‌ای کرد. در این بیانیه آمده است: «هجوم ویروس مرگ‌بار کرونا و بهم‌ریختن شرایط نرمال جامعه، خود ناشی از بی‌مسئولیتی، عدم آمادگی، تساهل نسبت به سلامت مردم و عدم شفافیت و سیاسی‌کاری، از طرف حکومت می‌باشد. در فضائی از آمارهای مرگ‌ و میر از منابع مستقل، شوک توأم با دلهره و نگرانی عمیق با احساس بی‌دفاع بودن، انسان‌ها را وادار به هر نوع تلاش برای بقای خود، خانواده و بستگان کرده است.

در وضعیتی که جامعه در خدمت افراد نبوده و سلامت عمومی مردم، اولویت اول حکومتی نباشد، لاجرم در این شرایط، هر تلاشی برای حفظ بقاء، امری طبیعی است. … زندانیان گریخته، باید مصون از تعقیب و پیگرد قضائی باشند؛ زیرا این حق طبیعی هر انسانی است که در مقابل شرایط تهدیدآمیز، برای دفاع از حق حیات خود، دست به تلاش بزند و برای رهائی از مرگ اقدام کند.

آزادی فوری، بدون تبعیض و فارغ از نوع پرونده و مدت حکم زندانیان، خواسته طبیعی جامعه‌ای است که در جدال با بیماری مرگ‌بار، دست و پنجه نرم می‌کند. زندانیان را به‌ فوریت آزاد کنید».

۱۴ فروردین

«امیر چمنی»، فعال سیاسی، روزنامه‌نگار و مدافع حقوق کارگران بازداشت شد.

اتحادیه آزاد کارگران ایران با صدور بیانیه‌ای در شرایطی که بیماری «کرونا» در زندان‌ها شیوع یافته، نسبت به عدم آزادی زندانیان سیاسی ابراز نگرانی کرد. در این بیانیه آمده است: « … نهادهای حکومتی باید بدانند که چشمان جامعه نسبت به سلامت زندانیان گشوده است و این اهمال‌کاری و تعلل در آزادی زندانیان را برنمی‌تابد و چنانچه به فوریت اقدام به آزادی زندانیان ننمایند، مسئولیت عواقب خطرناک آن رأساً به عهده سران دولت و قوه قضائیه خواهد بود. واضح است که تا ابد نمی‌توانند با استفاده از وضعیت خطرناک بوجود آمده بر بستر شیوع بیماری «کرونا»، مردم و خانواده‌های زندانیان را از اعتراض و تجمعات برای آزادی زندانیان بازدارند و به زودی این جامعه بزرگ آسیب‌‌دیده از ظلم نهاد قدرت، به حق‌خواهی برخواهد خاست».

 

«محمدحسین سپهری»، معلم زندانی، در زندان وکیل آباد مشهد کرونا گرفت و جان ایشان در خطر است در حالی که معلمان و دیگر فعالان صنفی و کارگری آزاد نمی‌شوند، «هادی رضوی»، با اختلاس صدها میلیارد تومانی از صندوق ذخیره فرهنگیان  با وثیقه تحت عنوان مرخصی و «کرونا» آزاد شد.

۱۵ فروردین

«سهیل عربی»، محبوس در زندان تهران بزرگ، به دلیل نقض حقوق خود، ظلم مضاعف و بدعهدی مسئولان، اعتصاب غذای خود را از سر گرفت.

۱۷ فروردین

«ابوالفضل نژادفتح»، فعال صنفی دانشجویی و دانشجوی انسان شناسی دانشگاه تهران، در دادگاه انقلاب به اتهامات بی‌اساس «اجتماع و تبانی» و «تبلیغ علیه نظام» به ۶ سال حبس محکوم شد.

۲۲ فروردین

شورای اتحادیه‌های کارگری استرالیا که از ۳۸ اتحادیه تشکیل شده و حدود یک میلیون و هشتصد هزار کارگر و خانواده‌های آن‌ها را در استرالیا تحت پوشش قرار می‌‌دهد، با انتشار بیانیه‌ای، با هشدار نسبت به شیوع «کرونا» در زندان‌های ایران و خطری که جان زندانیان سیاسی را تهدید می‌کند، خواستار آزادی همه زندانیان در ایران شد.

۲۳ فروردین

دادگاه کیفری شهرستان اراک با ابلاغیه‌ای ۱۶ کارگر هپکو را به شعبه ۱۰۶ احضار کرده است و این کارگران باید تا ۳۰ فروردین به دادگاه مراجعه کنند. کارگران هپکو اراک در سال گذشته بارها برای عدم پرداخت مطالبات عقب‌افتاده دست به تحصن و تجمع زدند و چندین بار اقدام به بستن ریل راه آهن مسیر شمال کردند. اما به جای رسیدگی به معوقات مزدی و مطالباتشان مورد ضرب و شتم قرارگرفتند و برایشان از سوی عوامل امنیتی پرونده‌سازی شد. سندیکای کارگران شرکت واحد ضمن به رسمیت شناختن حقوق حقه کارگران هپکو اراک، احضار زندان و بازداشت کارگران و فعالین کارگری را محکوم ساخت و خواستار منع تعقیب کارگران معترض و حق‌طلب هپکو اراک شد.

۲۵ فروردین

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه با صدور اطلاعیه‌ای خواهان آزادی کارگران و معلمان زندانی شد. در این اطلاعیه آمده است: « ... سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه بار دیگر فشار، تهدید و زندان برای فعالین صنفی معلمان، کارگران، دانشجویان و فعالین سیاسی و عقیدتی را قویاً محکوم می‌کند و با توجه به شیوع «ویروس کرونا» در زندان‌ها و عدم توانایی دستگاه قضایی در کنترل ویروس در زندان، خواهان آزادی تمامی این افراد و یا دست کم موافقت با مرخصی آنان در جهت حفظ جانشان می‌باشد».

 

«ندا ناجی»، زندانی سیاسی، که در تاریخ ۸ اسفندماه ۹۸ به مرخصی اعزام شده بود، در پی حضور در دادسرای اوین از صدور حکم آزادی زودهنگام خود مطلع شد. خانم «ناجی» با توجه بخشنامه نوروزی قوه قضاییه و تحمل بیش از یک سوم دوران محکومیت، دیگر به زندان باز‌نخواهد گشت. آزادی «ناجی» از بازداشت‌شدگان روز کارگر را شادباش می‌گوئیم و برای آزادی تمام فعالین صنفی و سیاسی زندانی مبارزه را ادامه خواهیم داد

۲۶ فروردین

«ناهید فتحعلیان»، فعال صنفی و معلم بازنشسته در تهران بازداشت شد.

۲۹ فروردین

«ناهید خداجو» و «شاپور احسانی‌راد»، دو فعال کارگری، جهت تحمل دوران محکومیت خود، به اجرای احکام دادسرای اوین احضار شدند. نامبردگان توسط دادگاه انقلاب تهران به تحمل ۶ سال زندان محکوم شده‌اند.

۳۱ فروردین

«کیوان صمیمی» به ۵ سال زندان محکوم شد.

 

تجمعات،اعتراضات اطلاعیه‌ها و بیانیه‌ها

 

فرهنگیان

۱ فروردین

سخنگوی شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران، در پیامی ضمن تبریک سال جدید به تمام مردم و از جمله معلمان بر عزم شورا برای پیشبرد اهداف صنفی و آموزشی فرهنگیان بازنشسته و شاغل تأکید نمود. در متن پیام شورا آمده است: «...حذف رتبه‌‌‌بندی و اجرای ناقص و تبعیض‌آمیز فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری نسبت به سایر ارگان‌ها و در بوق و کُرنا‌نمودن افزایش اندک حقوق معلمان، آخرین تلاش دولت برای فقیرسازی بیشتر معلمان بود به طوری که امروز متأسفانه می‌توانیم بگوئیم هیچ‌یک از مطالبات ما محقق نشده است و به خاطر همین باید در سال جدید تلاش مضاعف نمائیم. رویکرد شورا در سال جدید تقویت تشکل‌های عضو و جلب مشارکت بیشتر بدنه معلمان در کنش‌های صنفی است و بر حق تشکل‌یابی مستقل، حق فعالیت آزادانه و دفاع از معلمان دربند و دارای پرونده تأکید جدی داریم. … ما امیدواریم در سال جدید در ساختن جهانی بهتر و شایسته برای تمام کودکان و دانش‌آموزان بتوانیم گام‌های مثبتی برداریم تا کودکان یگانه فرصت کودکی خود را با شادی و نشاط همراه با خلاقیت سپری نمایند. شورای هماهنگی ضمن آرزوی آزادی تمام فعالان صنفی و مدنی، خواهان آزادی کامل معلمان دربند و مختومه‌شدن پرونده‌های فعالان صنفی در سراسر کشور است».

۲۲ فروردین

بیست تشکل صنفی فرهنگیان سراسر کشور در نامه‌ای سرگشاده به ریاست قوه قضائیه، پیرامون شرایط معلمان زندانی خواهان آزادی «محمد حبیبی» و دیگر معلمان زندانی شدند.

 

هفت تپه

۲ فروردین

در پیام تسلیت «علی نجاتی»، کارگر بازنشسته سندیکای نیشکر هفت تپه آمده است «از دست داده شدن دکتر فریبرز رئیس‌دانا را در این روزهای غم‌بار بهار ۹۹ به همه شما دوستداران او با تأثر یاد می‌کنم. … همواره به احترام بدو می‌نگریستم... خاصه در روزهایی که دکتر فریبرز رئیس‌دانا، نویسنده‌ای آزادی‌خواه، روشنفکری متعهد و برابری‌‌طلب، اقتصاددانی پرآوازه، صدای بی‌صدایان و زبان گویای کارگران و فرودستان و مدافع سرسخت آزادی اندیشه و بیان بی هیچ حصر و استثنا که امروز در میان ما نیست،  تداعی‌گر یاد او است. چرا که فریبرز رئیس‌دانا هر سال در تمامی ماه‌های بهمن و اسفند که بحث دستمزدها در سالن‌ها و کریدور‌های دربسته می‌گذشت و هر چندی به شکل قطره چکانی خبر‌هایش به بیرون می‌آمد، جلودار ما بود و از هر فرصتی بهره می‌گرفت تا فرایند تعیین نرخ دستمزد را در تدقیق با منفعت ما کارگران به بحث عمومی بگذارد. … طبقه کارگر ایران و ما فعالان سندیکای نیشکرهفت تپه، یاد و نام و صفات نیک او را که همواره رک‌گویی و راستی‌آفرینی بود، همواره به یاد خواهیم داشت.»

۱۷ فروردین

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه تعیین دستمزد کارگران توسط «شورای عالی کار» را به درستی، عملی ضد کارگری و در جهت حفظ منافع سرمایه‌داران می‌داند و در اطلاعیه‌ای آنرا محکوم ساخت و تعیین دست مزدی پائین‌تر از ۹ میلیون تومان را باقی‌گذاشتن کارگران در زیر خط فقر خواند. در این اطلاعیه آمده است: «همانطور که قبلاً اعلام داشته‌ایم حداقل مزد کارگران نباید از مبلغ ۹ میلیون تومان کمتر باشد. تعیین مبلغ و مزد کارگران هیچ سنخیتی با ماده ۴۱ قانون کار و مناسبات شورای عالی کار و دیگر تشکل های ضدکارگری ندارد، بلکه تعیبن دستمزدها باید توسط نمایندگان واقعی و مستقل کارگران در تشکل‌های مستقل تعیین شود».

۲۱ فروردین

حداقل مزد ماهیانه کارگران توسط شورای عالی کار (تو بخوان شورای سرمایه) برای سال ۹۹ ماهیانه ۱۸۳۵۴۲۷۰ ریال تعیین شد و بدین وسیله کارگران را بیش از پیش به دره عظیم فقر و تباهی پرتاب کردند. سندیکای کارگران هفت تپه آنرا محکوم ساخت و در اطلاعیه خود اعلام داشت: «تشکل‌های مستقل کارگری و کارگران پیشرو و مدافع طبقه کارگر چندین سال است که با درنظرگرفتن شرایط واقعی زندگی کارگران و مزدبگیران، خارج از مدار شورای عالی کار، تعیین مبلغ کرده و برای سال ۱۳۹۹ حداقل مزد پیشنهادی سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه مبلغ ۹ میلیون تومان بوده است. ما کارگران ضمن رسواکردن بیشتر چهره کثیف اعضای متشکل در شورای عالی کار، باید به این توهین و تحقیر آشکار مدافعان سرمایه‌داری در تعیین دستمزد سال ۹۹ اعتراض کرده و همزمان خواستار مزد (حداقل) ۹ میلیون تومان برای سال ۱۳۹۹ باشیم».

«اسماعیل بخشی» مصوبه‌ی حد اقل دستمزد کارگران در سال ۹۹ را محکوم ساخت. در یادداشت «اسماعیل بخشی» آمده است: «وقتی نمایندگان به اصطلاح کارگری را به هیچ حساب می‌کنند و خودشان می‌بُرند و می‌دوزند آیا برای کارگران چاره‌ای جز متشکل‌شدن و اعتصاب باقی می‌ماند؟»

شماری از کارگران بازنشسته نی‌بر نیشکر هفت‌تپه با اجتماع مقابل دفتر مدیریت این مجتمع، خواستار تعیین تکلیف مطالبات سنواتی خود شدند.

از قرار معلوم این کارگران بازنشسته، که شمارشان به حدود ۸۰ نفر می‌رسد، ۲۵ اسفند ماه سال گذشته (۹۸) تحت قانون بازنشستگی پیش از موعد در مشاغل سخت و زیان‌آور بازنشسته شده‌اند.

۲۲ فروردین

«علی نجاتی»، کارگر بازنشسته، عضو سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، حداقل دستمزد سال ۹۹ توسط شورای ضدکارگری موسوم به «شورای عالی کار» را محکوم ساخت. ایشان در یادداشت خود آورده‌اند: «برای ما کارگران یگانه ابزار برای بدست آوردن مطالبات واقعی و مسلّم‌مان، تشکل مستقل و پیشرو و مبارزه متحدانه است. این مبارزه بویژه در شرایط کنونی، که سرمایه داران هارتر از همیشه به سطح زندگی کارگران هجوم آورده‌اند، ضرورت دارد».

 

بازنشستگان

۲۱ فروردین

گروه اتحاد بازنشستگان با صدور اطلاعیه‌ای حداقل دستمزد تعیین شده از طرف «شورای عالی کار» را محکوم ساخت. در این اطلاعیه آمده است: ««شورای عالی کار» مرکب از نماینده دولت (وزیر کار)، نمایندگان کارفرما و نمایندگان به اصطلاح کارگری، پس از ساعت‌ها صحنه‌گردانی و هیجان بخشیدن به عمل ننگین خود و با رپُرتاژهای لحظه به لحظه و بازار گرمی، سرانجام دست‌پخت خود را با اعلام افزایش ۲۱ درصد به مزد حداقل اسمی سال قبل به معرض نمایش گذاشت. با این تصمیم ضدکارگری پایه مزد سال ۹۹ مبلغ ۱۸۳۵۴۲۶ هزار تومان تعیین گردید. این مبلغ یک پنجم مبلغی است که هزینه ماهیانه زندگی خانوار کارگری را تأمین می کند. … ما به همۀ کارگران و بازنشستگان یک واقعیت آشکار و انکارناپذیر را یادآور می‌شویم: اگر «ویروس کرونا» جان صدها و هزاران تن را هر روز می‌گیرد، دستمزد حداقل اعلامی دولت و کارفرمایان همین کار را در سطح ده‌ها میلیون کارگر و اعضای خانواده‌هایشان نه طی چند هفته یا چند ماه، بلکه در طول زندگی نسل های متوالی کارگری انجام می‌دهند! از اینرو ما کارگران و مدافعان طبقه کارگر را به مقابله با تصمیمات ضد کارگری دولت سرمایه‌داری، کارفرمایان و کارگزاران سرمایه، که نام نمایندۀ کارگر بر آنان نهاده شده و شریک جرم دولت و سرمایه‌داران هستند، فرامی‌خوانیم. ...».

۳۰ فروردین

رانندگان اتوبوسرانی تهران در مقابل شهرداری تهران، نسبت به عدم واریز ۴ درصد حق رانندگان بازنشسته تجمع اعتراضی برگزار نمودند.

 

شرکت واحد

۲۵ فروردین

«داوود رضوی»، از اعضای هیت مدیره سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران، در مصاجبه با «راديو پيام آزادی» اعلام داشت که: «هم دولت و هم شورایعالی کار مشروعیت ندارند و به رسمیت شناخته نمی‌شوند». «داوود رضوی» تأکید کرد که: «شورایعالی کار، چهره ظاهری و نمایشی خود را هم از دست داده است. سه جانبه‌گرائی هم در ایران وسیله فرمایشی است و اعتباری ندارد. سرمایه‌داران و دولت، یکه‌تازی می‌کنند. فعالین کارگری و فعالین سندیکا و تشکل‌های مستقل کارگری تحت فشارهای سنگین قرار دارند و دارای احکام سنگین و زندان هستند. عناصر و عوامل امنیتی و قضائی علیه کارگران تمام قد ایستاده‌اند. دست دولت و سرمایه‌داران باز است و نگرانی ندارند».

 

کارگران دیگر

۳ فروردین

جمعی از کارگران واحدهای تولیدی مختلف در گیلان، از جمله «وارس‌خزر» و «پارس‌شهاب»، با برپایی تجمع اعتراضی خواهان تعطیلی کارخانه‌ها تا پایان بحران «کرونا» شدند.

۴ فروردین

شماری از کارگران «معدن گل‌گهر»، راهی فرمانداری سیرجان شدند و برای به نمایش‌گذاشتن اعتراض‌شان نسبت به عدم بکارگیری اقدامات لازم جهت جلوگیری از شیوع «ویروس کرونا» دست به تجمع اعتراضی زدند.

۷ فروردین

کارگران «معدن مس سونگون» نسبت به تعطیل‌نشدن کار خود با وجود «ویروس کرونا» در منطقه دست به اعتراض زدند. پیش‌تر نیز نیروهای شرکت‌های استخراجی معدن («مبین»، «آهن‌آجین»، «نوآوران»، «زحل» و «ندای رهاوی»)، با برپایی تجمع خواستار تعطیلی کار شده بودند، اما مسئولین تاکنون جواب‌گوی خواسته‌های آنها نشده‌اند. در تاریخ ۲۲ اسفند ماه ۹۸، نیروهای شرکت‌های استخراجی معدن، در ابتدای شیفت عصر در هنگام ورود به معدن، در محل تب‌سنجی گیت ورودی معدن تجمع کرده و به دلیل ابتلای چند نفر از پرسنل به «کرونا» خواستار تعطیلی کار شده بودند.

جمعی از کارگران «نیروگاه حرارتی رامین»، واقع در کیلومتر ۲۰ جاده اهواز ـ مسجدسلیمان و در مجاورت رودخانه کارون و شهر ویس در استان خوزستان، نسبت به ادامه کار و نبود امکانات بهداشتی دست به تجمع اعتراضی زدند.

۹ فروردین

شماری از کارگران معادن مازندران در اعتراض به بی‌توجهی سازمان صنعت، معدن و تجارت، نسبت به سلامت کارگران، در محل کار خود دست به تجمع اعتراضی زدند. این کارگران در معادن شهرستان‌های «آمل»، «نور»، «سوادکوه»، «ساری»، «چالوس»، «بهشهر»، «نکا»، «گلوگاه»، «رامسر»، «تنکابن»، «بابل» و «نوشهر» مشغول به کار هستند.

۱۰ فروردین

کارگران نگهداری خط و ابنیه فنی راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران با صدور اطلاعیه‌ای به منظور جلوگیری از شیوع «کرونا»، خواستار توقف حرکت قطارهای درون شهری و بین شهری و تعطیلی کارخانه‌ها و پروژه‌های این شرکت تا «عادی شدن شرایط» شدند.

۱۲ فروردین

کارگران معدن ۳ گل‌گهر استان کرمان در ۵۰ کیلومتری جنوب غربی شهرستان سیرجان، در حالی‌ که تعدادی از آنها به «ویروس کرونا» مبتلا شده بودند، به دلیل عدم تعطیلی معدن در شرایط همه‌گیری «کرونا»، اعتصاب کردند. ۱۱ تن از کارگران «معدن گل‌گهر» به دلیل تب شدید ناشی از ابتلا به «ویروس کرونا»، از معدن به بیمارستان منتقل شدند.

۱۴ فروردین

شماری از راننده‌های مینی‌بوس در تهران، در اعتراض به وضعیت نامناسب معیشتی خود و نبود حمایت در شرایط «کرونا»ئی کشور، دست به تجمع اعتراضی زدند.

۱۵ فروردین

در بیانیه ۱۴۶ انجمن صنفی کارگران ساختمانی در خصوص بحران کرونا مطالبات ۹ گانه کارگران مطرح گردید. در این بیانیه آمده است: « … وظیفه دولت در این شرایط حمایتی در قالب‌های درمانی و خوراکی و نقدی به کارگران به دلیل تعطیلی کار است و همچنین بوجودآوردن شرایط روحی مناسب برای تمامی مردم و دورشدن از استرس و ناراحتی‌های روحی و روانی است. … بدون این تمهیدات و تلاش‌های دولت بخصوص تأمین نیازمندی‌های بخش بزرگ نیازمندان جامعه، کنترل بیماری «کرونا» غیرممکن است. کارگران و بیکاران و گرسنگانی که نان روزانه خود را ندارند، نمی‌توانند امکانات بهداشتی خریداری و یا در منازل خود بمانند و قرنطینه شوند. مردمانی که برای تأمین حداقل خوراکی حتی نان خشک، مجبورند از خانه بیرون زده و خود را به آب و آتش بزنند تا نانی به سفره خالی خانواده‌شان برسانند، قادر به رعایت شرایط بحران ناشی از بیماری «کرونا» نیستند. ...».

۱۶ فروردین

شماری از کارگران حمل زباله شهرداری دزفول با حضور در مقابل ساختمان شورای این شهر، تجمع اعتراضی برگزار کردند و خواستار رسیدگی به مشکلات خود شدند. این کارگران همچنین خواستار بازگشت مدیریت شهرداری و خارج‌شدن از نظارت پیمانکار شدند.

کارگران «کارخانه روناک دارو»، واقع در شهرک صنعتی کاوه، برای اعتراض به اخراج از کار مقابل فرمانداری ساوه تجمع کردند و شکایتی را از شرکت تحویل فرمانداری دادند و با قول پیگیری به شکایت به تجمع‌شان خاتمه دادند.

۱۷ فروردین

شماری از کارگران «کنتورسازی ایران» جهت مطالبه رسیدگی به مشکلات صنفی خود مقابل استانداری استان قزوین تجمع اعتراضی برگزار کردند.

شماری از کارگران «شرکت تهران‌ بتن» در اعتراض به تصمیم مدیران شرکت برای انتقال محل کارشان به شهرستان «آب‌یک»، مقابل کارخانه تجمع اعتراضی برگزار کردند.

۱۸ فروردین

پرسنل عوارضی‌های قزوین در اعتراض به اخراج‌شان در مقابل استانداری قزوین دست به تجمع اعتراضی زدند و پس از آن ادامه تجمع اعتراضی را در مقابل اداره کل راه و شهرسازی قزوین برگزار کردند.

۲۰ فروردین

جمعی از رانندگان اتوبوس شهر کرمانشاه در اعتراض به عدم پرداخت مطالبات مزدی خود، در مقابل شهرداری و استانداری این شهر دست به تجمع اعتراضی زدند.

۲۱ فروردین

جمعی از کارگران شاغل در میادین میوه و تره‌بار تهران نسبت به کمبود تجهزات و امکانات بهداشتی در مقابله با «ویروس کرونا» دست به تجمع اعتراضی زدند.

تجمع کارگران اخراج شده‌ پخش فرآورده‌های نفتی ماهشهر در دومین ماه پیاپی.

کارگران اخراجی «کارخانه سیمان درود»، در اعتراض به اخراج خود و همکاران‌شان، مقابل اداره کار این شهر تجمع اعتـراضی برگزار کردند. نزدیک به یکماه از تجمعات اعتراضی این کارگران، که از کارشان اخراج شده‌اند، می‌گذرد.

۲۳ فروردین
اعتراض کارگران رسمی صنعت نفت، که از چند روز پیش تاکنون با برپایی تجمع در محل کار خود خواستار رسیدگی مقامات به مشکلات و پاسخگویی به خواسته‌هایشان هستند، همچنان ادامه دارد.

تعدادی از کارگران «کنتورسازی ایران» در مخالفت با تصمیم کارفرما برای تعطیلی کارخانه به بهانه «ویروس کرونا» تقریباً هر روز مقابل کارخانه تجمع می‌کنند. دلیل برپایی این اعتراض حدوداً یک هفته‌ای بی‌‌تفاوتی مدیران کارخانه و مسئولان استانی در قبال درخواست کارگران برای ادامه فعالیت کارخانه و پرداخت مطالبات مزدی کارگران است. «کنتورسازی ایران» به عنوان یکی از بزرگترین مجموعه‌های تولیدی کشور در زمینه تولید انواع کنتورهای برق است که در گذشته حدوداً ۱۲۰۰ کارگر داشته است، اما اکنون نیروی کار آن به ۱۳۰ کارگر تقلیل یافته است.

۲۴ فروردین

پنج هزار تن از فعالان اجتماعی در اعتراض به مصوبه دستمزد کارگران در سال ۹۹ توسط دولت روحانی بیانیه‌ای صادر کردند. در این بیانیه آمده است: «مصوبه حداقل دستمزد ۹۹ را لغو کنید و دوباره مذاکره‌ از سر بگیرید! صدها فعال کارگری و مدنی می‌گویند افزایش ۲۱ درصدی حداقل دستمزد غیرقانونی است.»

۲۵ فروردین

دست‌فروشان مقابل شهرداری تهران نسبت به وضعیت نابسامان زندگی خود دست به تجمع اعتراضی زدند.

جمعی از کارگران اخراج شده «شرکت حمل و نقل بین‌المللی خلیج ‌فارس» در مقابل فرمانداری اسلامشهر تجمع اعتراضی برگزار نمودند. شماری از کارگران اخراج‌ شده شرکت حمل و نقل بین‌المللی خلیج ‌فارس، با تجمع اعتراضی مقابل فرمانداری اسلامشهر، نسبت به عدم پرداخت حقوق و حق بیمه خود، با وجود صدور حکم بازگشت به کارشان، اعتراض کردند. این کارگران همچنین خواستار تجدیدنظر در واگذاری این شرکت به بخش خصوصی شدند.

جمعی از کشاورزان شهرستان‌های «خمین»، «محلات» و «دلیجان» با برگزاری تجمع اعتراضی نسبت به نداشتن «حقابه» و از بین رفتن محصولات کشاورزی‌شان، خواستار پیگیری مطالبات‌ خود شدند.

۲۷ فروردین

کارگران بومی شهر «امیدیه» در استان خوزستان در اعتراض به استخدام افراد غیربومی در یک شرکت دولتی تازه تأسیس در این شهر، که بیشتر آنها از آشنایان و وابستگان به مدیران کارخانه و مقامات شهر هستند، مقابل این شرکت دست به تجمع زدند. این کارگران محروم در شرایطی که فقر و بیکاری گسترده در «امیدیه» بی‌داد می‌کند و اکثر جوانان شهر در انتظار کار به‌سرمی‌برند، از این ظلم و بی‌توجهی مقامات خشمگین هستند. در این تجمع مأموران نیروی انتظامی با زور سعی داشتند آنها متفرق‌ کنند که کارگران جوان بیکار، با آنها درگیر شدند و حاضر به ترک محل نبودند.

۲۸ فروردین

کارگران «شرکت نفت ماهشهر» در دومین ماه پیاپی در اعتراض به تداوم اخراج آنها از کار، با هدف بازگشت به کار در مقابل درب ورودی شرکت پخش فراورده‌های نفتی ماهشهر تجمع اعتراض برگزار کردند.

۳۰ فروردین

گروهی از کارگران مجموعه شهرداری مسجد سلیمان امروز با اجتماع مقابل ساختمان شهرداری، خواستار دریافت سه ماه معوقات مزدی خود شدند.

شماری از کارگران «کارخانه ایران مرینوس قم» در مقابل درهای اصلی این کارخانه، نسبت به تأخیر در انعقاد قرارداد با کارگران، دست به تجمع اعتراضی زدند.

کارگران شهرداری مسجدسلیمان نسبت به عدم پرداخت سه ماه حقوق و عیدی خود، برای دومین بار در مقابل ساختمان شهرداری دست به تجمع اعتراضی زدند.

۳۱ فروردین

جمعی از رانندگان ناوگان مسافربری مرز مهران مقابل اداره کل حمل و نقل و پایانه استان ایلام دست به تجمع اعتراضی زدند. این رانندگان دلیل تجمع اعتراضی خود را مشکلات بیکاری ناشی از شیوع ویروس کرونا عنوان کرده‌اند.

 

بهداشت و درمان

۶ فروردین

برای دومین‌بار، جمعی از پرستاران بیمارستان‌های مختلف مشهد در اعتراض به عدم اجرای قانون تعرفه‌‌گذاری خدمات پرستاری پس از ۱۳ سال تصویب، دست به تجمع اعتراضی زدند. لازم به یادآوری است، روز دوشنبه ۴ فروردین ماه، تعدادی از پرستاران، به استخدام شرکتی پرستاران در قالب ۸۹ روزه که در پی شیوع «ویروس کرونا» زیادتر شده، انتقاد کردند.

۸ فروردین

سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه در پیام تشکر و قدردانی خود از کادر پزشکی و  درمانی کشور آورده است: «... هر چند می‌گویند که «ویروس کرونا» فقیر و غنی و خودی و غیرخودی را نمی‌شناسد، اما واقعیت این است که موجودی کارت‌های اعتباری، داشتن سرمایه‌های کلان، تغذیه خوب از دوران پیشاجنینی تا تولد و بزرگ‌شدن، شرایط محیط و نوع کار و... همه اینها می‌تواند شانس زنده‌ماندن را افزایش دهد، می توان با پول‌های بادآورده کسانی را به استخدام درآورد و در بیمارستان‌های خصوصی و خانگی به درمان پرداخت، ما می‌گویم جان تک تک انسان‌ها مهم است و باید برای نجات انسان‌ها تلاش کرد، اما واقعیت این است که هنوز فرودستان جامعه ایران در مقابل این ویروس ناتوان‌ترین هستند و در معرض خطر بیشتری قرار دارند. … سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه ضمن سپاس و تشکر و قدردانی از تمام زحمات تاکنونی شما عزیران پرستار، پزشک، بهیار و کمک بهیار، راننده و نگهبان و تمامی عوامل پزشکی و درمانی که صادقانه و خارج از مناسبات پول و قدرت فداکارانه در مبارزه با ویروس وارداتی کرونا دست‌و‌پنجه  نرم می‌کنید، درود می‌فرستیم و یاد تمام عزیزانی را که در این راه جان‌باخته‌اند، گرامی می‌داریم. تشکر ما را پذیرا باشید».

۱۱ فروردین

«سندیکای کارگران نیشکر هفت‌تپه» اعتراض و خشم کارگران را به طبقاتی‌بودن بهداشت و درمان در جامعه سرمایه‌داری را در قالب اعلامیه‌ای آگاهی‌دهنده نشان داد. در این اعلامیه آمده است: « … اگر ترامپ و خانواده ترامپ، اگر پادشاه سوئد و انگلستان، اگر روحانی و خانواده روحانی، رئیسی و لاریجانی، احمدی نژاد، خانواده رفسنجانی، خانواده خامنه ای و ...  به این  ویروس مبتلا شوند، امکان دسترسی به پزشک و مراقبت های ویژه پزشکی و درمانی همان اندازه خواهد بود، که در اختیار یک کارگر قرار داده می شود؟ … در جامعه‌ی سرمایه‌داری، موجودی کارت‌های بانکی و اعتباری و دست‌داشتن در قدرت، باعث خواهد شد که شانس زنده‌ماندن صاحبان زر و زور، چند صد برابر بیشتر از کارگران و تهیدستان جامعه باشد. پس لطفا نگوئید که ویروس کرونا «دموکرات» است، لطفاً به این مزخرفات پایان دهید!»

۲۶ فروردین

دست کم ۲۳ نفر از فعالان رسانه‌ای توسط نیروهای امنیتی بازداشت شدند. بازداشت این شهروندان به دلیل انتشار اخبار مربوط به «ویروس کرونا» بوده است.

درگیری شدیدی بین مردم محله «فلک ‌الدین» خرم‌آباد و نیروهای یگان ویژه در اعتراض به تخریب خانه‌های مردم این محله توسط نیروهای حکومتی صورت گرفته است. نیروهای دولتی به بهانه ساخت و ساز غیرمجاز در این محل در زمان شیوع «ویروس کرونا»، که همه می‌بایست در خانه بمانند، اقدام به تخریب این خانه‌ها کرد‌ و مردم زحمتکش این محله را بی‌کاشانه رها ساختند.

تلاش رژیم ضدمردمی برای به سر کار فرستادن کارگران و کارمندان، در زمانی که هنوز «ویروس کرونا» از میان زحمتکشان قربانی می‌گیرد و تلاش برای به حراج‌گذاشتن «شستا» در حالی که مردم را بدون مایحتاج اولیه رها ساخته‌اند، نشان از بی‌توجهی به نیازها و خواسته‌های مردم و در عین حال تلاش برای ادامه غارت این سرزمین و فراهم‌ساختن زمینه ورود سرمایه‌های امپریالیست‌ها به این مرز و بوم دارد. و این تلاش رذیلانه نظام مقدس! پایان نمی‌یابد مگر به وسیله مبارزه‌ متشکل و آگاهانه طبقه کارگر. تمامی زحمتکشان می‌بایست در ارتباطی ارگانیک با کارگران و سازمان‌های صنفی و سیاسی آن، خصوصاً حزب واحد طبقه کارگر به این غارت و ظلم و ستم طبقاتی پایان بخشند. جز وحدت و تشکیلات راه دیگری متصورنیست!

***

 

 

پیامدهای بحران «کرونا» برای زنان شاغل ایران

«بحران کرونا» را باید از سوئی در نابرابری‌های وحشتناک تقسیم ثروت، که حاصل سیاست‌های سرمایه‌داری است، جُست و از سوئی دیگر در قالب‌های فرهنگ نئولیبرالی جستجو کرد. نئولیبرالیسم از سال ۱۹۳۸ ریشه‌گرفت و به ترویج رقابت و فردگراییِ افسارگسیخته‌ای پرداخت و بعدها به عنوان‌ رمز موفقیت و مشخصۀ تعریف‌کنندۀ روابط بشری‌ در جوامع مختلف «جایگاه معتبری» پیدا‌ کرد. در این سیستم آنچه مطرح است، تأمین سودِ بازار است از طریق غارتِ نیروی کار و منابع طبیعی جهان برای اقلیتی که در رأس هرم قدرت جای گرفته‌اند. مرگ و محرومیت‌ها و رنج انسان‌ها در مرکز توجه این سیستم قرار نداشته و ندارد، مگر آنکه «چرخۀ تولید» مختل شود! نئولیبرالیسم یعنی ممانعت از‌ تمامی سیاست‌های دمکراتیک، چرا که نئولیبرالیسم سیاست‌های برخاسته از همبستگی و برابری جمعی را همواره بزرگ‌ترین تهدید برای سوددهی بازار می‌داند.

شواهد بسیاری حاکی از آن ‌است که بحران «کرونا» و تبعات دهشتناک آن مولود دولت‌های سرمایه‌داری است که تولید و تهیه وسایل پزشکی را به بخش خصوصی سپرده و یا در تهیه آن‌ها صرف جویی کرده‌ بودند، وگرنه «کرونا» به خودی خود «بحران» نیست و نمی‌تواند باشد. شیوع «کرونا» در کشورهای مختلف به اثبات رساند که مناسبات اقتصادی نئولیبرالی نهادینه شده در جهان، شکاف و نابرابری در توزیع ثروت تا چه اندازه بر تسریع و افزایش آمار مرگ و میرها تأثیرگذار بوده ‌است. «کرونا» در واقع کثافت و گندیدگی مناسبات سرمایه‌داری را برای جهانیان به نمایش گذارد و همانندِ دیگرنیروهای مخرب چون جنگ، قحطی، تحریم و... ضعیف‌ترینِ‌ قشرهای جامعه را نشانه گرفت اما زنان در دورانِ قرنطینه، محدودیت‌های اجتماعی و کاری در دنیا درگیرِ مشکلات مضاعفی نیز گشتند. اِعمالِ فشارِ روحی و افزایشِ آمارِ خشونت خانگی در مدتی کوتاه چنان گسترش یافت که در سراسر جهان واکنش بسیاری از جمعیت‌ها و گروه‌های دفاع از حقوق زنان را برانگیخت و آنان خواستار دخالت و حمایت مستقیم دولتی شدند. علت بروز چنین مسائلی باز هم «کرونا» نیست، بلکه ساختارهای جوامع، ایرادات اساسی داشتند که با نشتِ «کرونا» درهم‌شکستند. لازم به تذکر است که در این زمینه از ایران هیچ‌گونه آماری در حال حاضر در دست نیست و تنها از این‌روی به این مسئله اشاره شد که ایران جدا از جهان نیست و عدم آمارگیری به معنای عدم گسترش خشونت خانگی در ایران و در دوران قرنطینه نیست.

«ویروس کرونا» نه تنها موجب مرگ بیش از ۱۹۰ هزار نفر(تا زمان نگارش این سطور!) گشت، بلکه شیوع آن و تعطیل‌شدنِ کار و از دست‌دادن مشاغل، زنان و مردان بسیاری را با بحرانی جدی رو در رو کرد. به گفتۀ «محمد رضا جوادی یگانه»، معاون شهردار تهران، تنها در این شهر بیش از ۷۰ درصدِ خانواده‌ها با مشکل کاهش درآمد روبرو شدند. مسئولان کشور، با بی‌توجه‌ای کامل به ساختار نابرابرِ حاکم در جامعه، زحمتکشانی را که تا پیش از شیوع «کرونا» به مشاغل آسیبپذیری چون دست‌فروشی، کمک‌های خدمات در منازل، کارگری و.. به حفظ حداقل‌هائی برای زندگی‌شان مشغول ‌بودند، بدون ارائۀ خدمات لازم، راهی قرنطینه کردند و از این‌روی بیشترین آسیب متوجه طبقه کارگر و زحمتکشان شد.

زنان، که نیمی از جمعیت کشو‌ر ‌را تشکیل می‌دهند، اکنون به همراه خانوادههای خود مشغول دست‌و‌پنجه‌ نرم‌کردن با این ویروس و پیامدهای ناشی از آن هستند. زنانِ مطلقه و تنها و خصوصاً زنانِ سرپرست خانواده‌های کم درآمد یا فاقد حقوق ثابت، بیشتر دچار مشکلات اقتصادی شده‌اند. نقش دولت‌ و سیستم اقتصادی حاکم، عوامل و شرایط ناعادلانۀ بازار کار، که منجر به ایجاد و اشتغال زنان در مشاغل غیررسمی شدند، تبعیضات جنسیتی که مانعِ افزایشِ توانمندی‌ها و بالابردن شانسِ بهره‌مندی از امکانات اشتغال و کسب درآمدِ زنان شده‌اند، از جمله علل اصلی «فقر زنانه» به شمار می‌روند.

در آمار رسمی کشوری ۳ میلیون زن به عنوانِ سرپرستِ خانواده‌ها به ثبت رسیده‌اند. قابل تعمق‌‌ترین بخش این آمار، میانگین سنی آنان است. «محمد شریعتمداری» (وزیر تعاون کار و رفاه اجتماعی وقت) چند هفتۀ پیش میانگین سنی آنان را ۱۸ تا ۶۰ سال اعلام کرد، اما آمار دیگری حاکی از آنند که در استان‌های زیادی به دلیل گسترش دامنۀ فقر و یا به دلایل آداب و رسومِ حاکم در استان‌ها و مناطق مختلف کشور، دختران ۱۵-۱۴ ساله بارِ سرپرستی خانواده‌ها را بر دوش می‌کشند! و اکنون این کودکان و زنان بدون پشتوانۀ مالی در شرایطی که چشم‌اندازی برای پایان بیماری «کرونا» در کوتاه مدت نیست، با مشکلات جدیِ معیشتی مواجه‌ شده‌اند.

نکتۀ قابل توجه دیگراین‌ است که بسیاری از زنان پیش از شیوع «کرونا» بدون بهره‌مندی از بیمۀ کاری شاغل بودند و از اینرو نام آنان در آمارِ بیمه‌ها پیدا نمی‌شوند. در‌ صورت ابتلا به «کرونا»، آن‌ها و خانواده‌هایشان امکان مدوا و مراجعه به بیمارستان را نخواهند ‌داشت.

شایان ذکر است خواست و مطالبات زنان زحمتکش در دوران کرونا با پیش از آن تفاوت ماهوی چندانی نیافته ‌است. خواست و مطالبات مشترک کارگران و زحمتکشان اعم از زن و مرد تا به امروز لغو قراردادهای سفید، تأمین امنیت کاری و بهره‌مندی از بیمه و... بوده است و برای رسیدن به خواست‌های برحق خود تاکنون مبارزات ارزشمند بسیاری کرده‌اند و بارها به دست جلادان رژیم به جرم حق‌طلبی‌ها دستگیر، شکنجه و به حبس‌های طویل مدت محکوم گردیدند.

حال ببینیم رسیدگی و واکنش دولت در برابر مشکلاتِ «دورانِ کرونا»، که زحمتکشان و خصوصاً زنانِ زحمتکش با آن‌ها دست و پنجه نرم می‌کنند، چه بوده‌است؟

دولت جمهوری اسلامی مدعی‌ است که در بحران اقتصادیِ ناشی از «کرونا» به یاری مردم شتافته ‌است! واقعیت آن است که از «شتافتن جهت کمک» در جمهوری اسلامی خبری نبوده و نیست! اما دولت اعلام کرد که برای «بخش‌هایی» از جامعه «بسته‌های حمایتِ اقتصادی» درنظر گرفته ‌است. منظور از «بستۀ حمایتی» درواقع «وامِ» دولتی ا‌ست! دولت مدعی‌ است که یکی از این «بخش‌ها» که مورد «عنایت‌اش» قرار گرفته‌اند، زنانی هستند که سرپرست خانواده‌اند. طبق گفتۀ مقامات دولتی به آنها یک میلیون تومان وام اختصاص داده شده است. اگر تعداد افراد خانوادۀ تحتِ پوشش زنانِ سرپرستِ خانواده  تا سه نفر باشد،۵۰۰ هزارتومان بیشتر و اگر تعداد اعضای خانواده از ۴ نفر به بالا باشد، ۱ میلیون اضافه‌تر به آنان تعلق خواهد گرفت. این بذل و بخششِ ناعادلانه و‌ ناکافیِ دولت در مورد زنان سرپرست خانواده‌ها، به‌ عنوان یکی از آسیب‌پذیرترین قشرهای جامعه، بسیار ناچیز‌تر از آن ا‌ست که بتوان نام آن را «حمایت/وام دولتی» نهاد! وعده‌های کمک‌های دولتی و صندوق‌های تأمین اجتماعی تنها دربرگیرندۀ خسارات بخش‌های رسمی اقتصادی خواهند بود و شامل حال مشاغل غیررسمی نیست. به‌راستی تکلیفِ زنانی که اکنون با تعطیلی کارخانه‌ها و تولیدی‌های کوچک روبه‌رو هستند؛ زنانی که به نظافت در منازل و یا کارهایی مثل دست‌فروشی، مشغول بودند، چه می‌شود؟ آن‌هایی که بخش قابل توجهی از اشتغال غیر رسمی در جامعه را تشکیل می‌دهند. تکلیفِ زنانی که شاملِ حمایت‌های قانونی و متمرکزِ دولت نیستند، چه خواهد ‌شد؟ چه کسی به داد آنها خواهد رسید؟

در شرایط کنونی زنان زحمتکشِ ایران بدون پشتوانۀ جدی قانون کار و بیمۀ درمانی، بدون پشتوانۀ مالی و با توجه به محدودیت‌های کاری و جنسیتی، نه تنها با مشکلات بی خانمانی و عدمِ توانایی تهیۀ نان برای خانوادۀ خود روبرو هستند، بلکه در صورت ابتلا به بیماری «کرونا» در معرض آسیب‌‌پذیری بیشتری قرار‌ خواهند‌ گرفت و اگر به وضعیت موجود سریعاً رسیدگی نشود، باید بیم آن داشت که آمار تن‌فروشی و اعتیاد، آمار ازدواج به عنوانِ همسرهای دوم و سومِ مردانِ ثروتمند و خدمتکاری و بردگی جنسی واداشته‌شدنِ زنان به زودی افزایشی جهشی می‌یابند.

ادامۀ سیاست‌های نئولیبرالی؛ فساد مالی نهادینه شده در سیستم؛ قوانین کار؛ تعدیل و اخراج نیروی کار و دستمزدِ پائین کارگران و ستم مضاعف کاری و جنسیتی زنان و محدودیت‌های بازدارندۀ زنان و فقر ناشی از تبعیضات...  و هر‌آنچه که بیش از ۱۴ میلیون کارگر و خانواده‌هایشان پیش از شیوع «کرونا» با آن دسته و پنجه نرم می‌کردند، با «کرونا» ارتباط مستقیم ندارد! «کرونا» تنها نابرابری‌ها و ناعدالتی‌ها و خشونت‌های سرمایه‌داری را بیشتر به نمایش‌ گذاشته‌ است. دولت باید با متوقف‌کردن سریع اخراج‌ها خصوصاً پرسنل خدمات درمانی؛ تعیین دستمزد‌ها براساس نرخ واقعی تورم و تضمینِ درمان رایگان برای همۀ زحمتکشان جامعه بدون تبعیض جنسیتی، ملیتی، قومی و مذهبی را در دستور فوری کار خود قرار ‌دهد وگرنه بحران «کرونا» به بحرانی ملی تبدیل خواهد شد.

واقعیت این ا‌ست که «کرونا» ‌در ایران‌ و جهان بیش از همه از طبقات زحمتکشان قربانی گرفته‌ و می‌گیرد و از زنان زحمتکش بیشتر. باید این چرخۀ ستم و رنج را شکست.

***

 

 

 

 

تحمیل افزایش ۲۱ درصدی نرخ دستمزد، سند فقر و گرسنگی کارگران

شامور‌تی بازی‌های جمهوری اسلامی در تمام حوزه‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی بر زحمتکشان جامعه سایه افکنده است. اختلاس‌های هزاران میلیاردی، دزدی و چپاول سرمایه مردم، همراهی و همزبانی سیاست‌گزاران با خصوصی‌سازی و تعدیل اقتصادی در انطباق با مصوبات صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی، از یک طرف، و تحریم‌های خانمانسوز ابرجهانخواران و همدستان‌شان فشارهای اقتصادی را بر زحمتکشان ایران دو چندان کرده است.

نتیجه آنچه در بالا اشاره شد، چنان تورم اقتصادی را با خود به دنبال آورده است که جبران آن از طریق افزایش دستمزدهای چند درصدی دردی را دوا نمی‌کند هیچ، زحمتکشان را هر سال بیشتر به سوی فقر و گرسنگی سوق می‌دهد. سردمداران را هم غم نان و کرایه خانه نیست. اینها نمی‌توانند، نمی‌خواهند که از غم تهیدستان بکاهند. برعکس زحمتکشان را هر چه تهیدست‌تر می‌‌کنند.

در ایران بر اساس ماده ۱۶۷ قانون کار که در سال ۱۳۶۹ به تصویب رسید، مجمعی به نام «شورای عالی کار» را موظف کرد دستمزد کارگران را تعیین کند. این شورا متشکل است از وزیر کار، نماینده شورای عالی صنایع، سه نفر نماینده کارفرمایان، سه نفر نمایندگان کارگران از شوراهای اسلامی نیمه وابسته به دولتی‌ها و در کنار آن وزیر کار می‌تواند به اختیار خود دو نفراز افراد بصیر و مطلع که طبق نص صریح قانون باید از افراد غیرذی‌نفع که صرفاً از جنبۀ تخصص‌شان به این جلسه دعوت کند. بنابر این مجموعا ۹ نفر.

طبق گزارش خبرگزاری کار ایلنا، شورای عالی کار بعد از پنج روز نشست، روز چهارشنبه ۲۰ فروردین ساعت ۲۰ و در بحبوحه بحران «ویروس کرونا» و در غیاب نمایندگان تشکلات زرد کارگری، با توافق نماینده دولت (وزیر کار)، سه نفر از کارفرمایان و دو نفر از افراد «غیرذی‌‌نفع»! افزایش ۲۱ درصدی نرخ دستمزد برای سال ۹۹ را ابلاغ کردند. این در حالی است که «نمایندگان کارگران» در شورای عالی با مخالفت با این تصمیم مصوبه را امضا نکردند. آنها معتقدند این رقم پیشنهادی دولتی‌ها و کارفرمایان است. شریعتمداری، وزیر کار، معتقد است این ۲۱ درصد در عمل ۳۳ درصد است. کارگران می‌گویند پس چرا ۲۱ درصد قید شده؟ روشن است بازی با ارقام جهت تحمیق مردم و شیادی است. می‌خواهید بدانید آن دو نفر متخصص که «غیرذی‌‌نفع» هستند، چه افرادی‌اند؟ یکی وزیر صنعت، معدن و تجارت و دومی وزیر اقتصاد!! آفرین به این انتخاب!! وقتی در مرکب قدرت نشستی، انتخاب با توست. خوب و بدش هم با خودت. مطمئناً وزیر محترم کار که خود کارفرماست خوبش را انتخاب کرده که کارفرمایان بتوانند متحداً تصمیم بگیرند. این ‌را هم بگوئیم که عدم امضاء مصوبه شورای عالی کار از جانب نمایندگان کارگران مانع اجرای آن نمی‌شود، چون در «شورای عالی کار» اکثریت به هر چه رأی داد، قابل اجراست و بود و نبود نمایندگان کارگران نه مشکلی می‌آفریند و نه  مشکلی را حل می‌کند.

در سال ۱۳۹۷ طبق ماده ۴۱ قانون کار، در درون شورای عالی کار مجمعی تشکیل شد به نام «کمیته مزد» که بعدها به ستاد دستمزدی معروف گشت. وظیفه ستاد برآورد حداقل هزینه سالانه یک خانوار ۳،۳ نفره بود. هدف آن هم بر این امر استوار شد که مبنای حداقل حقوق نه براساس نرخ تورم سالانه، بلکه براساس حداقل هزینه معیشت تعیین گردد. سبد معیشت خانوار ترجمان عینی همین الزام قانونی است که در ظاهر امر مثبت جلوه می‌کرد و اگر این شورا برهمین اساس عمل می‌کرد، زحمتکشان از یک زندگی نسبتاً شرافتمندانه و «روی خط فقر» برخوردار می‌شدند. ولی نه سال ۱۳۹۷، نه سال ۱۳۹۸ و نه امسال، هرگز افزایش نرخ دستمزد، نرخ سبد معیشت را درنظرنگرفت و اصلاً کسی پاسخ‌گو هم نیست که پس این «ستاد دستمزد شورای عالی کار»، که طبق ماده ۴۱ قانون کار دولت اصلاحات شیخ حسن روحانی به‌وجود آمده، هویج است!!

طبق نظر «فرامرز توفیقی»، عضو ستاد دستمزد، با درنظرگرفتن عقب‌ماندگی دستمزدها در سال‌های قبل، سبد معیشتی در سال ۱۳۹۸ برای یک خانوار ۳،۳ نفره هشت میلیون و پانصد هزار تومان برآورد شده بود که رقم توافقی در شورای عالی کار به سه میلیون و هفتصد و شصت تومان کاهش یافت، ولی حقوق حداقلی نه براساس الزامات بند دوم ماده ۴۱ قانون کار، که سبد معیشت را معیار حداقل دستمزد درنظرگرفته، بلکه یک توافق ۱۹،۹ درصدی را به اجرا درآوردند. اینرا هم اضافه کنیم، افزایش ۱۹،۹ درصدی نرخ دستمزد و حداقل دستمزد یک و نیم میلیونی سال ۱۳۹۸ حاصل اعتراضات و اعتصابات سراسری کارگران از هفت تپه تا صنایع فولاد بود نه بذر و بخشش کارفرمایان و لابی‌هایشان در نهادهای دولت و شورای عالی کار.

ستاد دستمزد سبد معیشت (هزینه سبد کالاهای اساسی طبق برآورد بانک مرکزی) یک خانوار ۳،۳ نفره در سال ۱۳۹۸ را با درنظرگرفتن عقب‌ماندگی دستمزدها، رقم هشت میلیون و چهار صد هزار تومان برآورد کرد، همزمان مرکز آمار ایران تورم سال ۱۳۹۹ را ۴۱ درصد برآورد نمود. بحران «ویروس کرونا» حق اعتراض و اعتصاب و تظاهرات زحمتکشان را ربود و کارفرمایان در سایه همین بحران بازهم با چشم‌پوشی بر بند دوم ماده ۴۱ قانون کار، با تحمیل افزایش ۲۱ درصدی نرخ دستمزد و حداقل حقوق یک میلیون و هشتصد و چهل هزار تومان، زحمتکشان را  به چهار بار زیر خط فقر کشاندند. همین‌جا برای اطلاع قید کرده‌ باشیم که حداقل حقوق یک کارگر مجرد با درنظرگرفتن بن ماهیانه خواربار ۴۰۰ هزار تومانی، پایه سنوات ۵۸۰۰ تومانی، بن مسکن ۱۰۰ هزار تومانی و افزایش سایر سطوح ۹۰ هزارتومانی  به رقم ۲۳۳۵ هزار تومان می‌رسد. به هر فرزند هم سالانه ۱۸۵ هزار تومان تعلق می‌گیرد. با چنین حقوقی یک خانوار چهارنفره می‌تواند دو وعده نان و پنیر و یک وعده لوبیا بخورد. خانواده کارگران رنگ گوشت را در سفره‌هایشان نمی‌بینند، سفر و رستوران برایشان بیگانه است. کارگری که اتومبیل می‌سازد، لوازم الکتریکی آشپزخانه می‌سازد، لوازم آرایش تولید می‌کند، ساختمان‌های چند صد میلیاردی می‌سازد، خود صاحب تولید خود نیست، با تولیدات خود بیگانه است. سفر برایش بیگانه است. کارگر از پس هزینه تحصیل فرزند بر‌نمی‌آید. وقتی اسلام در خطر باشد و اگر بناست مردم تحت تحریم‌های ضدبشری جهان‌خواران به فقر کامل فروروند، چرا کارفرمایان و دولت نئولیبرال ایران در این امر به کمک جهان‌خواران نشتابند! در سیاست‌های تعدیل ساختاری تمام جناح‌های حکومت چه اصلاح‌طلب و چه اصول‌گرا و چه بیت رهبری هم‌گام‌اند. مگر نه این است که کارفرمایان اصول‌گرا و اصلاح‌طلب در «شورای عالی کار» حضور دارند؟! مگر نه این است که بیت رهبری بر تمام نهادها نظارت دارد! و هیچ قانونی و سیاستی در صحنه‌های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی بدون رأی مثبت رهبری به تصویب نمی‌رسد!

دولت و کارفرمایان معتقدند که این ۲۱ درصد اضافه دستمزد، در عمل ۳۱ درصد است! چرا؟ اینجا شامورتی بازی‌ها شروع می‌شود. چون اولاً سبد معیشت شامل هزینه خوراک، بهداشت، پوشاک، غذا و کالاها و دیگر خدمات ضروری است و مسکن را شامل نمی‌شود. کارگران کمک هزینه مسکن را جدا دریافت می‌دارند. دولت می‌گوید بخاطر تحریم‌ها از بودجه کافی برخوردار نیستند که راست هم می‌گوید. چرا پول‌های اختلاس شده، دزدی‌های صدها هزار میلیاردی را از جیب این اختلاس‌گران، از جیب‌های گشاد دزدهای در قدرت، از حساب آقازاده‌های چپاول‌گر بیرون نمی‌کشد و به مردم بازپس نمی‌دهد؟! همین اختلاس‌گران، همین آقازاده‌ها همینکه بو می‌بَرند هوا پس‌ است، میلیاردها دلار را به حساب‌های خارج‌شان می‌ریزند و پناهنده کانادا و انگلیس می‌شوند و از فردای همان روز هم همراه با دیگر وطن‌فروشان نقش اپوزیسیون را بازی می‌کنند و در رسانه‌های اجنبی دعوت می‌شوند و با اپوزیسیون قلابی و وطن‌فروش هم‌ساز می‌گردند و فعال «شورای مدیریت گذار» می‌شوند.

کارفرمایان شیاد وغارت‌گر می‌گویند: افزایش دستمزدها هزینه‌های تولید را بالا می‌برد (تو گویی قیمت کالاها افزایش نداشته) و در نهایت با ورشکسته‌شدن و با کمبود فروش صنایع، کارگران بی‌کار می‌شوند! و چه استدلال آشنایی! همین استدلالات را کارفرمایان کشورهای غرب هر روز تکرار می‌کنند و دولتمندان نیز همین اراجیف را از طریق رسانه‌ها به خورد مردم می‌دهند و بذر هراس بیکاری را در میان مردم می‌کارند. دولتمندان ایران شاگردان حرف‌شنوی هستند، منتها در سطحی بزرگ‌تر و با پوشش اسلامی.

نمی‌دانیم چرا اپوزیسیون حامی تحریم در اینجا‌ برای زحمتکشان جامعه ایران دلسوزی می‌کنند! این اپوزیسیون فرقه رجوی، سلطنت‌طلبان، حزب صهیونیستی حکمت و دیگر بیگانه‌پرستان برآنند که تحریم‌ها فشار را بر مردم بیشتر می‌کند و در نتیجه مردم به خیابان می‌ریزند و نظام حاکم را از میان می‌برند. با همین استدلال این‌ها باید مخالف همین ۲۱ درصد اضافه دستمزد کارگران باشند، تا فقر و فشار اقتصادی بر نارضایتی بیافزاید. مردم باید هوشیار باشند و به این اپوزیسیون نباید اعتماد کنند و نمی‌کنند. سال ۱۳۹۹ برای مردم ایران و بخصوص‌ زحمتکشان جامعه سالی است بس دشوار. دستمزدهای چهار بار زیر خط فقر، تورم بالای ۴۱ درصدی، بیکاری. و شما تحریم‌ها را هم به آنها اضافه کنید و دزدی‌های مقامات و آقازاده‌ها را، آنوقت شدت فقر و فشار را درمی‌یابید.

 تنها اتحاد حول یک تشکل بزرگ کارگری و تحت ستاد حزب طبقه کارگر می‌تواند کارساز باشد. حزب کار ایران (توفان ) در پیکار علیه حکومت ضدکارگری جمهوری اسلامی برای احقاق حقوق زحمتکشان از هیچ کوششی دریغ نخواهد کرد. چاره رنجبران وحدت و تشکیلات است.

 

 

***

سخنی پیرامون گزارش دیوان محاسبات کشور از نتیجه اجرایی بودجه ۱۳۹۷ و اختلاس ۴،۸ میلیارد دلاری

دیوان محاسبات کشور سازمانی دولتی (دادگاه مالی - اداری) وابسته به مجلس شورای اسلامی است که وظیفه نظارت بر همه فرایندهای مالی کشور را برعهده دارد. این نهاد به عنوان بازوی نظارتی مجلس عمل می‌کند. ۲۶ فروردین ماه سال جاری، «عادل آذر»، رئیس دیوان محاسبات کشور، به مجلس رفت تا گزارش تفریغ (به معنای فارغ شدن یا نتیجه اجرایی بودجه) بودجه ۹۷ را قرائت کند. بخشی از این گزارش، که مربوط به دلار ۴۲۰۰ تومانی بود، در رسانه‌ها، جنجال بسیاری به پا کرد. گزارش دیوان محاسبات و صحبت‌های «عادل آذر» نشان می‌داد که بیش از ۴،۸ میلیارد دلار از ارز‌های دولتی تخصیص یافته، با واردات کالایی همراه نبوده است.

در سال ۹۷ با افزایش شدید قیمت دلار، که تا بیست هزار تومان هم پیش رفت، عده‌ای با دریافت ارز دولتی مستقیماً اقدام کردند به فروش ارز در بازار آزاد. در این سال بابت واردات کالا‌ها و خدمات اساسی و غیر اساسی معادل سی و یک میلیارد و چهارصد و شانزده میلیون دلار ارز به نرخ دولتی تأمین شده است. مطابق بررسی‌ها در این دیوان و اطلاعات اخذ شده از گمرک جمهوری اسلامی ایران تا تاریخ ۱۲/۹/۱۳۹۸، موارد زیر قابل ذکر است.

1-  تعداد ۹۶۵۸ ردیف تأمین اعتبار ثبت سفارش توسط اشخاص حقیقی و حقوقی، مجموعاً بالغ بر چهار میلیارد و هشتصد و بیست و یک میلیون (۴۸۲۱،۰۰۰،۰۰۰) دلار علی‌رغم دریافت ارز۴۲،۰۰۰ ریالی، وارداتی صورت نگرفته است. برای نمونه:

1- از تعداد ۳۷ شخص حقیقی و حقوقی با دریافت ارز بیش از یکصد میلیون (۱۰۰،۰۰۰،۰۰۰) دلار، تعداد ۳۲ شخص حقیقی و حقوقی مجموعً بالغ بر یک میلیارد و دویست میلیون (۱،۲۰۰،۰۰۰،۰۰۰) دلار وارداتی نداشته‌اند.

2- از تعداد ۴۸ شخص حقیقی و حقوقی با دریافت ارز بین پنجاه میلیون (۵۰,۰۰۰,۰۰۰) تا یکصد میلیون (۱۰۰،۰۰۰،۰۰۰) دلار، تعداد ۳۱ شخص حقیقی و حقوقی مجموعً بالغ بر هشتصد و پنجاه و دو میلیون (۸۵۲٫۰۰۰٫۰۰۰) دلار کالایی وارد ننموده‌اند.

3- از تعداد ۳۸۵ شخص حقیقی و حقوقی با دریافت ارز بین ده میلیون (۱۰,۰۰۰,۰۰۰) تا پنجاه میلیون (۵۰،۰۰۰،۰۰۰ دلار)، تعداد ۲۱۲ شخص حقیقی و حقوقی مجموعاً بالغ بر یک میلیارد و دویست و سی و هفت میلیون (۱،۲۳۷،۰۰۰،۰۰۰) دلار واردات انجام نداده‌اند.

 

 

جدول شماره ۸) – تأمین ارز دولتی – مبالغ به دلار

شرح

مبلغ

ارز تأمین‌شده برای واردات به نرخ دولتی

۳۱،۴۱۶،۱۴۱،۱۳۳

میزان ارز دولتی که کالای ن تا تاریخ ۱۲/۹/۱۳۹۸ وارد نشده است

۴،۸۲۰،۷۴۴،۷۴۰

میزان ارز دولتی اختصاص‌یافته جهت واردات کالای اساسی که تاریخ ۱۲/۹/۱۳۹۸ وارد نشده است

۲،۸۰۷،۲۱۶،۷۱۷

درصد ارز کالای أساس بالاتکلیف در واردات

۱۲/۱ درصد

ارز تأمین شده برای واردات کالای غری اساسی و خدمات به نرخ دولتی

۸،۱۷۱،۶۴۰،۹۷۰

میزان ارز دولتی اختصتص‌یافته جهت واردات کالای غیر اساسی که تا تاریخ ۱۲/۹/۱۳۹۸ وارد نشده است

۲،۰۱۳،۵۲۸،۰۲۳

درصد ارز کالای غیر اساسی بلاتکلیف در واردات

۲۴/۶ درصد

 

بررسی اقلام تأمین ارز بانک مرکزی نشان می‌دهد، در شرایطی که صنایع کشور بیشترین نیاز ارزی برای تأمین مواد اولیه و تجهیزات را داشته‌اند و کشور دست به گریبان تأمین ارز کالاهای اساسی به ویژه غذا و دارو بوده است، بدون توجه به شرایط کشور و تحریم‌های امپریالیستی، در سال ۱۳۹۷، معادل دو میلیارد و هفتصد و شش میلیون دلار ارز به نرخ دولتی ۴۲،۰۰۰ ریالی به واردات کالاهای غیراساسی از قبیل نخ دندان، عروسک، أسباب‌بازی، تشک، لوازم آشپزخانه، لوازم بدن‌سازی، لامپ، درب قوطی، درپوش، غذای سگ و گربه، چوب بستنی، انواع خاک، پاک‌کننده و پارچه اختصاص یافته که بعضاً دارای تولید مشابه داخلی بوده است. به موجب تصویب‌نامه شماره ۷۰۲۲۰/ت۵۵۶۳۳ه مورخ ۱۳۹۷/۵/۲۹ هیأت وزیران، بانک‌های عامل موظف شده‌اند در خصوص تأمین ارز قبل از تاریخ ۱۳۹۷/۵/۱۶ از طریق بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران یا سامانه نیما، مربوط به کالای ترخیص نشده، به استثنای کالاهای اساسی، با اخذ تعهدنامه از واردکننده مبنی بر پذیرش پرداخت مابه‌التفاوت نرخ ارز معادل ۲۸٫۰۰۰ ریالی به ازای هر دلار و واریز آن به حساب خزانه‌داری کل کشور اقدام نمایند.

خوب به این تصویب‌نامه دقت کنید تا متوجه شوید منبع و مرکز اصلی فساد و اختلاس در کشور ما همین هیئت وزیران است! دلار را با نرخ ۴۲۰۰ تومان در اختیار اشخاص و شرکت‌های خاصی، تحت عنوان واردات، قرار می‌دهند و قرار می‌شود اگر این افراد وارداتی به کشور نداشتند، مابه‌تفاوتی به میزان ۲۸۰۰ تومان برای هر دلار به پردازند. فرض کنیم که این افراد این مابه‌تفاوت را هم پرداخت کنند، که در واقع هر دلار برای آنها ۷۰۰۰ تومان تمام می‌شود و آن را حداقل و در عرض چند ساعت به ۱۴۰۰۰ تومان فروخته‌اند. به معنای دیگر ۲،۴ میلیارد دلار مُفت و مجانی در عرض چند ساعت به جیب می‌زنند! خدا و اسلام بده برکت! تصور نمی‌کنیم در تاریخ بشریت و در تاریخ مافیای جهان چنین اختلاس‌های کلانی نظیر داشته باشد!

آقای روحانی، رئیس جمهور و رئیس بانک مرکزی تنها دفاعی که کرده‌اند، این است که از این مبلغ فقط ۳ میلیارد آن گُم شده و بقیه‌اش کالاهای در راه مانده است. آنها چنان از سه میلیارد دلار حرف می‌زنند، انگار در مورد پول خُرد توجیبی آقازاده‌شان صحبت می کنند! آیا با ادامه چنین نظام ارتجاعی و بی‌دروپیکری پایانی بر این دزدی وغارت و اختلاس و.... متصور است؟

***

آیا نظام ضدبشری سرمایه‌داری از «ویروس کرونا» درس انسانیت را خواهد آموخت؟!

 

پاسخ آنانی که از گذشت روزگار آموختند و یا ذهنی نقّاد و جستجوگری دارند و به سیاست‌های امپریالیسم آمریکا و نوکران و سرسپردگان ریز و درشت‌اش، حداقل در خاورمیانه، نگاهی دارند، «منفی» خواهد بود.

 

سرمایه‌داری، به مفهوم امروزی آن، مثل هر پدیده دیگری، زمانی نبود. نطفه‌هایش در دل نظام زمین‌داری – فئودالیسم - کاشته شد و طی قرن‌ها اُفت و خیز، جنگ و کشتار، شکست و پیروزی، سرانجام قدرت سیاسی و اقتصادی را به دست گرفت و شاه، کلیسا، اشرافیت زمین‌دار را مطیع ساخت و نظم نوینی به نام «سرمایه‌داری» بنا کرد. در ابتدا نقش پیشرو و مترقی داشت و منشأ تحولات شگرفی گردید. اما از آنجائی که سرشت‌اش بر پایه استثمار انسان و غارت منابع رو و زیرزمینی، برای سود بیشتر، تنیده شده بود، لذا به مانند هر پدیده دیگری و بنابر قانون خدشه‌ناپذیر «تضاد و تغییرات»، به راه انحطاط گرایش پیدا کرد و وارد مرحله امپریالیستی – جهانخواری - گردید! با جنگ و کشتار، تخریب و تصرف طبیعت، غارت و چپاول کشورهای دیگر، زمین و زمان را درنوردید. برای کسب هرچه بیشتر پول و ثروت، که حدّ و مرزی ندارد، آفریقا، آسیا، آمریکای لاتین، اروپا و حتی آمریکای شمالی را به خاک و خون کشید و زمین را از خون میلیونها انسان رنگین ساخت. آسمان و زمین را از انفجار بمب‌های هسته‌ای، خوشه‌ای، میکروبی و گازهای سمّی سیاه کرد. دریاها، رودخانه‌ها، جنگل‌ها و به طور کلی محیط‌زیست زیبا و دل‌انگیز را از نفت و فاضلاب و زباله مسموم ساخت. برای توجیه اعمال ضدبشری و ضد طبیعت‌اش، «دین»، «دموکراسی»، «آزادی»، «حقوق بشر» را بهانه کرد و در بوق و کُرنا دمید! کفتارها و شغال‌هایشان هم همصدا پوزه برآسمان زوزه سر دادند.

تا اینکه همین چندی قبل، ویروسی به نام نامی «کرونا» وارد میدان شد. این ویروس «طبقاتی» نبود. یعنی اینکه فقیر و غنی، پولدار و بی‌پول نمی‌شناخت. به یکباره کاسه و کوزه‌ها را به‌هم‌ریخت. تمامی منابع کسب سود و کلاهبرداری یک درصدی‌های خر پول جهان را از کار انداخت! هواپیماها، قطارها، تجارتخانه‌ها، فاحشه‌خانه‌ها، قمارخانه‌ها، کازینوها، بانک‌ها، بنگاه‌های کلاهبرداری‌، بازار بورس و بازار فروش، استادیوم‌های ورزشی، سینماها و پارک‌های تفریحی و خیابان‌ها را تعطیل کرد! به سرمایه‌داران زالوصفت، که از دسترنج زحمتکشان ارتزاق می‌کردند، گفت که «شماها هیچی نیستید!» همه شماها ترسو، ضعیف و دزدید! «اتحاد» اتحادیه اروپا را به سُخره گرفت و ثابت کرد که همه دزدند! اما مگر سرمایه‌سالاران در اروپا و آمریکا، می‌دانند شرم و حیا یعنی چه؟! «کرونا» سپس به زمین گفت حالا می‌توانی نفسی بکشی. به آسمان گفت به هر رنگی دوست داری دربیا!

سیستم سرمایه‌داری - امپریالیسم - آنچنان نظمی است که قائم به فرد نیست. یعنی اینکه روٌسای جمهورش، از کندی تا ترامپ از ماکرون تا مِرکل، در درگاهش، طفیلی بیش نیستند. آدمهایش را خودش انتخاب می‌کند. چه آقای «توماس شِفِر»، وزیر دارایی استان هِسِن آلمان، به دلیل نگرانی در عدم موفقیت مالی و تجاری ناشی از «ویروس کرونا»، خودکشی کند و چه خانم «الکساندرا کورتز»، نماینده کنگره آمریکا بر سر نمایندگان هواربکشد که شرم آور است، به جای اینکه به مردم آمریکا، که نزدیک به چهل میلیون فاقد بیمه درمانی‌اند و سخت گرفتار «کرونا» شدند، کمک و یاری رسانید، کمک‌های چند تریلیونی به شرکت‌های میلیاردی، ولی در حال ورشکستگی می‌کنید، باز هیچ تأثیری بر ماهیت نظام سرمایه قبل و بعدِ «کرونا» نخواهد گذاشت! چنانکه کشتار دهها میلیون انسان در دو جنگ جهانی، سر سوزنی معقول‌اش نکرد! البته باید اذعان کرد که این ویروس یال و کوپال امپریالیست‌های غربی و در رأس آنها ایالات نامتحد آمریکا را به باد داد و پایه‌هایشان را به لرزه درآورد!

رژیم سرمایه‌داری مفلوک اما به غایت ریاکار جمهوری اسلامی هم از عواقب «کرونا» بی‌نصیب نماند. هراندازه که نظام حاکم بر ایران، در این مدت چهل سال، تیشه به ریشه «اسلام ناب وغیر ناب محمدی» زد، «ویروس کرونا» تبر را از دست ملّایان گرفت و ضربات کاری‌تری وارد آورد و می‌آورد! تمامی اماکن «مقدسه»، از امامزاده بیژن گرفته تا خانه «الله»را تعطیل و دستور ضدعفونی داد! باور به «معجزات » را هرچه بیشتر سست نمود! و شوربختانه ضربات سنگین روانی، مالی و جانی به کارگران و دیگراقشار ستمکش هم وارد کرد.

حاکمان سرمایه، چه در آمریکا و چه در ایران، با دروغ و فریب و ریاکاری روزگار سپری می‌کنند. حتماً می‌دانند کسانی که باد بکارند، دیر یا زود، توفان درو خواهند کرد!

 

توفان واقعی زمانی خواهد بود که ستمدیدگان و داغ لعنت‌خوردگان، متحد و یکپارچه تحت رهبریِ سازمان و تشکیلاتی منسجم و آبدیده، درفش سرمایه‌داری‌، چه از نوع پیشرفته در غرب و چه از نوع ناقص‌الخلقه در ایران را به اسارت و یا بر سرِ نیزه‌ها کشند! چنین باد!

***