پیرامون بیانیه مجلس خبرگان و طرح خروج از معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای(NPT)

 

محاصره نظامی واقتصادی وبویژه مالی ایران، بنیه اقتصادی و مالی کشور را به شدت ضعیف کرده وحکومت جمهوری اسلامی نیز بار این بحران خانمان برانداز را بردوش مردم ایران و بویژه طبقات تحت ستم و اقشار تحتانی جامعه انداخته است. خانواده های رانت خوار و همدست سرمایه داری نئولیبرال  و دزدان دریائی که در خشکی ایران به غارت منابع ملی ایران مشغولند و میلیاردها ارزهای خارجی را به بانکهای خارج منتقل می کنند، از فشار این تحریمات مصون هستند. این وضعیت و تحریمات ضد بشری که گرانی و بیکاری و فقر را به همراه دارد موجی از نارضائی اجتماعی در داخل ایران فراهم می کند که پایگاه اجتماعی نظام را درمیان مردم تضعیف کرده و ناچارشان می نماید که تنها به همان قشر اقلیت حاکم و بهره مند از مزایای حاکمیت جمهوری اسلامی تکیه کنند

این عوامل از دیده کسی پنهان نمی مانند به ویژه از دیدگاه امپریالیستها و در راسشان امپریالیسم آمریکا که خود یکی از عوامل فعال ایجاد چنین وضعیتی است و از نظر اطلاعاتی توسط سازمانهای جاسوسی الکترونیکی خویش تا تاریکترین زوایای رژیم جمهوری اسلامی را برای خویش روشن ساخته است.

 حکومت جمهوری اسلامی در تحت چنین وضعیتی و رشد نارضایی عمومی به مذاکره با آمریکا تن  داد و نتایج چنین مذاکره ای از همان بدو امر هسته شکست خویش را در درون  داشت و دوجنگ تجاوزکارانه  12 و 40 روزه علیه ایران حاصل چنین ضعف حاکمیت سیاسی ایران بوده است.

 این واقعیت را  همه دانند که جمهوری اسلامی قرار داد الحاقی منع گسترش سلاحهای هسته ای را که یک قرار داد اضافی بوده و ربطی به اصل موافقنامه "منع گسترش سلاحهای هسته ای" نداشت را  امضاء کرد. آنها پذیرفتند که "در جهت شفافیت و اعتماد سازی به صورت داوطلبانه پروتکل الحاقی را به صورت موقت اجرا" نمایند(تکیه همه جا از توفان). توگوئی اگر یک سند تسلیم طلبانه را به صورت داوطلبانه اجراء کنند، از بارِ خفتِ تحمیل آن سند کاسته می شود. در همین عبارت کوتاه جمهوری اسلامی اعتراف کرده است که امپریالیستها قابل اعتمادند و این ایران بوده است که باید شفاف سازی کرده و اعتماد دیگران را به دست آورد. به موجب این قرار داد سازمانهای جاسوسی بیگانگان در لباس ماموران آژانس بین المللی انرژی هسته ای که نمونه آن را ما در عراق و ایران شاهد بوده ایم، توانستند بدون درخواست اجازه از دولت ایران، به طور سرزده وارد ایران شده و هرجائی را که خواستند، بدون محدودیت به بهانه اینکه در پی ممانعت از ساختن بمب اتمی هستند بازرسی کنند که کردذد. این بازرسی شامل همه تاسیسات هسته ای و غیر هسته ای ایران اعم از صنعتی و یا نظامی ایران نیز بوده است. چنین خیانتی نقض حاکمیت ملی ایران و تسلیم خیانتکارانه ای بیش  نبود. اکنون پس از بمباران تاسیسات هسته ای ایران وادامه محاصره نظامی ضرورت بازبینی ادامه عضویت ایران درسازمان معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، طرح و به یک امر ملی بدل شده است.

 

بیانیه اخیر مجلس خبرگان که یکی از مهمترین نکات آن تغییر دکترین دفاعی و مسئله ضرورت خروج از معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای است،قابل تامل است. سیاست دفاعی این بیانیه را نباید صرفاً یک موضع‌گیری سیاسی یا عقب‌نشینی تاکتیکی دید. باید آن را نشانه‌ای از یک چرخش ساختاری در محاسبات امنیتی نظام جمهوری اسلامی تفسیر کرد که ریشه در تجربه زیسته جنگ و فروپاشی اعتماد به سازوکارهای بین‌المللی دارد. مجلس خبرگان رهبری، نهادی نیست که بی‌محابا سخن بگوید؛ ترکیب سه خواسته «خروج از معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای بازنگری دکترین دفاعی» و«ایجاد بازدارندگی لازم» در یک بیانیه، آن هم با صفت «ضرورتی اجتناب‌ناپذیر»، نشان می‌دهد که این بحث از حاشیه به متن تصمیم‌گیری منتقل شده است .

برای دو دهه، ستون فقرات دکترین هسته‌ای ایران بر یک معامله نانوشته استوار بود: "ایران به عنوان عضو معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای باقی می‌ماند و طبق فتوای رهبری از سلاح هسته‌ای پرهیز می‌کند، در عوض جامعه بین‌المللی امنیت آن را تضمین و تحریم‌ها را رفع می‌کند"

بیانیه اخیر این معامله را منقضی می‌داند. استدلال این بیانیه صریح است: "نهادهای بین‌المللی (از جمله آژانس) نه تنها از ایران محافظت نکردند، بلکه با سیاسی کردن پرونده هسته‌ای، مقدمات فشار و حتی حمله به تاسیسات را فراهم کردند . از نگاه مجلس خبرگان، ماندن در معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای دیگر «ابزار مشروعیت‌بخشی» نیست، بلکه «محدودکننده دست دفاعی» است."

پیش از این نیز، بحث درباره سلاح هسته‌ای در ایران تقریباً ناممکن یا در حکم چالش با اقتدار رهبری تلقی می‌شد. اما تجربه جنگ تجاوزکارانه ۹ ماهه و کشته شدن رهبر نظام و فرماندهان ارشد و دانشمندان هسته‌ای، این تابوی سیاسی-مذهبی را به شدت تضعیف کرده است. گزارش‌ها حاکی است که حتی در بدنه نظام این باور شکل گرفته که «بازدارندگی متعارف» در برابر دشمنی که گزینه نظامی را روی میز نگه داشته، کافی نیست . مجلس خبرگان با طرح صریح «خروج از معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای در واقع مجوز سیاسی-مذهبی برای عبور از آن تابوی قدیمی را صادر می‌کند، هرچند هنوز تصمیم نهایی با رهبری و شورای عالی امنیت ملی است.

برخی تحلیل‌ها این بیانیه را صرفاً یک حرکت تاکتیکی برای افزایش قدرت چانه‌زنی در مذاکرات احتمالی آینده می‌بینند. اما این قرائت سطحی است. خروج از معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای با اعلام سه ماهه) یا بازنگری دکترین دفاعی، ابزارهایی هستند که هزینه خروج را از «تحمل تحریم» به «پذیرش خطر امنیتی» منتقل می‌کنند. وقتی نهاد ناظر بر رهبری می‌گوید این کار «اجتناب‌ناپذیر» است، یعنی هزینه ماندن در وضع موجود (از نظر امنیت رژیم) بیش از هزینه تغییر آن ارزیابی می‌شود. این یک تغییر در «تابع سود-زیان» نظام است، نه فقط یک تاکتیک دیپلماتیک.این بیانیه همزمان دو پیام ارسال می‌کند:

یکم به بیرون (واشینگتن/تل‌آویو:

اگرفشار نظامی و تهدید علیه تاسیسات ادامه یابد، ایران گزینه‌های خود را محدود به پاسخ متعارف نمی‌بیند و «بازدارندگی نهایی» را فعال خواهد کرد. جمله «پاسخ بدون محدودیت جغرافیایی» نیز تلاش دارد معادله را از «حمله به تاسیسات در برابر پاسخ به تاسیسات» به «حمله در برابر پاسخ نامتقارن و دردناک» تغییر دهد.

دوم این بیانیه وفاق نخبگان امنیتی -مذهبی را حول یک «دکترین بقا» جدید شکل می‌دهد. با توجه به اینکه رهبری جدید هنوز موضع صریحی درباره فتوای هسته‌ای اعلام نکرده، مجلس خبرگان در حال آماده‌سازی زمین سیاسی برای تصمیم‌گیری‌های دشوارتر است .

بنابراین، این بیانیه را باید نقطه عطفی در گذار از«بازدارندگی درون معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای به «بازدارندگی مستقل از معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای دانست. این یک اعلام جنگ فوری نیست، اما یک اولتیماتوم راهبردی است، ایران در حال بازتعریف «خط قرمز»های خود است و از این پس، هرگونه فشار بیشتر بر برنامه هسته‌ای، نه با پاسخ در چارچوب قواعد قبلی، بلکه با تشدید خروج از آن قواعد مواجه خواهد شد.

 

سیاست خروج از NPT و تولید سلاح بازدارنده هسته ای مدتهاست به یک امرملی و همگانی درجامعه بدل شده و تغییر فتوای مذهبی دراین مورد نتیجه حملات نظامی امریکا و اسرائیل به ایران و فشارعموم مردم از پایین است و چنین مطالبه ای برای امنیت ملی و بقا کشور مهم و ضروری است.

 

خلاصه کلام: تجربه چند دهه اخیر ونقش خرابکارانه آژانس در بازرسی ازایران نشان داده است که اکنون ایران برای بقایش باید ازاین پیمان منع گسترش سلاح هسته ای خروج کند. امپریالیستها ودرراسش امپریالیسم آمریکا که از بازرسی نیروگاههای اتمی کره شمالی، ایران و در گذشته عراق (که معلوم شد در باره آن دروغ می‌ گفتند – توفان) دم می زدند، حاضر نیستند دست بازرسان بین‌المللی را برای نظارت بر نیروگاههای هسته ای خود کشورهای امپریالیستی و یا صهیونیستی باز بگذارند. آنها هوادار نظارت بر دیگرانند و نه بر خود.امپریالیسم جنایتکارآمریکا کشوری متجاوز است و نه تنها به ممالک مجاور خود تجاوز کرده ، مانند تجاوز اخیر به ونزوئلا  بلکه این حق را برای خود به رسمیت می‌ شناسد که به هر کشور غیر مجاور خود، درهر جا، هروقت و به هر شکل که مورد میل خودش بود نیرو پیاده کند و آنجا را اشغال نماید. این امپریالیسم یگانه دولتی در جهان است که دو بمب اتمی بر سر مردم ناکازاکی و هیروشیما، آن هم پس از خاتمه جنگ جهانی دوم تنها برای زهر چشم گرفتن از کمونیستها و شانتاژ بین‌المللی پرتاب کرده است. این امپریالیست بمبهای میکربی در جنگ کره و بمبهای شیمیایی در جنگ ویتنام و عراق بکار برده است که از جمله  سلاحهای کشتار جمعی محسوب می شوند. این امپریالیست از بمبهای خوشه ای و عروسکی در ویتنام، کامبوج و لائوس علیه مردم استفاده کرده و سپس ادامه کار خودش را به افغانستان و عراق کشانده است. میلیونها مردم جهان را به قتل رسانده است. از گلوله های رقیق شده اورانیوم در اشغال بالکان و عراق سود جسته، تفاله های اتمی خود را باین ترتیب زدوده و آلودگی محیط زیست را به مدت چهار میلیارد سال طولانی کرده است. این امپریالیست حقوق بشر را در کشور خودش نیز رعایت نمی‌ کند و با اسرای درگوانتانامو رفتاری را پیشه کرده که به هیچ حیوانی امروز روا نمی دارند. روح  نئوفاشیسم «مک کارتیسم» در آمریکا حاکم است.بنابراین ایران برای موجودیت سرزمینی خود راهی جز دفاع  از خود و بستن تمام منافذ نفوذ برای جاسوسی ندارد. خروج از NPT یکی ازاین راه ها است که عملا راه را برای تولید سلاح هسته ای بازدارنده هموار می سازد. جنگ درسرشت امپریالیسم است وبطور مشخص امپریالیسم آمریکا بدون جنگ قابل تصور نیست.درمقابل این هیولای بی شاخ ودم باید با تمام قوا ایستاد!

 

نقل ازتوفان شماره ۳۲۱ آذر ماه ۱۴۰۵ ارگان مرکزی حزب کارایران

www.toufan.org

وبلاگ توفان قاسمی

http://rahetoufan67.blogspot.se/

وبلاگ ظفرسرخ

http://kanonezi.blogspot.se/

http://toufan.org/ketabkane.htm

 سایت آرشیو نشریات توفان

 http://toufan.org/nashrie_tofan%20archive.htm

 توفان در توییتر

https://twitter.com/toufanhezbkar

توفان در فیسبوک

https://www.facebook.com/hezbekar.toufan.3/

 توفان درفیسبوک به زبان انگلیسی

https://www.facebook.com/pli.toufan?fref=ts

 توفان درشبکه تلگرام

https://telegram.me/totoufan