رسانههای
امپریالیستی
دشمنان طبقه
کارگر ایران
متأسفانه
برخی از
فعالان
کارگری سادهاندیشانه
تصور میکنند
ارزشهایی
ماورای
طبقاتی به نام
حقوق بشر وجود
دارد که حتی
مورد حمایت
امپریالیستهاست؛
درصورتیکه
واقعیتهای
روزمره زندگی
نشان میدهد
که «حقوق بشر» ابزاری
در دست آنها
برای پیشبرد
منافع طبقاتیشان
است. آنها
اساساً برای
بشر پشیزی
ارزش قائل
نیستند! از
همین رو،
مبارزه برای
تحقق حقوق بشر
باید از
مبارزه علیه
امپریالیسم،
صهیونیسم و
ارتجاع داخلی
بگذرد. «حقوق
بشر
امپریالیستی»
حقوق بشری است
که ابناء بشر
را به دو دسته
تقسیم میکند:
دستهای از
انسانهای
مستحق شکنجه،
بیحقوق،
وحشی و
غیرمتمدن،
باحجاب،
مسلمان و مسلمان
سیاسی؛ و دسته
دیگری از
انسانهای بهاصطلاح
«لائیک»،
«مدرن»، بیحجاب
و مسلمان
غیرسیاسی،
هوادار خصوصیسازی،
سازمان تجارت
جهانی، جامعه
باز و... که شایسته
برخورداری از
حقوق بشر
هستند.
در مصاحبهای
تلویزیونی،
چند سال پیش
از مرگ
«مادلین آلبرایت»،
وزیر خارجه
وقت آمریکا،
خبرنگار بیبیسی
از او درباره
تأثیر تحریمهای
اقتصادی بر
عراق میپرسد:
«در عراق
پانصد هزار
کودک عراقی
مردهاند که
از تعداد
قربانیان
هیروشیما هم
بیشتر است.
آیا نتیجه
ارزش این را
دارد؟» آلبرایت
در پاسخ میگوید:
«این انتخاب
بسیار دشواری
است، اما ما فکر
میکنیم
بهایی که میپردازیم
ارزش آن را
دارد»
میبینید: به
همین سادگی،
این ۵۰۰ هزار
کودک اساساً
در قاموس آنها
بشر نیستند که
حقوقی داشته
باشند! در دو
سال اخیر، هر
روز شاهد
بمباران و
کشتار زنان و
کودکان
فلسطینی در
غزه توسط
هواپیماهای
اسرائیلی
هستیم که با
حمایت آمریکا
و دول اروپایی
صورت میگیرد.
بیش از هفتاد
هزار فلسطینی
در دو سال اخیر
در غزه جان
باختهاند. آنها
«بشر محسوب
نمیشوند»
این حضرات
امپریالیستها
که تاکنون در
کشورهای
متعددی، از
جمله کره،
کوبا، عراق،
ایران، لیبی و
سوریه و...، از
حربه تحریم
علیه مردم و
بهمنظور
برانگیختن و
ایجاد شورش
علیه دولت مرکزی
استفاده کردهاند
(همچنانکه با
راهانداختن
تظاهرات با
کاسه و قابلمه
خالی علیه دولت
آلنده، زمینههای
کودتا علیه او
را فراهم
کردند) و
اصلاً جان مردم
هم برایشان
پشیزی ارزش
نداشته است،
چگونه نگران
مشکلات،
وضعیت معیشت و
خواستههای
طبقه کارگر
شدهاند که در
رسانههای
خود بخشی را
به مسائل
کارگران
اختصاص دادهاند؟
آنها
بارها با
صراحت، هدف از
تحریمها را
ایجاد زمینه
برای شورشهای
اجتماعی علیه
حکومت مطرح
کردهاند تا
بتوانند در
شرایطی که
حاکمیت در ضعف
کامل و
رودرروی مردم
قرار دارد، آن
را به تسلیم کامل
وادارند یا
سرنگونش کنند
و کشور را تکهپاره
و چپاول کرده
و به زیر سلطه
کامل خود درآورند.
در جنگ
تجاوزکارانه
دوازدهروزه
و چهلروزه
نیز حساب ویژهای
روی شورش
کارگران و
توده مردم باز
کرده بودند که
خوشبختانه با
شکست روبهرو
شدند؛ اگرچه
کشتار کودکان
مدرسه میناب
بخشی از
دستاوردهای
«حقوق بشری»
این تجاوز
امپریالیستی
بود.
امپریالیستها
از طرفی، با
تحریم فروش
کالاها،
لوازم، قطعات
و مواد اولیه
صنایع و تحریم
خرید نفت و مبادلات
بانکی،
کارخانهها
را به
ورشکستگی و
کارگران را به
بیکاری میکشانند
و از طرف
دیگر، توسط
رسانههایی
مثل «رادیو
فردا»، «منوتو»،
«ایران
اینترنشنال»،
«بیبیسی»،
«دویچهوله»،
«رادیو زمانه»
و غیره، در
ظاهر برای
کارگران و
بازنشستگان
اشک تمساح میریزند
و در واقع، از
تشدید
گرفتاریها،
مشکلات و
مصائب
کارگران،
دلشان از شادی
پر میزند که
به هدفشان،
یعنی تشدید
هرچه بیشتر
بحران و
نارضایتی،
نزدیک شدهاند.
جالب
اینجاست که
رسانههای
امپریالیستی
وقاحت و بیشرمی
را به جایی رساندهاند
که میخواهند
خود را نهتنها
دلسوز
کارگران،
بلکه مدافع
منافع ملی ایران
نیز جا بزنند.
دونالد ترامپ
از طرح «اسرائیل
بزرگ» حمایت
کرد و در
گذشته نیز
«دیک چنی»، معاون
رئیسجمهور
جرج بوش پسر،
با صراحت
اعلام کرده که
«قصد دارند
ایران را به
۲۱ کشور کوچک
تجزیه کنند».
امپریالیستها
و نوکران
نولیبرالشان
در داخل تلاش
میکنند تا
تسلیم و خیانت
ملی جناحی از
حاکمیت را
اقدامی در جهت
دفاع از منافع
ملی جلوه دهند
و برای این
اقدام، با
اعتبار، نفوذ
معنوی و شخصیتهای
کارگری مبارز
هم بازی کنند.
طبیعی است که نباید
در دام دشمن
طبقاتی
افتاد؛ زیرا
رسانههای
امپریالیستی
به دنبال
منافع خود
هستند. ممکن
است استدلال
شود که باید
از «هر وسیله و
امکانی» برای
رساندن صدای
طبقه کارگر به
گوش مردم و
جهانیان و در
جهت سازماندهی
مبارزات آنها
استفاده شود.
در این مورد
باید توجه کرد
که هدف مقدس
اتحاد و
همبستگی طبقه
کارگر و
زحمتکشان به
وسایل و
امکانات سالم
و بیش از هر
چیز، به رهبران
و فعالانی
صادق، شجاع،
مورد اعتماد،
بانفوذ و خوشنام
احتیاج دارد.
سلطنتطلبان،
با میلیاردها
دلار ثروت
دزدیدهشده
از مردم و
امکانات
بسیار زیاد،
یا سازمان فرقه
مجاهدین رجوی،
با وجود
میلیونها
دلار کمک مالی
از دولتهای
غربی و در حال
حاضر کمک
اسرائیل و
آمریکا و
داشتن
تلویزیون،
نشریات و شبکههای
مجازی، هیچگونه
پایگاهی در
بین مردم
ندارند.
اخیراً «کیانوش
رزاقی»، فعال
سیاسی و وکیل
دادگستری
مقیم آمریکا،
با اشاره به
بودجه یک میلیارد
دلاری شبکه
ضدایرانی
«اینترنشنال»
طی پنج سال
اخیر، مبادرت
به انتشار
اسناد مهمی در
مورد تأمین
مالی این شبکه
مشکوک و مسموم
کرد. وی گفت:
«پروژه
اینترنشنال
یک پروژه
رسانهای صرف
نبوده، بلکه
ابعاد امنیتی
و جاسوسی دارد
و برای همین،
چنین بودجه
هنگفتی به آن
تخصیص داده
شده است. بخشی
از این بودجه
صرف خریدن
کارشناسان،
تحلیلگران و
خبرنگاران میشود؛
در مواجهه با
چنین وسوسه
مالی، تنها
انسانهای
بسیار شریف میتوانند
مقاومت کنند!
حداقل
مأموریت
اینترنشنال،
تضعیف ایران و
توقف روند
توسعه کشور
است».
باید
مراقب بود و
نتیجه سالها
تلاش، کوشش،
فداکاری،
مقاومت و
ایستادگی را
مفت و مجانی
به پای دشمنان
طبقاتی نریخت.
نه رضا پهلوی،
نه مجاهدین،
نه پیروان حزب
اسرائیلی
منصور حکمت،
نه چپهای
پارکابی
امپریالیسم و
نه هیچ نیروی
بورژوای
ضدکارگری نمیتوانند
حامی و دلسوز
کارگران
ایران باشند. هدف
همگیشان
سوارشدن بر
گرده کارگران
و کشاندن آنها
به زیر چتر
ارتجاعی خود
است. کارگران
ایران فقط با
تکیه بر نیروی
مستقل خویش،
آگاهی و تشکیلات
است که میتوانند،
ضمن مرزبندی
روشن با
متجاوزان
خارجی، کشانکشان
آزادی را به
چنگ آورند و
حق خود را از
حلقوم رژیم حامی
سرمایهداری
بیرون کشند.
نقل از
توفان شماره ۳۱۹
مهرماه ۱۴۰۵ ارگان
مرکزی حزب
کارایران
وبلاگ توفان قاسمی
http://rahetoufan67.blogspot.se/
وبلاگ ظفرسرخ
http://kanonezi.blogspot.se/
http://toufan.org/ketabkane.htm
سایت آرشیو نشریات توفان
http://toufan.org/nashrie_tofan%20archive.htm
توفان در توییتر
https://twitter.com/toufanhezbkar
توفان در فیسبوک
https://www.facebook.com/hezbekar.toufan.3/
توفان درفیسبوک به زبان انگلیسی
https://www.facebook.com/pli.toufan?fref=ts
توفان درشبکه تلگرام