ریشه بحران سودان در عملکرد استعماری امپریالیسم است

کشور سودان که ابتدا بخشی از کشور مصر بود، از اوایل قرن ۱۹ تحت سلطه استعمار انگلستان قرار گرفت. ملت سودان از همان دوران تا کنون در مبارزه با غارتگران و عوامل داخلی آنها بسرمی برد.

در سال ۱۸۸۵ ملت سودان قادر گشت، بعد از یک نبرد خونین با استعمارگران انگلیسی استقلال خود را به کف آورد. اما دیری نپایید که استعمار پیر انگلستان با کمک مصری ها در ۱۸۹۸، قادر گشت که پس از یک کشتار وحشیانه، استقلال ملت سودان را از کف آنها بربایند.

انگلستان از همان زمان با پیروی از اصل تفرقه بیانداز و حکومت کن، سنگ بنای تقسیم سودان به بخش جنوبی و شمالی به دست رهبران مسیحی این کشور، علیه اعراب مسلمان را بنا نهاد. چه جدایی شمال و جنوب، وچه درگیری های خونین کنونی در دارفور در غرب سودان، که تا امروز ادامه دارد، دنباله همان سیاست جنایتکارانه امپریالیسم انگلستان است.

پس از جنگ جهانی دوم انگلستان دیگر «آقای جهان» نبود. بلکه آمریکا، که از جنگ دوم جهانی قدرتمند بیرون آمده بود، جای او را گرفت. فراموش نکرده ایم که جرج بوش پسر به هنگام ریاست جمهوری اش، بعد از واقعه ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در نیویورک، تهاجم و تجزیه کشورهای افغانستان، عراق، لیبی، سوریه، لبنان، سومالی، سودان و ایران را در دستور کار خود -البته با شرکت رژیم صهیونیستی اسرائیل و ناتو- قرار داد. این سیاست تنها در ایران با شکست مواجه شد. از آن تاریخ، سودان نیز بیش از گذشته به صحنه تاخت و تاز امپریالیسم و ارتجاع محلی وابسته به آن تبدیل گشت، زیرا سودان یکی از بزرگترین کشورهای آفریقا است که رود نیل از آن به سوی کشور مصر جاری می شود. علاوه بر این سودان دارای منابع نفت، کروم، مس، سنگ آهن و به خصوص طلا می باشد. درعین حال سودان به علت دارا بودن ۸۵۳ کیلومتر مرز آبی و طبیعتا بندرتجاری، نقش پر اهمیتی در شمال آفریقا و کنترل دریای سرخ به عهده دارد. به همین جهت امپریالیسم آمریکا و متحدینش در منطقه، نظیر عربستانی سعودی، امارات متحده عربی، مصر، ترکیه و بویژه اسرائیل هر یک به سهم خود در جنگ ویرانگر سودان سهیمند. نباید فراموش کنیم که کودتای نظامی سودان علیه عمر البشیر که بیش از ۳۰ سال در راس قدرت در این کشور قرار داشت در سال ۲۰۱۹ اتفاق افتاد و عبد الفتاح برهان فرمانده ارتش سودان شد.

همکاری اسرائیل با عبدالفتاح برهان فرمانده ارتش سودان تا حدی بود که حتی در سال ۲۰۲۰ به «توافق ابراهیم» منجر شد. لذا حکومت نظامیان سودان متکی بر امپریالیسم و صهیونیسم است. هم مصر که به جریان حیاتی آب رودخانه نیل وابسته است و هم دولت عربستان که طرف دیگر دریای سرخ را در اختیار دارد، با حکومت ژنرالها در سودان شمالی در پیوند نزدیک هستند. امارات نیز که در درجه اول کمر همت به غارت معادن عظیم این کشور بسته است، حامی پروپاقرص «نیروهای واکنش سریع» با به رهبری محمد حمدان دقلو (حمید تی) است. امروز هم امپریالیسم، هم مصر و عربستان سعودی و هم امارات آتش بیار جهنمی بنام سودان هستند که دودش به چشم مردم بی دفاع و بی پناه این کشور می رود. جولان دشمنان سودان به حدی است که علاوه بر جنگ و غارت در سودان، ۲۸ پایگاه و آزمایشگاه شیمیایی و بیولوژیک بنا نهاده اند که به تولید باکتری های سیاه زخم، وبا، ابولا، و سایر ویروس ها مشغولند و از مردم سودان نیز با به عنوان «موش های آزمایشگاهی» بی رحمانه سوء استفاده می کنند!

نسل کشی کنونی در غرب سودان بویژه در شهر «الفاشر» توسط «نیروهای واکنش سریع» (آر اس اف) تحت حمایت نظامی امارات را تنها می توان در چارچوب نظام سلطه نیابتی و سوءاستفاده خونین از اختلافات قبیله ای و قومی بررسی کرد.

امارات نه تنها اسرائیل، این جنایتکار جنگی را به رسمیت می شناسد بلکه مبتکر پیوستن به توافقنامه استعماری «صلح ابراهیم» است. امارات با پردہ پوشی نسل کشی اسرائیل در غزه، خود با حمایت «نیروهای واکنش سریع» در سودان به طور غیر مستقیم نسل کشی راه انداخته است.

از ۱۵ آوریل ۲۰۲۳ میان نیروهای مسلح سودان (اس اف ای) و «نیروهای پشتیبانی سریع» (آر اس اف.) به رهبری «محمد حمدان دقلو» (حمید تی) که مورد حمایت مستقیم امارات متحده عربی است، جنگ خونینی در گرفته است. طبق گزارش سازمان ملل تا آخر اکتبر ۲۰۲۵ بیش از ۲۰ هزار نفر کشته شده اند. حتی برخی از منابع آگاه محلی تخمین کشته شدگان را رقم ۱۳۰ هزار نفر اعلام کرده اند.

فاجعه انسانی در شهر «الفاشر» به اوج خود رسیده است. تنها طی دو روز (از ۲۴ تا ۲۶ اکتبر) ۲۰۰۰ غیر نظامی در این شهر کشته و ۲۶ هزار نفر آواره گشته اند.

روز یکشنبه ۲۶ اکتبر، پس از ۵ ماه محاصره، بالاخره شهر «الفاشر» سقوط کرد و تحت کنترل نیروهای (آر اس اف) درآمد.

«عبد الفتاح البرهان» فرمانده ارتش سودان اعلام کرد که عقب نشینی از «الفاشر» اقدامی راهبردی برای جلوگیری از کشتار بیشتر شهروندان به دست «نیروهای واکنش سریع» که تمام هنجارهای بین المللی را نقض می کنند بوده است. «الفاشر» آخرین پایگاه ارتش سودان در پنج ایالت «دارفور» بود که مانند ۴ ایالت دیگر سقوط کرد

الفاشر پایتخت ایالت دارفور شمالی و دارای اهمیت راهبردی بالایی است. این شهر بخاطر هم مرز بودن ایالت «دارفور» با چاد و لیبی و دسترسی به شمال سودان یک مرکز تجاری و لجستیکی به شمار می آید و برای دریافت کمکهای بشردوستانه نیز پایگاه مهمی بود.

دارفور به خاطر موقعیت ژئوپلتیکی و وسعتی که دارد می تواند به پایگاهی برای دولت موازی نیروهای واکنش سریع تبدیل شود، که پیامد های جدی برای تجزیه مجدد سودان، به نفع کشور امارات و همپیمانان غربی اش بویژه امپریالیسم آمریکا خواهد داشت.

بیم آن می رود که سودان به دلیل مداخلات غارتگران خارجی، به خصوص امارات، به یک میدان درگیری ژئوپولتیکی و اقتصادی سنگدلانه و ضدانسانی تبدیل شود.

جالب اینجاست که امارات «شمشیر را از رو بسته است» و مقاصد غارتگرانه خود، برای تسلط بر معادن طلا، زمین های کشاورزی، بنادر و حتی تصمیم گیری حکومتی در سودان را پنهان نمی کند!

٩٠ ٪ از تولید طلای این کشور از طریق دارفور-لیبی-دبی، به امارات قاچاق شده و از طریق شرکت های صوری در سیستم بانکی این کشور پول شویی می شود. لازم به ذکر است از همین منبع مالی، تسلیحات و تجهیزات (آر اس اف) در جنگ با دولت سودان تامین می شود.

غارتگران جنایتکار امارات هزاران هکتار زمین حاصلخیز در سودان را در اختیار گرفته و به دنبال توسعه آن نیز هستند. این در حالی است که مردم جنگ زده دارفور به علت قحطی و گرسنگی به مرگ محکوم شده اند. بی جهت نبود که حکومت چپاولگر و جبار امارات با انعقاد یک قرارداد ۶ میلیارد دلاری توسعه بندر «ابوعمامه» و ایجاد به اصطلاح یک منطقه آزاد -قبل از شروع جنگ اخیر- عملاً کنترل بنادر را در انقیاد خود گرفته است. این ترفند غارتگرانه شبکه های عمده تجارت خارجی سودان را بطور کامل در اختیار امارات، جهت حفظ سلطه اش بر کشور سودان، قرار داده است. علاوه بر این، بانک های سودان نظیر بانک «خارطوم» و بانک «خلیج فارس» به مراکز پول شویی پول های غارت شده از سودان تبدیل شده اند.

در این رابطه آنچه که به وضوح خود نمایی می کند رقابت میان دو قدرت منطقه، یکی عربستان سعودی، که از ارتش سودان پشتیبانی می کند و دیگری امارات، که از «نیروی های واکنش سریع» (آر اس اف) حمایت می کند، می باشد. در این میان آن کس که بهای توطئه های این تبهکاران را با خون و جان خود می پردازد مردم سودان هستند.
جنگ داخلی سودان ابعاد بس فاجعه آمیزی به خود گرفته است. جان ۳ و نیم میلیون سودانی به خاطر قحطی در خطر است. «مارتین گریفیت» مقام ارشد حقوق بشر سازمان ملل معتقد است: «فکر نمی کنم تا به حال در هیچ کجای دنیا چنین تعدادی به خاطر قحطی در معرض خطر مرگ قرار گرفته باشند.»

گسترش گورستان ها در منطقه دارفور و خشونت های منتج به نسل کشی که ویژگی اصلی جنگ داخلی در سودان است، نوک کوهی از رنج بشری در این کشور است حتی در مقایسه با سایر درگیری ها در جهان با هیچ یک از آنها قابل قیاس نیست.
از زمان آغاز جنگ داخلی در آوریل ۲۰۲۳ بیش از ۱۵ میلیون سودانی مسکن و ماوای خود را ترک کرده اند. هم اکنون از هر ۸ آواره در جهان یک نفر سودانی است. تعداد کودکان در میان آنها از هرجای دیگر جهان بیشتر است.

چین با سیاست «کمربند و راه» از نفوذ رو به گسترش و سیاسی- اقتصادی مهمی در آفریقا برخوردار است. افکار عمومی مردم آفریقا از سیاستهای چین حمایت میکنند. چینیها هم اکنون با یک میلیارد دلار سرمایهگذاری در پالایشگاهها در کرانههای دریای سرخ، متضرر ناآرامیها اخیر خواهند بود و ادامه کارشان به امنیت و پایان تنشها بستگی دارد. چین با یک میلیارد دلار بزرگترین سرمایهگذار در سودان است.چین، روسیه و تا حدودی اروپا خواهان آرامش سودان هستند، زیرا میلیاردها دلار در آنجا سرمایهگذاری کردهاند در حالیکه آمریکا فقط 200 الی 300 میلیون دلار در آنجا سرمایه دارد. برهم ریختن سودان از منظر استراتژیک به نفع آمریکاست زیرا از نفوذ روسیه و چین و حتی رقیبش اروپا میکاهد.

ارزیابی وضعیت سودان را باید در متن مبارزه این اضداد مورد بررسی قرار داد. قربانیان آن مردم این کشورند که سرنوشتشان با دست صهیونیسم و امپریالیسم، با توسل به اغتشاش و بیثباتی در شاخ آفریقا به وضعیت سوریه و لیبی بدل میشود. سیاست ایجاد بیثباتی و اغتشاش از شگردهای امپریالیسم آمریکاست. حزب ما خواهان کاهش تنشج، حفظ تمامیت ارضی سودان و خروج نیروهای خارجی از این کشور است. مردم سودان محقند سرنوشت خویش را با دست خود و در مبارزه با استعمارگران کهنه و نو تعیین کنند.نسل کشی کنونی سودان در خدمت مستقیم این بازیگران بی رحم و چپاولگر است. ایجاد بی ثباتی، تفرقه افکنی و ایجاد اغتشاش، از شگردهای امپریالیسم آمریکا و متحدینش در جهان است وجزاین نیست.

نقل از توفان شماره ۳۰۹ آذر ماه۱۴۰۴ ارگان مرکزی حزب کارایران

^{www.toufan.org}

^{وبلاگ توفان قاسمی}

^{http://rahetoufan67.blogspot.se/}

^{وبلاگ ظفرسرخ}

^{http://kanonezi.blogspot.se/}

^{http://toufan.org/ketabkane.htm}

^{سایت آرشیو نشریات توفان}

 ^{http://toufan.org/nashrie_tofan%20archive.htm}

^{توفان در توییتر}

^{https://twitter.com/toufanhezbkar}

^{توفان در فیسبوک}

^{https://www.facebook.com/hezbekar.toufan.3/}

^{توفان درفیسبوک به زبان انگلیسی}

^{https://www.facebook.com/pli.toufan?fref=ts}

^{توفان درشبکه تلگرام}

^{https://telegram.me/totoufan}