نامه سرگشاده آدولفو پرز اسکیول برنده جایزه صلح نوبل درسال ۱۹۸۰ به ماچادو کورینا

آدولفو پرزاسکیول، فعال حقوق بشر آرژانتینی، درسال ۱۹۸۰ برنده جایزه صلح نوبل شد. او این جایزه را به دلیل مقاومتاش در برابر دیکتاتوری نظامی آرژانتین (۱۹۸۳-۱۹۷۶) دریافت کرد. او بیش از یک سال در زندان رژیم دیکتاتوری نظامی نوکر آمریکا زندانی بود.وی اخیرا نامه سرگشادهای به برنده امسال جایزه صلح، کورینا ماچادو،"رهبر ضد انقلاب آمریکایی" ونزوئلایی نوشته است - کسی که از امپریالیسم آمریکا خواسته به ونزوئلا حمله نظامی کند. کمیته نروژی نوبل بیشرمانه با اعطای جایزه صلح به ماچادو از پیش طرح حمله آمریکا به ونزوئلا را تأیید وخوشامد گفته است.اکنون منتظریم که کمیته صلح نوبل نروژ، به نازی وخائن نروژی، ویدکون کویزلینگ،نیزجایزه صلح اهدا کند.نامه آدولفو پرزاسکیول به ماچادو کورنیا می بایست به نرگس محمدی برنده جایزهخ صلح نوبل نیز ارسال می شد. زیر می نیز جنایات صهیونیسم ونسل کشی در غزه را توسط ارتش و شهرکنشینان نازی و نژادپرست که به کشتار بیش از ۲۰ هزارکودک تا کنون دست زده است، نوار غزه را به تل خاک بدل نموده و فلسطینیها را از آب، غذا و دارو برخلاف پیمانهای جهانی حقوق بشری محروم کرده و آنها را حیوان مینامد، به یکباره به گردن جمهوری اسلامی وسازمان حماس می اندازد و "حق دفاع اسرائیل از خودرا" مشروع می داند. در حالی که هر انسان آزاده و مدافع حقوق بشردرک می کند که درجهان حقی به نام حق اشغال و تجاوز و غصب سرزمین دیگران وجود ندارد. اشغالگر و تبهکار نمیتواند به حق دفاع از خود استناد کند که جنایتکارانه بوده و از طرف سازمان ملل متحد رد شده است.هر انسان صمیمی و نه بیوجدان میداند که ملت فلسطین حق دارد اشغالگر را با تمام امکاناتی که در اختیار دارد از سرزمینش بیرون کند.هرکس میداند که این ملت فلسطین است که حق حیات درسرزمین واقعی خود دارد ونه صهیونیستهای واراداتی که باید به سرزمینهای خود باز گرداند ودارای کوچکترین حقوقی در سرزمینهای اشغالی نیستند.نرگس محمدی از سرکوب ملت فلسطین جنایات صهیونیسم و نقض حقوق بشر در فلسطین دفاع می کند و با همین سیاست خواهان تشدید تحریم های اقتصادی به ایران وحتا حمله نظامی به میهن ما ایران است.سیاست های ارتجاعی نرگس محمدی و ماچادو کورینا در حمایت از سیاست های امپریالیستی صهیونیستی نشان میدهند که در پسِ جایزه تدارک دیده شدهی صلحِ نوبل که توسط اتحادیه اروپا از چند سال قبل و هزینه گزاف و تبلیغات دروغ و سرسامآور توسط اپوزیسیون ضد انقلابی وخودفروخته سیاسی آماده شده است، دارای چه ماهیتی است.

نامه سرگشاده اسکیول به ماچادو که در سیزدهم اکتبر امسال در روزنامه آرژانتینی پاگینا ۱۲ منتشر شد درواقع پاسخی نیز به نرگس محمدی و شیرین عبادی است که تفاوت چندانی در وطنفروشی با ضد انقلاب ماچادو کورینای ونزوئلایی ندارند. اینک ترجمه چکیده ای ازاین نامه از نظر خوانندگان گرامی می گذرد:

"برای شما درودی میفرستم با آرزوی صلح و سلامتی، چیزهایی که بشریت و مردمان درگیر فقر، جنگ و گرسنگی نیز به آنها نیاز دارند.این نامه سرگشاده را مینویسم تا برخی از افکارم را با شما در میان بگذارم. من از این که شما توسط کمیته نوبل به دریافت جایزه صلح نوبل انتخاب شدید، متعجب شدم.

من مبارزه گسترده علیه دیکتاتوریهای متعدد در قاره ما و در کشور خودم را به یاد آوردم که دیکتاتوری نظامیاش را بین سالهای ۱۹۷۶ و ۱۹۸۳ تحمل کردیم. ما مجبور به مقابله با زندانی شدنها، شکنجه، تبعید و همزمان ناپدید شدن، ربوده شدن و کشته شدن هزاران نفر بودیم. ما علیه *پروازهای مرگ مبارزه کردیم.

در سال ۱۹۸۰، کمیته نوبل جایزه صلح نوبل را به من اعطا کرد. ۴۵ سال از آن زمان گذشته و ما همچنان برای فقیرترین اقشار جامعه فعالیت میکنیم، و این کار را همراه با مردمان آمریکای لاتین انجام میدهیم. من این جایزه والا را به نام همه آنان دریافت کردم، نه برای خود جایزه، بلکه برای تعهد همراه با مردمی که در مبارزه شرکت داشتند و به امید گشودن راه برای فردایی نو. صلح چیزی است که روزبهروز ساخته میشود و ما باید بین آنچه میگوییم و آنچه انجام میدهیم ثابتقدم باشیم.

در سن، ۹۴ سالگیام، هنوز فعالانه در زندگی مشارکت دارم و از موضعگیریها و تصمیمات سیاسی شما نگرانم. به همین دلیل این افکار را برای شما میفرستم. ونزوئلا یک دموکراسی است با جنبههای روشن و تاریک. هوگو چاوز راه مردمان را به سوی آزادی و حاکمیت نشان داد و برای همبستگی کل قاره مبارزه کرد. او یک میهن بزرگ را پیشرو میدید.

آمریکا پیوسته به اوحمله میکرد - آنها نمیتوانستند اجازه دهند یکی از کشورهای قاره از چنگال آن و وابستگی استعماریاش رها شود. آمریکا همچنان اصرار دارد که آمریکای لاتین "حیاط خلوت" اوست.

تحریم ۶۰ ساله آمریکا علیه کوبا، حملهای به آزادی و حقوق مردمان است. مقاومت مردم کوبا نمونهای از کرامت و قدرت برای پیروی است. من از این که شما به آمریکا متوسل میشوید متعجبم. شما باید بدانید که آمریکا نه متحد دارد و نه دوست. آمریکا فقط منافع خود را دارد. دیکتاتوریهای نظامی که به آمریکای لاتین تحمیل شدند، ابزاری برای منافع سلطهجویانه آمریکا بودند و زندگی و سازمانهای اجتماعی، فرهنگی و سیاسی مردمانی را که برای آزادی و خودمختاری خود میجنگند، نابود کردند. مردمان ما مقاومت میکنند و برای حق آزاد و حاکم بودن، به جای مستعمرهای برای آمریکا، مبارزه میکنند.

دولت نیکلاس مادورو زیر تهدید و تحریم آمریکا زندگی میکند. فقط به نیروهای دریایی جنگی در دریای کارائیب و خطر قریبالوقوع حمله به کشورتان نگاه کنید. شما در مورد این سکوت کردهاید و از دخالت ابرقدرت در ونزوئلا حمایت میکنید. مردم ونزوئلا آماده مقابله با این تهدید هستند.

کورینا، باید از شما بپرسم: چرا از آمریکا خواستید به ونزوئلا حمله کند؟ وقتی فهمیدید که برنده جایزه صلح نوبل شدهاید، آن را به دونالد ترامپ تقدیم کردید. همان کسی که به کشور شما حمله میکند، دروغ میگوید و ونزوئلا را به قاچاق مواد مخدر متهم میکند، همان نوع دروغگویی که جورج دبلیو بوش استفاده کرد وقتی صدام حسین را به داشتن "سلاحهای کشتار جمعی" متهم کرد. یک بهانه ساختگی برای حمله و چپاول عراق و کشتن هزاران نفر، که بسیاری از آنها زن و کودک بودند.

نباید فراموش کنی، کورینا، که پاناما توسط آمریکا مورد حمله قرار گرفت که منجر به مرگ و تخریب شد فقط برای دستگیری ژنرال فراری نوریگا. این حمله منجر به کشته شدن ۱۲۰۰ نفر شد."

امروز آمریکا قصد دارد بار دیگر کانال پاناما را تصاحب کند. فهرست مداخلات و رنجهایی که آمریکا به آمریکای لاتین تحمیل کرده، طولانی است. هنوز امروز رگهای آمریکای لاتین گشوده است، همانطور که ادواردو گالیانو بیان کرد.

به نظر من نگرانکننده است که شما جایزه نوبل خود را نه به مردم خود، بلکه به کسی که به ونزوئلا حمله میکند، تقدیم کردهاید. معتقدم شما باید تأمل کنید و برایتان روشن شود که کجا ایستادهاید، آیا شما نیز یکی دیگر از مهرههای سیاست استعماری آمریکا هستید، درگیر منافع سلطهجویانه آمریکا، که هرگز به نفع مردم شما نخواهد بود. با مخالفتتان با دولت مادورو، با موضعگیریها و نظراتتان، شما ناامنی بزرگی ایجاد میکنید. و شما وقتی خواستار حمله آمریکا به ونزوئلا شدید، بدترین کار ممکن را انجام دادید.

باید به خاطر داشت که برای ساختن صلح، نیرو و شجاعت بزرگی لازم است، تا بتوانید به مردم خود خدمت کنید، مردمی که من میشناسم و عمیقاً دوست دارم. جایی که قبلاً زندگی در فقر و بیکرامتی در کلبهها و آلونکها روی تپهها سپری میشد، امروز خانههای واقعی، بهداشت، آموزش و فرهنگ وجود دارد. کرامت مردم را نمیتوان خرید یا فروخت.

کورینا، به قول شاعر: برای رهرو، راهی از پیش تعیین شده وجود ندارد، راه با رفتن ساخته میشود.

اکنون شما این فرصت را دارید که برای مردم خود کار کنید و صلح بسازید، نه خشونت بیشتر! یک مشکل را با مشکل بدتر حل نمیکنند. این فقط منجر به داشتن دو مشکل میشود. ذهن و قلبتان را برای گفتگو، برای ملاقات با مردم خود بگشایید، از خشونت طلبیدن دست بردارید و درعوض صلح و اتحاد را برای مردم خود بسازید، تا آزادی و برابری بدرخشند."

آدولفو پرز اسکیول

*دیکتاتوری نظامی زندانیان را از هواپیما به دریا میانداخت.

نقل از توفان شماره ۳۱۰ دی ماه۱۴۰۴ ارگان مرکزی حزب کارایران

^{www.toufan.org}

^{وبلاگ توفان قاسمی}

^{http://rahetoufan67.blogspot.se/}

^{وبلاگ ظفرسرخ}

^{http://kanonezi.blogspot.se/}

^{http://toufan.org/ketabkane.htm}

^{سایت آرشیو نشریات توفان}

 ^{http://toufan.org/nashrie_tofan%20archive.htm}

^{توفان در توییتر}

^{https://twitter.com/toufanhezbkar}

^{توفان در فیسبوک}

^{https://www.facebook.com/hezbekar.toufan.3/}

^{توفان درفیسبوک به زبان انگلیسی}

^{https://www.facebook.com/pli.toufan?fref=ts}

^{توفان درشبکه تلگرام}

^{https://telegram.me/totoufan}